Vrienden van mij..

Het valt me op dat mijn vrienden steeds ouder worden. Laatst werd er zelfs eentje dertig! Ik ben samen met hem opgegroeid, maar dit had ik niet van hem verwacht.

Iedereen heeft opeens ook een relatie, een huis en een baan. Vrienden van mij werken soms wel 60 uur per week.

Het bier wat ze schenken is ook veel zwaarder dan voorheen en de aspirine is veel lichter geworden.

Vrienden van mij krijgen opeens de humor van hun vader en vinden 'Mijn plezierbrevier' van Kees van Kooten een leuk boek.

Vrienden van mij gaan met een verzorgde busreis naar het reünie concert van Doe Maar.

De muziek waar mijn vrienden naar luisteren neigt heel erg naar de jaren '80 en The Dire Straits zijn opeens toch weer wel een goede band. Ik heb vrienden die nu al voor de 4^e keer een lichting 'Joy Division-achtige-bandjes' hebben meegemaakt.

Vrienden van mij moeten tegenwoordig weer lachen om 'Police Acadamy II' en schieten vol bij het einde van 'The Breakfast Club'.

Vrienden van mij zijn blij dat hoewel zij steeds ouder worden, er wel elk jaar nieuwe 17-jarige meisjes bijkomen.

Vrienden van mij hebben opeens minder haar, ze krijgen rare vouwen in hun gezicht en verliezen het van het halen van de bus.

De vriendinnen van vrienden van mij hebben een hekel aan Sonja Bakker maar 'zien er toch wel pluspunten in.'

Vrienden van mij trekken zich nog steeds af op Diewertje Blok.

Ik heb vrienden die nog steeds naar de sportschool gaan, maar nu niet om vrouwen te kijken, maar omdat ze echt een buikje krijgen.

Geld is er voor vrienden van mij in overvloed, maar door de euro is alles zo duur voor ze geworden.

Vrienden van mij verlangen naar een stationwagen want daar past zoveel in.

Vrienden van mij beginnen met hun 2^e carrière. Ze gaan hip bij de radio werken of gaan toch die roman schrijven waar ze al 30 jaar op broeden.

Als vrienden van mij merken dat sjaaltjes weer in zijn kopen ze die en gaan ze ermee flaneren in een studentengroep. Vrienden van mij worden vaak genegeerd.

Vrienden van mij geven aan dat mijn stukjes soms bijna gejat zijn van het Klein Orkest.

Vrienden van mij vonden het vroeger leuker en vinden de jeugd zo opgeschoten.

Vrienden van mij gebruikten vroeger nooit woorden als 'levenspolis', 'uitkeringstrekker' of 'hangtieten'.

Vrienden van mij vragen zich af wanneer is stop met het schrijven van stukjes en dat onderzoek naar de literaire invloed van het werk van Philip Freriks nu eens gaan uitvoeren. Vrienden van mij volgen Boer zoekt Vrouw met thee en nootjes en kijken uit naar het tweede seizoen van Babyboom.

Vrienden van mij vinden dat ik geen Allstars meer kan dragen en eens over mijn toekomst moet gaan nadenken.

Vriendinnen van mij horen elke seconde hun biologische klok aftikken.

Vrienden van mij willen dit jaar mijn 31e verjaardag vieren en beginnen mij een oude zeur te vinden.

Ik ben op zoek naar nieuwe vrienden.

Seks

'Je schrijft nooit een column over seks.'vroeg één van de bezoekers van deze site mij.

Ik vind dat je moet schrijven over onderwerpen waar je verstand van hebt of waar je goed in bent. Ik kan hele pagina's vullen over popmuziek, dwangneuroses of de boeken van Bill Bryson, maar met seks kom ik niet zover.

In een psychologisch onderzoek is aangetoond dat alle technische vaardigheden die je aanleert voor je 20^e natuurlijk worden en de rest aangeleerd. Wat anderen met MSN hebben heb ik in bed.

Niet dat het allemaal zo dramatisch slecht is, maar het is een beetje als een Ikea-krukje in elkaar zetten. Ik kom een heel eind, maar om nou te zeggen dat het lekker zit.

Daarnaast kan ik wel een column over seks schrijven, maar dit is een openbare site en er zullen genoeg christelijke rokmeisjes zijn die van mijn columns smullen en die pas na hun trouwen allerlei leuke ontdekkingen willen doen.

Zelfs de redactie van deze vrijplaats van drugs en rock 'n roll die studenten.net is is niet het laveloze bachanaal dat mensen vaak denken, waarbij hele redacties de stagiair wegwijs maken binnen het kantoor en alle bezemkasten. De redactie van uw geliefde website is beschaafder dan je denkt en praat liever over breipatronen dan het feestelijk door de knieën gaan. Sterker nog, onze hoofdredactrice, zelf een mannenliefhebber pur sang loopt keurig beschaafd in een coltrui en denkt bij Christine le Duc aan een Franse actrice.

Dus hoe vul ik beschaafd een column over seks zonder helemaal hopeloos te vervallen in een Panorama verhaal over snaken, brullen en een putje?

 ..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Arie Boomsma, de enige christen die geloof weer een beetje cool en bespreekbaar weet te maken geeft in een recent interview aan dat seks vervallen is in de consumptiemaatschappij. Van een luxeproduct bij de Bijenkorf ligt het tegenwoordig tussen de dozen van de Aldi. versunkene Kulturgut. Nu ben ik niet van mening dat je tot na je huwelijk moet wachten voordat je eens gaat kijken hoe de ander geschapen is ( je koopt ook geen tweedehands auto zonder te checken of hij olie lekt, hoeveel hij zuipt en of hij een beetje goed onderhouden is). Maar ik vind het spul uit de dozen van de Aldi ook niet te vreten en als seks vervallen is tot dat niveau..

Is dat zo? Is seks net zo toegankelijk geworden als breezers voor een 8-jarige? Welke rol heeft het binnen de huidige studentenwereld? Wordt er onderhandeld over tentamens? Bestaat er nog zoiets als daten? Leer je elkaar eerst nog kennen of wordt je wakker naast een vreemdeling? Is er een inwerkprogramma binnen studentenverenigingen? Is het nog leuk? Of bestaat er nog zoiets als vertrouwen, intimiteit, stapjes, veiligheid? Zijn studenten van nu van de Durex-generatie (duur en kwalitatief) of van de Jippie-generatie (goedkoop en kwantitatief) ?

Zonder nu een heel uitgebreid onderzoek te doen, toch oprecht de vraag; 'Welke rol speelt seks in de studentenwereld en is dat anders dan pakweg 10 jaar geleden?'

Misschien nog een betere vraag, wat is seks voor jullie? Is het nog iets dat als 'moois' te omschrijven is, of kan je het vinden op marktplaats?

Roept u maar!

Solliciteren

Onlangs had ik een sollicitatiegesprek met een muzikant. Dat wist ik niet, maar toen hij binnenkwam wandelen had ik al een vermoeden moeten hebben, want het was de eerste kandidaat die op puntlaarzen en bontjasje op gesprek kwam.

Ik had geen idee hoe hij door de voorselectie was gekomen maar aan het gegiechel van één van de secretaresses te horen had hij waarschijnlijk op een veel fysiekere manier gesolliciteerd dan normaal.

Na het aanbieden van wat te drinken ('Nee, we hebben alleen koffie en thee!') ging hij zitten. Nou ja, zitten is niet de goede omschrijving. Hij ging een relatie aan met de stoel die het midden hield tussen knielen en liggen.

'Dus…..' begon hij 'vroeg hè?'

Het was half twee.

'Je hebt gesolliciteerd voor de functie van afdelingsmanager' begon ik waardoor er een enigszins verbaasde uitdrukking op zijn gezicht kwam. 'Zou je me kunnen vertellen wat je aantrekt in deze functie?'

Hiermee verraste ik hem.

'Nou, weet je wat het is?' begon hij om even naar buiten te staren.

Na 2 minuten stilte kuchte ik en vroeg 'Nee, nog niet?'

'Wat?'

'Je wilde iets gaan vertellen?'

'Oh ja? Wat dan?'

Ik zuchtte even en volgde zijn blik naar buiten. Een paar meeuwen vlogen langs ons gebouw.

Waarom hij voor deze functie gesolliciteerd had was mij totaal niet duidelijk. Waarom hij hier was nog minder.

'Waarom wil je bij Van Lanschot Bankiers werken?' vroeg ik.

'Nou,' begon hij, en hij ging er helemaal voor zitten. Nou ja, zitten….hij verschoof zijn been waardoor zijn puntlaars onder het bureau op mijn stoel terecht kwam, vervaarlijk dichtbij mijn voortplantingsorgaan. 'Dat bedacht ik mezelf net in de lift ook. Ik keek eens om mij heen en kon me echt helemaal niet bedenken waarom ik in zo'n kantoorgevangenis zou werken. Met van die loonslaven in zo'n achterlijk grijs pak. Die van jou staat trouwens prachtig! Ik kon me niets bedenken. Ik doe nog liever mijn ballen in de fruitpers dan dat ik hier een dag ga werken!' riep hij lachend om zijn laars op mijn bureau te leggen. 'Waar is het schijthuis?' vroeg hij terwijl hij naar buiten stommelde. In de gang zag ik hem onze secretaresse vol op de mond zoenen.

Een half uur later kwam hij terug met een half dichtgeknoopte broek en een biertje. 'Jullie hebben de bar goed verstopt!' zei hij.

'Kan je me een paar sterke punten noemen van jezelf?' vroeg ik, om het gesprek toch maar lopend te houden.

'Ik kan heel goed samenwerken. Behalve met bassisten, drummers, toetsenisten of gitaristen. Daarnaast sta ik open voor andermans ideeën, mits ze aansluiten bij die van mij. Ik ben heel bescheiden zolang ik maar in de spotlight sta. Ik kan meer zuipen dan een dorstige kameel in de Sahara en ik weet niet of het een bepaalde geur is, maar als de vrouwtjes mijn snikkel al ruiken hangt hij er al in!' riep hij lachend om het lege bierflesje uit het raam te gooien.

'Zeg bro, ik vond het heel gezellig, maar ik ga nu een biertje drinken om het daarna op een zuipen te zetten!'

En hij liep het gebouw uit.

 ..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Omdat dit besluitvaardige, commerciele types precies is wat onze organisatie nodig heeft heb ik hem met volle vreugde een contract voor onbepaalde tijd gegeven.

Helaas belde hij op zijn eerste dag op om aan te geven dat hij 'iets later was, omdat het tourtje in Oostenrijk uitliep.'

Dat was 4 maanden geleden.

Sjouwen

 ..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Men had nog zo gezegd 'Je moet niet teveel drinken.'

Ik hing achterover in de stoel, het zoveelste glas in de hand. Het was rustig in de kleedkamer en we waren halverwege de avond. Als presentator en stagemanager mocht ik op dit landelijke festival een podium in goede banen laten lopen. Als een soort supernanny probeerde ik verdwaalde zangers, dronken bassisten en opgefokte managers op de juiste plek en de juiste tijd te krijgen. Opeens werd ik ruw gestoord in mijn staren; de zanger van Enveloppe was zoek! De Zweedse band die net 8 uur rijden achter de rug hadden waren onder de soundtrack hun zanger kwijtgeraakt.

Op mijn coole en lekker meeglijdende laarzen rende ik het terrein over om de zanger uiteindelijk lam in een dixie te vinden waar hij aan iets minderjarigs uitlegde dat het in Zweden allemaal legaal was zolang ze haar shirt maar aan hield.

Om 2.00 uur 's nachts sloopten de Zingende Fresia's het laatste restje van het podium en begon er een schreeuwwedstrijd in de kleedkamer. Muzikanten zijn van nature luidruchtig; Dronken, adrenaline-volle, bezwete muzikanten maken met elkaar meer lawaai dan een bronstige walvis. Ik had ondertussen het 'tipsy' station ruimschoots gepasseerd en mengde mij in het schouderkloppen, bierhijsen, brullen en 'hebjedieblondemetdiegrotetietenookgezien'.

Drie koelkasten verder dropen de meeste mensen af en zaten we nog een man of vijf in de kleedkamer. De organisator was er nog opvallend nuchter.

'Zo, en dan gaan we nu nog even afbouwen!' riep hij vol goede moed.

Van verbazing viel ik bijna niet om. Afbouwen? Om 4.00 uur 's morgens?

Voor ik het wist liep ik struikelend op laklaarsjes over een smalle trap te zeulen met een mengtafel die aanvoelde alsof hij veel liever lekker hard op de grond wilde gaan liggen.

Na twee keer heen en weer lopen en het besef dat die drie grote vrachtauto's niet vanzelf werden gevuld voelden we ons ongemotiveerder dan ooit.

Op datzelfde moment hoorde ik mijn broer en een paar vrienden nog op het festival terrein lopen. Mijn broer kan niet fluisteren, zeker niet met drank op en dat kwam nu bijzonder goed uit! 'Als die vrachtwagens nog niet vol is lopen we door, als hij vol is gaan we kijken of er nog bier is!' fluisterde hij door de geluidsbarrière heen.

Voordat hij wist wat er gebeurde stond hij boven aan de trap met een lichtinstallatie in zijn handen klaar voor de  eerste wandeling. Ook zijn vrienden maakten opeens deel uit van het 'Dronken-beeld-en-geluid-sjouw-team-unlimited-bv.'

Om half zes was bijna alles beneden en hadden we, op 2 speakers, een groupie en een tamboerijn niets laten vallen. We waren kapot en ik heb nog nooit mensen zo slecht horen reageren op de opmerking: 'Nu nog even de vleugel!'

Met een kop koffie en een broodje staarden we tot de zon opkwam. Net voordat we weggingen ontstak de organisator in trotse speech die hij afsloot met de historische woorden gericht aan mijn broer en zijn vrienden: 'Ik weet niet wie die jongens zijn en ik hoop dat ze alles wel in onze vrachtwagens hebben gelegd, maar god, wat was ik blij met onbekenden die er met mijn spullen vandoor gingen!'

Toen we naar huis liepen kwamen we op straat de gestresste manager van Envellope tegen; 'Of ik misschien de zanger had gezien?'

Gedicideerd

Mijn computer is net vier keer vastgelopen op het woord 'gedicideerd'

En dat zegt meer over mijn computer dan over mij.

Ik ben van huis uit namelijk een klein beetje dyslectisch. Daar kan ik niets aan doen, daar wordt je mee geboren. Net zoals met een hazenlip of een koeienuier.

Probleem is wel dat mijn boodschap wat minder goed overkomt wanneer het lijkt alsof de eerste de beste bewoner van AZC De Aankomst deze stukjes heeft zitten puzzelen op restjes wc-papier.

Toen ik acht was schreef ik een keer een 'lievdez verklaaring' naar een klasgenootje. Alle ouders in de buurt hebben daar nog maanden lol van gehad.

Waarom ik met mijn achtergrond ooit Nederlands ben gaan studeren is mij ook een raadsel, maar opeens bevond ik mij in het derde jaar van de studie en moest er echt geschreven gaan worden. Het is niet te geloven, maar de opleiding Nederlands aan de Rijksuniversiteit in Groningen ging de eerste drie jaar niet in op spelling en de meeste tentamens waren multiple choice. Op mijn cijferlijst is een negen te zien voor het vak Syntaxis (de basis van de Nederlandse taal), en dat vak heb ik alleen gehaald doordag mijn toenmalige docent Dhr. Zwarts (jawel, de huidige rector-magnificus) ons adviseerde om zoveel mogelijk oude tentamens uit ons hoofd te leren.

In mijn derde studie jaar begon ik werkstukken te maken bij specifieke docenten. Na eerst door Erica van Boven de doodeerlijke vraag gesteld gekregen te hebben 'Heb jij een vorm van dyslectie ofzo?' terwijl ze met een rode pen bleef strepen in mijn werkstuk over Couperus; kwam ik terecht bij Hein 'gegarandeerd een zeven' Leferink.  Hein was een held.  Hij zag eruit als een oud oproerkraaier uit de zestiger jaren, had jaren een hotel gehad in Frankrijk, droeg zijn leerboeken in twee Gall en Gall tassen en zag eruit als een kruising tussen Gerard Reve en Martin van Amerongen.

Bij onze eerste bijeenkomst keken we elkaar stilzwijgend aan. Hij zag mijn werkstuk liggen en zag overduidelijk de 'd' en 't' fouten. Zonder ook maar een wenkbrauw op te trekken pakte hij zijn rode pen en omcirkelde de fouten, als een chirurg kanker definieert.

Hij keek op en zocht mijn ogen. Door zijn dikke brillenglazen staarde hij me lang aan. Hij deed zijn mond open en ik zag zijn jaren zestig gebit, geasfalteerd door zware shag en rode wijn. Ik probeerde serieus te kijken maar het zweet brak me uit.  Als een orakel begon hij te praten. De beste woorden die ik ooit in mijn leven heb gehoord:

'Zullen we die spelfouten maar vergeten, ik neem aan dat je pc een virus heeft? Ik streep ze aan en jij haalt ze eruit. Als je mij overtuigd met de inhoud dan hoef je je verder niet druk te maken!'

 Ik wist direct dat ik mijn scriptie begeleider had gevonden!

4,5 jaar later zat ik in de grote zaal van het academiegebouw en vertelde Hein over mijn resultaten. Erica van Boven zat er wat  'gedicideerd' zuur naast. Ze was het niet helemaal eens met die zeven.

Voor mijn gevoel zijn er te weinig Hein's in de wereld.

Onlangs kreeg ik (te laat) het bericht dat Hein overleden was. De wereld werd gelijk een stuk saaier. Ik hoop heel erg dat hij met een fles wijn en shaggie in de hemel zit en met zijn karakteristieke stemgeluid tegen god roept 'Tja, die Bijbel, het is wel foutloos geschreven, maar die inhoud; die overtuigde me niet.'

Trouwen

 'Ik ga binnenkort trouwen,' begon ze. We zaten op het bankje bij de bushalte in Marum.

'Hij is nu nog veel in het buitenland, maar we gaan een hele leuke tijd tegemoet. Het is nu 3 weken op, 3 weken af. Over 2 weken komt hij terug en dan gaan we trouwen. 

We stonden in Dancing de Houten toen hij me vroeg. Ik verstond hem eerst niet maar toen ik met hem meeliep naar de toiletten ging hij op zijn knieën. Zo romantisch!'

De bus in Marum kwam één keer per uur.

'Trouwen is dúúr! Ik was op Marktplaats aan het kijken voor een jurk maar er was niets in mijn maat. Nu gaat een vriendin van mijn stiefmoeder een jurk voor me maken. Ik weet alleen nog niet wat voor schoenen ik eronder aan doe. Gympies lopen wel het lekkerst. En het wordt niet zo'n hoepeljurk hoor. Dan ga ik zeker zitten en ziet iedereen Tante Tilly! Ha ha ha.'

Om 17 over 4 kwam ik bij de bushalte en de bus ging 16 over.

'Een vriend van ons is fotograaf en wil goedkoop een reportage maken. Dat is normaal duur zo'n reportage! Maar hij doet het voor 100 euro. Hij heeft wel aangegeven dat als er een ongeluk gebeurt hij weg moet voor zijn werk bij 112.nl.

'We hebben lang over de datum nagedacht. Eerst zouden we het op 3 juli doen, dat is mijn verjaardag. Maar toen dacht Ed aan 29 februari, want dan hoef je het maar eens in de vier jaar te vieren. 7-7-07 was natuurlijk veel makkelijker te onthouden, maar was al vol. We hebben nu een kerkje in Ulrum gevonden waar we op 8-8-07 gaan trouwen.'

Er reed weinig verkeer in Marum. Het bushokje stond langs de afrit van de A7 en af en toe reden er mensen langs die naar huis toegingen. Ze keken raar op van ons. Een man in pak en een meisje.

'Ik wil wel gaan kijken hoe we het gaan doen. We gaan eerst bij mijn stiefmoeder wonen. Nou ja, wonen..hij is er natuurlijk maar om de 3 weken. En dat zijn rare weken. Hij komt terug, dan moet hij de eerste week bijslapen, daarna een week lang familie bezoeken en daarna ben je toch al gauw een week bezig met inpakken. Dus ik ga bij mijn stiefmoeder wonen en hij komt dan langs.'

Ze was blond en kwam net uit school. Verpleegkunde deed ze.

'Maar als we straks samen wonen wil ik wel dat hij ander werk gaat doen. Hij kan ook 3 maanden op 3 maanden af. Dan heb je veel meer tijd samen. Ik bel hem ook niet als hij er niet is. Want dan krijg je alleen maar heimwee. Ik denk nu ook niet aan hem, dat doe ik pas weer als hij thuis is. Dat vindt hij ook het prettigst.'

'We hebben natuurlijk wel af en toe ruzie, maar dat hoort erbij. Dat krijg je ook als je elkaar langere tijd ziet. Meestal wil hij in die tweede week ook even alleen zijn. Die ruimte moet je elkaar ook geven. Ik loop nu toch stage dus ik ben er ook niet vaak. En als hij straks ander werk doet dan kan hij op de kleine passen en kan ik werken!'

Ze lachte trots en straalde helemaal. Ik nam afscheid en stap vol verbazing in de bus.

Ik hou van aan elkaar geknoopte touwtjes

Ik ben een begin en einde junkie. Ik ben verslaafd aan eerste en laatste afleveringen van series.

Wist u dat in de pilot van The A-Team de rol van Templeton 'Face' Peck niet gespeeld wordt door Dirk Benedict maar door een of andere b-acteur?

De laatste afleveringen hebben dan echter opeens 2 extra acteurs en zijn veel donkerder van toon. (en ja, ze worden uiteindelijk vrijgesproken voor 'The crime they didn't commit.').

En was u ervan op de hoogte dat de allerlaatste aflevering van Familie Ties video beelden bevat van fans die de acteurs persoonlijk bedanken?

Ik ben iemand die ervan baalt dat hij nooit de laatste afleveringen van Married with Children heeft kunnen zien omdat iemand voortijdig de stekker uit de serie heeft  getrokken. Ik zag nooit hoe de touwtjes aan elkaar werden geknoopt. Ik hou van aan elkaar geknoopte touwtjes.

Ideaal is een combinatie; Mash heeft een bijzonder grappige eerste aflevering waarin Hawkeye en B.J. elkaar ontmoeten en een heel emotionele laatste aflevering waarin de nieuwe en oude acteurs afscheid van elkaar nemen en vertrekken uit Korea.

Oh moeder wat is het heet! is een klassiek voorbeeld van een 10-uit-een-dozijns-serie waarin de laatste aflevering een pareltje blijkt omdat brulboei sergeant-major  niemand thuis heeft en uiteindelijk met zijn getergde troepen mee naar huis mag. Als een normale man.

 In de laatste 'Allo 'Allo blijkt Lt. Gruber hetero te zijn en getrouwd te zijn met Helga en wordt het origineel van 'the madonna with the big boobies' eindelijk gevonden. Om inde oorlog te blijven, Blackadder IV sluit na een seizoen van humor gitzwart af met een aflevering waarin de drie hoofdpersonages hun eigen dood tegemoet lopen.

Alle 3 de Strak Trek series (The Next Generation, Deep Space Nine en Voyager) sluiten af met een aflevering waarin de kapitein door de tijd reist (met in twee series een glansrol van Q).

Wie had verwacht dat Buffy in het vuur zou springen?  Wie had (niet) verwacht dat Ross en Rachel elkaar zouden krijgen?

Wie had er geld op gezet dat de kinderen van Will en Grace iets met elkaar zouden krijgen? Of  dat de naam van Mr. Big, John Corbett bleek te zijn?

Carnivale geeft in de laatste afleveren én antwoord op vragen én roept nieuwe vragen op én is intrinsiek verbonden met de eerste aflevering.

Ik hou niet van series die geen einde hebben. Bij Lost was ik na seizoen 2 al afgehaakt, Goede Tijden bestaat voor mij al niet en Toen was Geluk nog heel Gewoon verwijst alleen maar naar de eerste twee afleveringen.

Nee, net zoals in het echte leven wil ik een serie waarin het geheel wordt afgesloten en ik een glimp krijg van wat er met een personages gebeurt in de toekomst.

Zo zou het leven ook moeten zijn. Weten wat er met wie gebeurt, touwtjes aan elkaar knopen en er dan een mooi einde aan brijen. En niet opeens de stekker eruit trekken.

Groepjes

The Blues Addicts waren hun tijd ver voorruit. Ze speelden blues zoals je het nog nooit gehoord had (en nooit meer zou horen). Mondharmonica als lead en een begeleidingsband met twee gitaren, drums, bas en keyboard. Geen blues zonder keyboard!

Het 34 koppige publiek was vijftien jaar terug totaal flabbergasted van deze bluesband die dingen deed die ze nog nooit gehoord hadden. Het feit dat ze in het programmaboekje stonden als 'The Bleus Addicts' maakte het mysterie alleen maar groter! Het feit dat ze twee keer geoefend hadden en dat zowel de bassist als de slaggitarist hun gitaar voor de derde keer vasthielden maakte de 'lo-fi' uitstraling alleen maar geloofwaardiger. Jongens van veertien die spelen over de pijn van liefde, de rotzooi in de wereld en het onrecht dat ze wordt aangedaan. Allemaal dezelfde overtuiging, dezelfde uitstraling, dezelfde bezieling en dezelfde toonsoort.

Dacht ik.

Ik soleerde in Bes en de band volgde in A-mineur.

Gedurende de jaren die volgden ontstonden er heel veel bandjes en vervielen er ook weer heel veel. We werden een vriendengroepje waarvan iedereen het muzikaal met iedereen deed, op een schaal waar een parenclub nog van zou opkijken. Zo ontstonden klassieke bands als De Cut-band; de 3M's; HFC; The Drift; Boilersuit; A Day's Work en The MeloManics. Bandjes die in hetzelfde circuit kwamen, hetzelfde jongerencentrum bezochten en allemaal vochten om de doorbraak en het succes. En iedereen hielp iedereen en speelde bij, met, voor, over en op iedereen. Gedurende tien jaar was er af en toe eentje die de onkruid status wist te ontstijgen, maar toch weer gesnoeid werd door de tuinman die 'dagelijks leven' heet.  Ik ging studeren en ging wat meer schrijven en kon het niet meer opbrengen om weer een demo op te sturen en weer te oefenen. Ik had de angst dat iedereen zo burgerlijk zou worden en dat we nu allemaal bij elkaar zouden oppassen en met onze maltbiertje op de bank zouden mijmeren waarom we het nét niet gehaald hebben.

Op 18 mei 2007 sta ik in Paradiso bij de cd-presentatie van The MeloManics. Volle bak, goeie recensie en een hele strakke band. De gitarist van De Cut-band staat foto's te maken voor de Oor, de bassist van Boilersuit staat te scouten voor De Grote Prijs, de gitarist van HFC is bij the MeloManics ingelijfd, de drummer van The Drift doet een interview voor 3FM, de zangeres van de 3M's doet verslag voor Radiobitches.nl en A Day's Work staat op hetzelfde moment in Vredenburg in het voorprogramma van Marillion. Ik verbaas me erover dat we allemaal onze plek hebben gevonden zonder dat we wisten waarnaar we moesten zoeken. We waren geen stroming met manifest en ideeën, we zijn een vriendengroep met liefde voor muziek en elkaar, die al vijftien jaar samen in de muziekwereld knoeien (net zoals elke lezer van dit blad) en toevallig op allerlei verassende plekken zijn terecht gekomen. Had niemand van ons verwacht; want 'Jongens waren we- maar aardige jongens.' (Nescio)

Soms gaat het best wel goed in Nederland.

Stap ik met mijn meisje op de tram om 2 haltes te rijden, zegt de conducteur 'Ach, laat maar zitten!'

Een uurtje later zitten we bij twee imposante mediteranen falafel te eten voor het centraal station. Een verreisde zakenman komt binnen die de schiphollabels nog op zijn koffers heeft zitten. Geïrriteerd door het zonlicht, het verbouwde centraal station en de Nederlandse Spoorwegen is hij gestrand bij de kleinste falafeltent van Nederland. Vijf minuten lang praten hij langs de balie heen en probeert hij iets duidelijk te maken wat hij wil. Als een peuter die niet duidelijk kan maken dat hij sinasappelsap wil begint de man rood aan te lopen. Hij begint te wijzen op het drankenrekje en zijn portomonnee. Ze proberen hem duidelijk te maken dat hij voor een watertje moet betalen. 2 euro.

De zakenman die zijn grenzen heeft bereikt staat op ontploffen, omdat hij voor de aanschaf van dit watertje een half dorp in leven kan houden.

Wij voelen hoe de sfeer grimmiger wordt en zien al onze multiculturele ideeën in duigen vallen.

Dan opeens pakt de verkoper het flesje water, zet het neer en zegt; 'My mother tought me to always help people in need, so here is you're free water, but remember' en hij buigt samenzweerderig  over de balie 'only the air is free in Amsterdam.'

De zakenman kijkt gepuzzeld en begint opeens breeduit te lachen De sfeer slaat om en de wereld is weer gered.

 ..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Het zit in kleine dingen. Een barman die van achterkomt en een meukvolle bar ziet en lachend roept; 'Wie van jullie dacht er aan de beurt te zijn?'

Of een NS Conducteur die iemand met korting ziet reizen zonder kortingskaart en zegt 'Ok, jij mag kiezen. Rij je met dat blonde meisje mee of met die met krullen?' terwijl de reiziger en meisjes hem niet begrijpend aankijken.

Gelukkig wordt zo'n vrolijke dag weer goed gemaakt door een oud vrouwtje dat  op een zomerse dag met een regenponcho aanloopt en niet ziet dat er een auto geparkeerd staat op de stoep.

'Schavuit, kijk uit met dat rot automobiel, ik laat mij hier niet koeieneren! Waar moet dat naartoe met de wereld! Vroeger hadden we daar kampen voor om dat soort mensen in te doen. Allemaal naar de hel! Het gaat allemaal naar de hel!!'

Kijk, dan krijg ik weer vertrouwen in Nederland

Ik voel me een beetje Donald Sutherland.

Het is niet mogelijk om een bolletje coke in je maag mee te nemen naar Nederland, maar je kan lachend door de douane met 3 darmparasieten. Eigenlijk ook een vorm van dierensmokkel, maar niemand die me aanhield. Helaas.

Dus ben ik mijn drie gastarbeiders nu met Metronidazol Ratiopharm, een hufterige vorm van antibiotica, aan het verwijderen. Een manier waarop Geert Wilders jaloers is.

Er is alleen een nadeel aan antibiotica. Toen ik 16 was en volop aan het stappen was heb ik een vriend van me het eens zien combineren met alcohol. Toen hij na een half uur al schuimbekkend overleden familieleden begon aan te spreken in het Duits begrepen we dat het toch niet zo'n hele fijne combinatie is.

 ..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Dus ik sta nu 14 dagen droog en het is verbazend hoe anders de wereld is.

Waarom heeft niemand me nooit verteld hoe lang de vrijdagavond eigenlijk is? Na je werk heb je nog een hele avond thuis. Na het slapen wordt je zaterdagochtend wakker en de wereld draait gewoon. Er zijn meer mensen om 9.00 uur hun bed uit en het loop zoveel makkelijker door de stad dan 'smiddags met koppijn!

Het stappen is ook totaal anders. Ik kom al een tijdje in de Negende Circel maar had iemand me even kunnen vertellen hoe erg het daar stinkt? Niet te geloven. Alsof er al een paar jaar iets doods in zijn sop ligt gaar te koken.

Daarnaast is het niet te geloven hoe vervelend het publiek is. Met drank op verstond ik altijd iets van Hèzziedjemuleuheuzzeuboeikaradé?' en dan lachte ik heel erg hard mee, sloeg de spreker hard op zijn rug.

Nuchter begrijp ik dat diegene 'Hèzziedjeméleuheuzzeuboeikaradé?' bedoelde en in het Swahilleens een compliment maakte over mijn thuisgeboren geit!

De vrouwen zijn opeens lelijk geworden! De ervaring van het wakker worden heb ik nu al als ik ze voor het eerst zie! Scheelt behoorlijk wat tijd.

En niet te geloven hoe slecht de muziek is! 'Heb je even voor mij?' 'Relight my fire?' 'Tadadaatadadaa?' om aan het eind van de avond af te zakken naar het niveau 'Een beetje verliefd' en 'De vlieger'. Nuchter blijken die nummers opeens helemaal niet die dieper liggende laag te hebben die ik er altijd in hoorde. Het gaat gewoon allemaal over neuken!

Nederlandse films waren al slecht, maar ik heb er laatst eentje nuchter gezien. Ik herhaal; ik heb laatst een Nederlandse film nuchter bekeken!! Ik heb de foto's gezien van  Abu Ghraib maar die mensen weten niet wat pijn is! Dat functionele bloot, die slechte grappen, dat minzame rotverhaaltje. Van de 3 parasieten in mijn lichaam hebben er spontaan twee halverwege de zaal verlaten.

Autorijden gaat opeens ook een stuk makkelijker! Niet meer op het midden van de weg mikken en proberen die witte streepjes tussen je wielen te houden terwijl je alle ramen open hebt en de blower op 10 om wakker te blijven, maar gewoon ontspannen rijden! Inparkeren kan opeens ook zonder het kenmerkende geluid van 'Krak'.

Daarentegen gaat het met mijn relatie wel een stuk beter, want ik luister nu opeens naar wat mijn vriendin verteld zonder dat ik naar haar borsten kijk. En ik begrijp ook echt wat ze zegt en kan erop reageren!

Het is nuchter een rare wereld bedenk ik me in de kroeg terwijl ik mijn vierde bakje rooibosthee op smaak breng.

Rooibos, je moet toch wel knetterdronken zijn wil je die rommel drinken!