MOKSHA  Supersilver Haze
(Underhill)

Sus pesados riffs arrastran voces rotas que reflexionan sobre las miserias del ser humano. Es un sonido tosco, crudo, nada refinado, como si estuvieses escuchando a los colegas que ensayan en el local de al lado, pero que casa perfectamente con el toque doom que los emparenta a Cathedral o con el abrupto legado de Entombed. Coherencia ética y estética para seguir labrando una de las carreras más fértiles del underground metálico de nuestro país.

David Garcell

MOKSHA
'Supersilver Haze'
Underhill

Hailing From Spain, Moksha peddle a sludgy witches brew of early Cathedral, Electric Wizard or the less heavy aspects of Crowbar. This, their fourth album proper, offers grungy, over-distorted bouncy riff after riff rock with swinging drums and a pretty impressive canon of songs. It's not particularly heavy but it has a mile-wide groove that could be prime time Deep Purple with Zakk Wylde on guitar. It's not going to set the world on fire and it's probably a little on the light side for the vast majority of readers, but this is competently played, groovy metal that'll get your ass shaking next time you're out clubbing.
[7] Nick Griffiths

Punto y aparte. Si Moksha ya dieron alguna muestra de aviso de rotura con las estructuras tópicas del metal en el heterogéneo "Ansium", este último "Supersilver Haze" sorprende por la firmeza de sus nuevos propósitos. Sin disminuir la calidad, el cuarteto de Sant Celoni opta por un rescate a andanzas pretéritas el doom-rock -Cathedral, Black Sabbath o Down por citar algunos ejemplos- reactualizándolo, adaptándolo a sus parámetros y destacando entre todo ello sobretodo, el drástico cambio en las maneras de vociferar de Guillem Funollet, igualmente potentes pero empleando por primera vez la melodía, toda una demostración de versatilidad y poderío. Si quieren una prueba de por donde van los tirossólo tiene que poner la oreja en la versión del "Move Over" de Janis Joplin y verán de lo que son capaces. Un buen trabajo -ni mejor ni peor- de sonido impecable -Santi García cada día lo borda más- cuyo drástico posicionamiento lejos del clónico mundo del metalcore (aunque ello les haya hecho caer en algunos de los tópicos del rock más visceral y oscuro) nos hace esperar de ellos cosas nuevas a cada entrega.
Francesc Feliu 3.5/5

MOKSHA. "Supersilver Haze" Underhill.Cd

Una presentación tan original como de costumbre (Underhill es casi sinónimo de presentación cuidada), aunque a mí no me termina de gustar...esconde un pedazo de Cd que desde luego sitúa a Moksha en lo mas alto que se pueda estar dentro del hcpunk estatal.
En estos 9 temas han evolucionado otro poco mas, desarrollando su sonido hacia latitudes diferentes sin perder como toque personal esa contundencia, esa tormenta de graves que no desaparece en ningún momento. Las nuevas aportaciones parecen acercarnos a diferentes ámbitos musicales...desde luego a una versión mucho más extrema de los riffs de Black Sabbath, también a un paseito por los límites del stoner rock,...Kyuss,...pero eso sí, con dobles bombos, una voz profunda y unos tiempos ralentizados...aunque por otra parte otra de las cosas diferentes en este cd de Moksha es que han incorporado algunos tiempos un poco mas veloces. Temas como "Old time story", o "Move over" (una versión chulísima de Janis Joplin) te sorprenderán muchísimo. Una joya. (M)

 

Moksha

‘Supersilver Haze’

(Underhill Records)

 

Ma quante Moksha ci sono? Perché in contemporanea arriva al mercato anche una band italiana che ha lo stesso nome, mentre quello di cui ci occupiamo qui é il grupo spagnolo attivo da più di cinque anni e con giá l’impressionante cifra di tre album alle spalle. Quattro, ovvio, con questo ‘Supersilver...’ che per la prima volta cerca di Far uscire il nome della band oltre i confini imposti dai Pirenei e che potrebbe riuscire nell’impresa, perché a dispetto di una copertina psichedelica quello che i Moksha iberici propongono è un sound che si divide de fra metal e stone, con grintose parti (cantate in inglese) che per stile e voce agresiva richiamano Entombed, Orange Goblin e Cathedral. Inoltre, pur profesandosi amanti del doom, i quattro Moksha non cadono mai in rallentamenti, spingendo continuamente sull’acceleratore e sulla creazione di polverone rumoroso in stile Kyuss che sa di tornado nel deserto. E a completare il tutto, una cover di ‘Move Over’, in origine di Janis Joplin, che la band strappa dai ’60 per renderla acida e caricarla di bastonante metal.

Fabricio Massignani 7

 

MOKSHA

 

Supersilver Haze

 

Underhill Records

 

Wow, al lang niet meer zulk een heftige en vooral afwisselende Stoner- doomplaat gehoord. Het Spaanse Moksha pendelt op zijn alweer vierde output ergens tussen Cathedral, Sleep en Crowbar, en voegt daar regelmatig een eigen (uiterst heavy) smoelwerk aan toe. Kan het nog zwaarder dan zou je nu denken? Ja, en wel zonder aan herkenbaarheid in te boeten of door naar drie aanslagen per minuut over te gaan. Nummers als ,,Down The Sun”, ,,People Like To Fake” en ,,Not Yet” bezitten allen een typische woestijngroove. Men presenteert zeer catchy, down to earth muziek. Incidenteel lijkt de band uit het land van de Costa’s zelfs ook even door het Fantômas virus besmet. Zanger Guillem blijkt super veelzijdig, iets wat hij onder andere op de uiterst overtuigende Janis Joplin cover ,,Move Over” benadrukt. Moksha zit barstensvol energie. Het klinkt allemaal eerlijk en zeker niet zo geforceerd als bij menig collega. Met ,,Neurons” is men Entombed zelfs tien jaar vooruit. ‘Supersilver Haze’ laat de Sagrada Familia op zijn grondvesten schudden, en binnenkort hopelijk ook jou optrekje. Doomheads met enig Spaans communicatievermogen vinden meer informatie via: www.underhillrcs.com

 

Roman Hödl                80

 

Moksha

Supersilver Haze

Underhill records

Moksha is een Spaanse band die al enkele jaren stevig aan de weg timmert. “Supersilver Haze“ is al liefst hun vierde album en zou liefhebbers van stonerrock / doom in het verlengde van bands als het huidige Entombed en Zeke zonder meer moeten kunnen aanspreken. Naast acht eigen composities heeft Moksha hier ook een zeer eigenzinnige versie van de Janis Joplin klassieker “Move Over” opgenomen. Het is vooral de zang en het lekker zompige gitaargeluid (“Not Yet”) dat hier zeer aan Entombed doet denken. De sporadische doompassges (“Temps Dolents”) voeren je dan weer zonder problemen terug naar de hoogdagen van Black Sabbath en de beginperiode van Cathedral (ook hier krijg je regelmatig de typische Lee Dorian-achtige ‘ooooooooh’ kreten). Ik kan me zo voorstellen dat Moksha een zeer leuke band is om in een kleine club te bekijken. Jammer genoeg is de pret na nauwelijks een half uurtje al over. Maar als je als luisteraar echter verlangt naar maar is dat alleen maar een positief teken. Leuk album!    

Steven Willems – 82/100