Vandaag is Lambert overleden; één van de mannen waar ik dagelijks voor zorg. Opgelucht dat het geen lange lijdensweg is geworden, maar ook meteen het nuchtere besef dat onze "toute jongen" er niet meer is, en dat doet zeer, verrèkte zeer.

Het zal een stukje stiller worden, geen luidkeels gezongen " lazer op, laat je rije", geen zelfgecomponeerde orgelpartijen en nooit niks meer "Papot, wie hee dè gedaan?"

Lambert; levensgenieter en vrouwenliefhebber; uitermate geintresseerd in alles wat met het vrouwelijk lichaam te maken heeft en zijn  bewondering daarvoor niet onder stoelen of banken stak. En  niemand die dan boos op hem kon worden.
Stiekum moest ik vaak om hem lachen als hij weer eens zijn handjes liet wapperen of " maten" op ging nemen. Een knul waar ik als vent ook stiekem "verliefd" op was.

Lambert, tot een jaar geleden bijna niet binnen te houden. Altijd onderweg op zijn skelter. Was hij toch binnen, dan vermaakte hij zich prima met zijn  orgel, nog niet een beetje gehinderd door zijn doofheid.

Sinds juli kwam er een ander leven voor Lambert, zijn ernstige hartfalen zorgde ervoor dat hij niet meer zo actief bezig kon zijn. Het leek erop dat Lambert zich in zijn lot schikte en vermaakte zich veel achter de tv met Bassie en Adriaan, en hield het reilen en zeilen op de groep in de gaten.

Ik ben er trots op dat ik 5 jaar voor Lambert heb mogen zorgen . Ik was er helaas net niet bij toen hij zich overgaf, wel heb ik samen met Daan de laatste zorg mogen verlenen. Een mooi afscheid.

Ook ben ik trots op mijn collega´s; de afgelopen dagen is weer eens gebleken dat flexibel zijn  in de zorg wel erg veel rek heeft.

Hans

<img src="http://i21.photobucket.com/albums/b281/BudRocksOn/harley004.jpg" alt="Image hosted by Photobucket.com">

Today it is exactly 6 years that Eric passed away, it always makes me kinda sad and still a little angry.

I´m trying hard to keep all my memories alive so I can tell Lola (his beatifull daughter) what Eric meant to me. She´s only 5 years old and has to hear from others what her father was like.

To me Eric was always the guy with the balls, he did and said things I didn´t dare to, the boy who refused to grow up and did the things he wanted to do without being egoistic. He made his dreams come true; building an old car to a muscle car, riding a awesome Harley and... become a tattoo-artist.

Most of my memories are connected to music; spending a few days on vacation together where he drove me mad by playing she sells sactuary (the Cult) about a hundred times a day, at that time I didn´t like rock but that song never left my brains anymore.

Also a drive together in his old Volvo singing very loud together the right ting (Simply Red) which we both didn´t like.

Eric handed me cd´s of Gary Moore and Jeff Healey and my re-interest in rock (at age of 18 till 28 I was into soulmusic, we all make mistakes)  was born. Till this day on lots of artist remind me of Eric, he served me lots of bandnames.

We went together to my first concert (Pat Travers) and we got both extremely drunk, we talked about life and death and it was the first time his talked open to me about his desease. I had a terrible hangover the next day and was concerned over Eric, lots of beer and a desease don´t go well together but he was doing great! 

I´m planning to write all my memories down, just for Lola so she can learn at a later age about her dad. Hopefully more people are going to do so, there are many friends and family out there who knew Eric longer and better than I did.

If any one who knew Eric reads this and wants lo leave a message or a memorie; feel free! Dutch will do, I´m going to do that too