Een beetje onaandachtig geweest. We dachten heel even dat de groep Tangerine heette, met een ‘e’ waar er een ‘a’ moet staan. Hadden we meteen al een hele theorie klaar. Een tangerine is een soort kruising tussen een mandarine en nog iets cirtusachtigs en dus hoorden we in de muziek ook een kruising tussen de Everly Brothers en nog veel anders. Het fruit kan naar de prullenmand, maar de vergelijking blijft. De Nederlandse broers Sander en Arnout Brinks vormen samen het duo Tangarine en ze hebben samen zingend iets weg van de Everly Brothers en Simon and Garfunkel en nog een handvol folky zangers. Een van beide –sorry jongens, ik kan jullie stemmen niet meteen uit mekaar houden- heeft op ‘Rainy Land’ zelfs iets weg van de jonge Bob Dylan.Op ‘Fields Of Poetry’, hun tweede album, worden de jongens bijgestaan door zeven muzikanten: Joost Dijkema (Drums), Tom Charmes (Contrabas), Bernard Gepken (Mandoline), Bart Satijn (Piano), Han Datema (Dobro), Sjoerd Visser (Banjo) en Martine Stulp (Fiddle). Sinds hun debuut is dit al het tweede album in een jaar tijd, maar er is duidelijk inspiratie genoeg om aan dit tempo te schrijven en op te nemen. Alle liedjes zijn door de broers geschreven. Terwijl je luistert kan je zo door hun platenkast wandelen en horen waar ze zelf naar luisteren. Er staan op ‘Fields Of Poetry’ een aantal songs met spirituele inslag (‘God Will Split The River Apart’ en ‘Some Call It Heaven’), een heel pak folky tunes (‘The One And Only Thing’ en ‘Sea Shell Dreams’) en ook ferme portie uptempo bluegrass (‘Draw Some Lines’ en ‘This Old Robe’). Ons favorite liedje is ‘Once In A Dream’, dat een reunie van Simon and Garfunkel voor even overbodig maakt. De jongens van Tangarine dromen, zweven, geloven. Soms zou je snakken naar eens een echt tegendraads nummer, naar iets met een scherp kantje, een wrange nasmaak. De jongens zullen mettertijd het altijd maar deugen ook nog wel afleren. Tot dan kunnen wij genieten van hun zachtaardige liedjes. Een klassieke folkplaat waarvan je niet dacht dat die vandaag nog gemaakt werden. Stijlvol. (Duke J)

website rootstime

Dit prachtige album, een product van DRC Entertainment, is de tweede plaat waarvan de basis bij de twee broers Arnout en Sander Brinks ligt. Het eerste album ‘Between the Lines’ dat in januari 2008 uitkwam, was volledig geconcentreerd rondom deze twee broers. Ter promotie van dat album zijn er tal van muzikanten bijgekomen om het spectrum der instrumenten te verrijken en zo ontstond er een complete negenmansformatie: Sander Brinks (Zang & Gitaar), Arnout Brinks (Zang & Gitaar), Joost Dijkema (Drums), Tom Charmes (Contrabas), Bernard Gepken (Mandoline), Bart Satijn (Piano), Han Datema (Dobro), Sjoerd Visser (Banjo) en Martine Stulp (Fiddle).
Tangarine is na hun eerste plaat nagenoeg verdergegaan met diezelfde bezetting. Oktober 2008 kwam hun tweede plaat Fields of Poetry uit. En daar gaat deze recensie eigenlijk over.
De plaat zit in zijn totaliteit zodanig cinematisch inelkaar, alsof je achterover leunend in een krakende schommelstoel overdag met een glas whiskey uitkijkt op prachtige, vlakke landerijen in de brandende zon. Die sfeer roept bij mij het O-Brother-Where-Art-Thou-effect op. De songteksten van sommige liedjes hebben hier en daar een wat religieuze inslag en de stemmen pakken mooi samen als een raderwerk, waarvan alle onderdelen prima op elkaar zijn afgestemd. De stemmen en instrumenten zitten klinken mooi zuiver en ik bleef gebiologeerd luisteren naar de opbouw van de meerstemmige delen in de nummers. Zo is Diamonds & Carols een mooi rustig nummer, bestaande uit een duet tussen de twee broers. This Old Robe is daarentegen weer een opzwepend nummer en daar is ook een clip van verschenen, gemaakt door Thomas Grootonk. Fields of Poetry, de titeltrack, kent een refrein dat een mooie afwisseling is op de coupletten. Niet technisch bekeken is het een vrolijke plaat, die gezellig klinkt.