666metal.com (en)

Tides From Nebula come from Poland and they are into instrumental post rock/metal music. This style and black metal (and of course their combination, post black) are the most difficult ones in our scene in my opinion. They require excellent music skills, imagination and inspiration and most of all passion. You can compose a good traditional heavy metal song with only 3 chords, you can have a great progressive metal song with excellent guitar playing or a thrash/death metal song full of passion. These styles require all these ingredients together for a good result. Rave Magazine (4,5/5) (en)


----------------------------

The Silent Ballet (7/10) (en)

Of all the “post” genres, “post-metal” may well be the most reviled. This is not to say that it doesn’t have its own adoring fans, but in comparison to other groupings like post-rock, post-classical, and even post-hardcore, post-metal just doesn’t put up the same numbers. Part of this may be that the genre has only ever produced one true superstar, Pelican, who produced a masterpiece in 2005 only to take a nosedive into 2007’s City of Echoes. Pretty much everyone else can be sorted into one of three groups: the chuggy, the chuggier, and the chuggiest. Every once in a while, though, an artist comes around who shows genuine potential, who shines with the possibility of breathing new life into the genre. Such an artist is being examined today: the Polish post-metal outfit Tides from Nebula.

The recipe for post-metal seems like it ought to be an easy one: blend the glittering arpeggios and raw emotional power of post-rock with the more brutal chords and vicious attack of the various types of metal, and let stew overnight. Think Explosions in the Sky or MONO meets Black Sabbath. But as with so many things, the difficulty arises in the question of balance. Most bands just can’t seem to find that sweet spot. This is the area where Tides from Nedula shines the brightest: by and large, they have managed to hit the balance just right, and the result is quite entertaining.

This is shown from the first song, mysteriously titled “Shall We?” Though the opening forty-five seconds of feedback are perhaps a little excessive, they soon give way to a nice melody that seems like it would be perfectly happy on a Temporary Residence Limited release. About halfway through the song, the guitars fade out momentarily; when they come back, they’re accompanied by a piano, and you get the feeling that Tides from Nebula is beginning to drive towards a big climax. When it comes, the word that immediately springs to mind is “crushing.” This heavy element continues into the next track, “Sleepmonster”, with a smooth transition hiding the fact that these are separate songs.

All in all, Aura is a release which shows enormous promise. Are Tides from Nebula the savior which the post-metal genre so desperately needs? Well, not quite yet. But out of the many bands I’ve heard in the last few years, Tides from Nebula bristles with the greatest possibility for greatness in a post-metal band. It wouldn’t just be a shame if this group doesn’t go on to even greater heights; it would be downright improbable.

----------------------------

www.w-fenec.org (fr)

Artwork de grande classe et digipack à l'avenant, la formation polonaise a mis les petits plats dans les grands pour épater son auditoire, déjà sous le charme du contenant, avant même d'avoir eu le plaisir de découvrir le contenu. A l'écoute des premières mesures qui ouvrent Aura, on a une légère tendance à trouver la musique de Tides From Nebula un peu classieuse dans sa forme sinon redondante. "Shall we ?" nous introduit dans un univers post-rock certes onirique mais sommes toutes assez prévisible. Aérien et lumineux, le quartet polonais fait onduler sa musique dans ses sphères aisément identifiables, maintes et maintes fois explorées par nombre de prédécesseurs, et si le résultat est hautement recommandable, on espère que le groupe saura proposer autre chose par la suite. La suite justement, elle arrive avec "Sleepmonster", qui voit le groupe muscler sensiblement son jeu et dévoiler des instrumentations plus métalliques qui ne sacrifient par pour autant la qualité mélodique au profit de la puissance. Si le résultat reste de facture toujours assez classique, on sent déjà chez le groupe cette capacité rare à pouvoir créer quelque chose, à se réinventer sans cesse (ou presque). Ce qu'il va d'ailleurs faire par la suite...
Sorte de post-rock métallique résonnant comme un crossover "Gifts From EnolaMogwai meets Pelican", le son "made in Tides From Nebula" prend le temps de développer des atmosphères aux tendances pyschées ("Higgs boson"), tout en conservant une structure, crescendo éruptiques/descrescendo progressifs, cohérente. Le résultat manque encore d'un soupçon d'originalité, mais l'impression de "déjà vu" du début s'estompe peu à peu. D'autant qu'Aura est un album qui ne se répète jamais. Un interlude saturé plus tard ("Svalbard") et les Polonais nous servent sur un plateau ce qui constitue le climax de leur album : "Tragedy of Joseph Merrick". Avec un titre pareil (Joseph Merrick, souffrant du Syndrome de Protée, est plus connu sous le pseudonyme d'"Elephant man"), le groupe s'éleve dans la stratosphère, menant ses ascensions comme autant de progressions narratives, le tout avec un sens aigu de la dramaturgie et de l'intensité harmonique dans ce qu'elle a de plus tragique ; avant de poursuivre son cheminement musical sur "Purr" et "It takes more than one kind of telescope to see the light". Le groupe y manie l'art du contraste et des paradoxes avec le morceau précédent, les éclairant d'une naïveté presque enfantine et notamment appuyées par quelques discrètes touches électroniques. En guise de bouquet final, les Tides From Nebula en rajoutent une couche avec l'explosif dyptique "When there were no connection"/"Apricot" et esquisse une toile de maître avant de retomber sur la terre ferme comme si de rien n'était, dans une ambiance cotonneuse aux arragements portés par un clavier délicieusement ouaté. Brillant.

----------------------------

aversion.com (en) (3/5)


----------------------------

www.metalorgie.com (16/20) (fr)

Certains groupes ont bien compris que pour faire du Post-Rock à l'heure actuelle il fallait trouver autre chose que de répéter inlassablement les mêmes motifs que leurs prédécesseurs canadiens. Tides From Nebula, un peu à la façon d'un And So I Watch You From Afar, franchi les limites, fusionne même les genres et livre avec Aura, un disque entre Post-Rock et Metal et ce de la plus belle manière.

Aura débute avec le très joli Shall We?, profondément Post-Rock dans l'âme, dont les montées caractéristiques du genre rappellent par exemple celles des suédois d'Immanu El. Pour un peu on se croirait presque dans un disque de Post-Rock classique, mais ne vous y trompez pas car dès Sleepmonster, Tides From Nebula réveille ses vieux démons, sort les griffes et libère des guitares furieuses pour secouer un genre trop longtemps endormi. Les polonais surprennent l'auditeur d'une part parce cette alliance de mélodies Post-Rock joliment amenées qui montent et tissent leurs toiles délicates de la plus belle manière... pour les détruire aussitôt par des plans rythmiques impétueux et de grosses cordes saturées. On a souvent tendance à utiliser le terme Post-Metal en ce moment pour un genre qui irait au delà du Metal, étiquette à la fois bancale et fourre-tout. Non, ici, Tides From Nebula joue l'oposition d'un Post-Rock lancinant, posé et bien amené et d'un Metal certes assez simpliste, mais virulent, qui relève la teneur musicale des morceaux.

Cet album peut également rappeler le quatuor instrumental Pelican, sauf que l'approche est différente et que le rendu sonore n'est pas alourdi comme celui des américain. Cela dit les polonais jouent aussi uniquement en instrumental, pente glissante pour certains groupes parfois, dont les neuf morceaux qui composent Aura, auraient pu s'avérer ennuyeux, pourtant, la musique de Tides From Nebula sans être spécialement complexe, est suffisamment bien faite pour transporter l'auditeur. Aura est un voyage, tantôt ensoleillé par ces douces notes, tantôt tumultueux, dangereux, voir étrange (Higgs Boson, Puur). Ces gars là n'ont que faire des barrières, jouent avec les codes, les maitrisent avec habilité mais surtout les dépassent. Quelques sonorités Electro discrètes sont également amenées sur quelques des titres notamment grâce à l'utilisation de claviers. (Apricot)

Aura prend le pari risqué de mélanger deux genres que tout oppose en apparence. Le rendu aurait pu être une mélasse écœurante ou carrément ratée, mais il n'en est rien, leur opus est bel et bien réussi avec brio. Les polonais de Tides From Nebula sortis d'on ne sait trop où franchissent une nouvelle étape dans l'épopée Post-Rock en livrant un disque osé, audacieux et plein d'énergie.

----------------------------

Magazyn Gitarzysta (pl) (8/10)

Rzadko, ale zdarzają się wieczory, gdy granatowe niebo rozświetla niezwykle jasna gwiazda, a wokół niej pojawia się muzyczna mgławica. Takiego oryginalnego zjawiska byliśmy świadkami w Polsce. W kosmiczną przestrzeń krajowych dźwięków wpłynęli jedną silną falą Tides From Nebula.

Wystartowali z Warszawy zaledwie rok temu, by dzisiaj grać na najważniejszych festiwalach muzycznych w kraju, w dodatku jako triumfatorzy.  Zwycięstwa na Asymmetry Festival czy Knock Out w Krakowie wydają się oczywiste, bo chłopaki już dawno zostawili konkurencję daleko na Plutonie. Co więcej, dokonali tego bez wokalu, stawiając na moc gitarowego sztormu. Już pierwsze dźwięki  na płycie wprowadzają w mistyczny klimat Uniwersum, żeby osiągnąć punkt kulminacyjny w "Tragedy Of Joseph Merrick" i zakończyć podróż, symbolicznie zażywając tabakę o smaku morelowym w "Apricot".

Nie istnieją granice percepcji dźwięków, a muzyka ma wymiar globalny, nie ograniczając gustów potencjalnych odbiorców. Tajemnicza siła zatacza zmysłowy krąg, wprowadzając w trans. Lawiruje na granicy ambientu, eteryczności, metalu i progresywnego rocka. Teksty układają się same, bo każdy uczestnik tego misterium tworzy indywidualną historię. Taką magiczną aurę posiada Tides From Nebula. Trudno się dziwić, że kolejne zagraniczne bandy zapraszają ich do współpracy. Wszystko jest spójne i dopracowane. Ich muzyka, kosmiczna ideologia i estetyka wydawnictwa. Światowy poziom. A to dopiero początek, bo jak twierdzą chłopaki, "it takes more than one kind of telescope to see the light".

Zakładając, że zespół nie wyczerpał już limitów energii i jej kosmiczne zasoby są odnawialne, to możemy spodziewać się, że spektakularna mgławica jeszcze przed nami. Poczekamy, "shall we?"

----------------------------

infomusic.pl (pl) (4/5)

Oj, dzieje się ostatnio w polskiej muzyce, dzieje. I chociaż wiele z kapel "dziejących się" jest mocno przereklamowana albo na siłkę wyprodukowana to warszawski kwartet Tides From Nebula naprawdę broni się własnymi siłami. Krążek "Aura" dotarł do mnie już dawno dawno temu, ale materiał tak mi się spodobał, że ugrzęzłam w nim na dłużej niż planowałam stąd też mała obsuwa w napisaniu tej recenzji. "Aura" jak sama nazwa wskazuje jest kobietą a więc jest zmienna. Raz jest, jak w filmie Pasikowskiego "zła" a innym razem znów kojąca jak plaster na ucho w jednym z obrazów Bareji. Muzyka, która sączy się z głośników na pierwszy rzut ucha przypominać może dokonania takich tuzów progressive rocka jak Marillion czy post metalowców z Pelicana. Nic bardziej mylnego.Tides From Nebula grają post-rocka, a progresywna jest tu jedynie transowość, klimat który wciąga słuchacza bardzo głęboko i nie chce
wypuścić.

Ważna rzecz: czasem narzekamy, że jakiś zespół czy artysta za mało śpiewa po polsku albo za dużo po angielsku, albo w ogóle nie zna angielskiego i kaleczy ten język. W przypadku TFN sprawa ulega uproszczeniu - tutaj teksty nie istnieją. Słowem jest warstwa instrumentalna. I wierzcie mi słowa są/byłby tu absolutnie zbędne. Co więcej mam nadzieję, że nigdy nie pojawią się na żadnej z płyt TFN, bo mogłyby tylko zepsuć to, co doskonałe. W myśl zasady: nie zepsute - nie naprawiaj. A zatem kiedy już wiecie, że bez słów jest lepiej to wiedzcie także że ogólnie jest bardzo dobrze: spójnie, treściwie i intrygująco. Panowie z TFN oprócz tego że stosunkowo często raczą słuchaczy licznymi zmianami tempa i przesterami to potrafią też zaskoczyć wyłaniającymi się z mrocznych wielowarstwowych kompozycji, melodiami. Słowem: kawał dobrego siermiężnego ale uczuciowego grania. Już sobie wyobrażam swoją reakcję na ich
koncercie (taneczny spazm i łzy, he he).

Reasumując w chłopakach drzemie potencjał, który mam nadzieję nie zostanie przez nich ani przez nikogo innego zmarnowany. Ich muzyka to także jeden z tych deficytowych w Polsce towarów, które to niestety mają tendencję do szybkiego przemieszczania się na Zachód... Zanim jednak to nastąpi liczę na rychłą powtórkę z rozrywki, czyli kolejny świetnie wyprodukowany album. Żądnym nowości i spragnionym bycia na bieżąco fanom post-rocka radzę zaś udać się do sklepu po "Aurę". A ja wciskając po raz kolejny przycisk play na odtwarzaczu oddalam się po to, by po raz setny delektować się "Purr".

----------------------------

dzienniknakrecaczy.wordpress.com (pl)

Rzadko, ale zdarzają się wieczory, gdy granatowe niebo rozświetla niezwykle jasna gwiazda, a wokół niej pojawia się muzyczna mgławica. Takiego oryginalnego zjawiska byliśmy świadkami w Polsce. W kosmiczną przestrzeń krajowych dźwięków wpłynęli jedną silną falą Tides From Nebula.

Trudno się dziwić, że kolejne zagraniczne bandy zapraszają ich do współpracy. Wszystko jest spójne i dopracowane. Ich muzyka, kosmiczna ideologia i estetyka wydawnictwa. Światowy poziom. A to dopiero początek, bo jak twierdzą chłopaki, „it takes more than one kind of telescope to see the light”. Zakładając, że zespół nie wyczerpał już limitów energii i jej kosmiczne zasoby są odnawialne, to możemy spodziewać się, że spektakularna mgławica jeszcze przed nami. Poczekamy, „shall we?”

----------------------------

postindustry.org (pl) (4/5)

Jakiś czas temu zrezygnowałem z pisywania o post-rocku, przygnieciony kompletną nijakością, o ile nie beznadziejnością, ze strony kolejnych kopii i klonów pierwszej płyty Mogwai'a i drugiej płyty Godspeed You! Black Emperor. Sztampowość, schematyczność i ogólnoplanetarne powielanie zalegające tą relatywnie niedużą półkę, jeszcze gorsze niż w dark ambiencie, to jakieś kuriozalne zaprzeczenie muzyki, która poniekąd stara się uchodzić za wyzwoloną i niezależną. Coś w tym oczywiście jest - a może hołdowanie utartemu schematowi to właśnie 'miłość podług woli', w tym przypadku zaprzeczająca domniemanemu ogólnoludzkiemu i ogólnodyscyplinarnemu wyścigowi po doskonały indywidualizm? Tak czy siak, nie zmienia to faktu że kolejne bandy i płyty, którym nie sprawię satysfakcji wymienienia z nazwy, śmiertelnie nudziły i dołowały niczym zepsuty mechanizm w nakręcanych zabawkach.

I gdyby nie "Aura" to podejścia bym nie zmienił. Żadnych cudów tutaj rzecz jasna nie ma, a wszelkie nowatorstwo ogranicza się do miejscowych ozdobników. Lecz mimo to płyta posiada jeden, arcyważny dla mnie szczegół - jest interesująca; budzi czujność i chęć na dokładkę. Bez względu na to kto sprawił że grają tak a nie inaczej, panom z Tides From Nebula udaje się postąpić krok dalej niż tylko zrealizować myśl o nagraniu płyty (na czym poprzestaje zbyt wysoki procent artystów) - otworzyć drzwi za którymi kryje się kolor i światło, to samo które otacza w głowach każdego kto potrafi zanurzyć się w ulubionej muzyce i nie dostrzegać dna. TFN odnajdują w post-rockowej formalinie zgubiony gdzieś pomiędzy koncepcjami pierwiastek radości i wolności; potrafią połączyć progresywne rzemiosło z odrobiną magii na codzień, tworzyć sobie a muzom, a jednocześnie zarazić tym innych. I chyba o to tu chodzi.

Pytacie skąd się wziął ten zespół? Ano z Polski, z Warszawy; tej samej gdzie zakłada się najlepsze ciuchy idąc do sklepu, a samochodów jest więcej niż zameldowanych mieszkańców. I ten radosny fakt tłumaczy też kilka elementów tej muzyki, jak choćby ciągoty do fuzji czadu i piękna (na przekór notorycznej anemii), frapujących fraz i nut z jazgotliwymi najazdami na których drodze ustawiają się głodni dobrego hałasu, a także pewien szczery eskapizm, próbę schowania się przed tłumem, manipulacją i hipnozą fałszywych świateł. "Aura" jest solidna i śmiała, krzepi i napawa dumą, dodaje wiary i pewności siebie - prozac dla duszy - a jednocześnie pozwala na ucieczkę w wymiar poharatany teksturalnymi gitarami, przejściami atmosferycznymi i kluczem myśliwców z trupami u sterów. Do tego jest lekkostrawna, więc oby więcej.

----------------------------

soundholikz.blogspot.pl (gr) (8.2/10)

Οι Tides From Nebula είναι μία μπάντα από το Warsaw της Πολωνίας . Ο ήχος της κινείται στο ύφος του instrumental post – rock ,post – metal συνδιάζοντας παράλληλα ambient ηχοχρώματα . Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη μπάντα είναι μία από αυτές της σκηνής της Πολωνίας που μπορούν να κάνουν περήφανους τους φανς της χώρας , όπως τους κάνουν άλλες πολωνικές μπάντες, όπως οι Riverside και οι Lunatic Soul.

To άλμπουμ Αura είναι το πρώτο των Tides From Nebula και ανοίγει υποδειγματικά με το κομμάτι “Shall We” ξεκινώντας μελωδικά , ίσως θυμίσει αρχικά λίγο Mogwai, αλλά οι ομοιότητες θα μείνουν μέχρι εκεί, καθώς στη συνέχεια θα «πλακώσουν» οι βαριές κιθάρες σήμα κατατεθέν του post – metal . Έτσι δύνατα ξεκινά και το Sleepmonger με διαπλεκόμενα riffs και είναι ένα από τα πιο σκληρά κομμάτια του δίσκου . Ακολουθεί το Higgs Boson όπου εδώ φαίνονται και περισσότερο τα ambient στοιχεία της μπάντας . Ένα από τα highlights του δίσκου το “Tragedy of Joseph Merrick” φαίνεται να είναι το σήμα κατατεθέν της μπάντας , ένα απόλυτα ζαλιστικό κομμάτι όπου ambient ,post-rock,post-metal εναλλάσσονται διακριτικά . Ακολουθεί το αδιάφορο “Purr” για να περάσουμε στην ηλεκτρική καταιγίδα του “It Takes More Than One Telescope To See The Light” και το άλμπουμ κυλά στο τέλος του με ακόμη δύο πολύ καλά κομμάτια .

Γενικώς το άλμπουμ στο σύνολό του ρέει άψογα και είναι ένα πολύ καλό ντεμπούτο για τους Tides From Nebula. Όσοι είστε φανς της συγκεκριμένης σκηνής , προσεγγίστε το!!

----------------------------

progrock.pl (4/5) (pl)

meets
----------------------------

Popupmusic.pl (pl)

Tides From Nebula jawi się jako kolejny zespół - po debiutującym w ubiegłym roku Gasoline - który ma coś ciekawego do powiedzenia w kwestii instrumentalnej muzyki gitarowej. O ile jednak Gasoline ze ścieżki post-rockowej zbacza bardziej w kierunku spokojnej, nienarzucającej się elektroniki, o tyle Tides From Nebula penetruje cięższe obszary muzyki rockowej. Post-rock czy post-metal? - tak naprawdę nazewnictwo nie ma tutaj zbyt wielkiego znaczenia, bowiem najważniejsze jest to, z jak zaskakującą lekkością muzycy TFN tworzą kompozycje, które kładą minimalny nacisk na formę a maksymalny na treść. Zamykające się (w większości przypadków) w granicach 5-6 minut utwory ujmują swoją bezpretensjonalnością, treściwymi aranżacjami, które nie są wydłużane na siłę i nie ciągną się tak długo, że w połowie gubią swoją istotę (jak w przypadku wielu post-rockowych kapel niestety jest). Pomysłowe fragmenty są tutaj rewelacyjnie powpinane między siebie i razem tworzą doskonałą całość - czy to rozwijający się open'er "Shall We?", oparty na genialnej partii gitary i wybuchający "Higgs Boson", krótki przerywnik "Svalbard" z fenomenalną, ledwo zaznaczającą się linią basu, czy też zamykający płytę, porywający "Apricot". Wszystko jest tu dokładnie przemyślane i poukładane - kiedy trzeba muzyka rozwija się stopniowo, innym razem gitary uderzają z prawdziwym impetem. Ani przez moment "Aura" nie nuży i to, w obliczu mody na rozwlekłe gitarowe kompozycje, jest jej największym atutem. Jury tegorocznego Asymmetry Festival wiedziało, co robi przyznając Tides From Nebula zieloną kartę, dzięki której grupa zwyciężyła Neuro Music Contest. Do tej pory to prawdopodobnie najciekawszy tegoroczny debiut.

----------------------------

doomsday-music.blogspot.com (8/10) (pl)

W ostatnim czasie o Tides From Nebula można było usłyszeć tu i ówdzie, w czym spora zasługa koncertowania u boku chociażby Caspian czy Constants (a planowane są wspólne występy z God Is An Astronaut i Riverside), a przede wszystkim występ na Asymmetry Festival. Rzecz jasna, walnie do tego przyczyniła się nie tylko spora aktywność koncertowa, ale też dobra i skuteczna reklama w sieci. Popularności Tides From Nebula pewnie przysparza w zasadzie brak konkurencji na krajowym podwórku, bo, nie oszukujmy się, niewiele jest w Polsce kapel trudzących się instrumentalnym post rockiem. Coś jednak musiało też wpłynąć na zainteresowanie warszawską grupą poza granicami naszego wspaniałego kraju. To „coś” to „Aura”.
Ha, bez owijania w bawełnę, powiem krótko: ten mocny, męski post rock może się podobać. Cóż, z pewnością nie mogę oskarżyć Tides From Nebula o brak charakteru, ale z drugiej strony skłamałbym, gdybym stwierdził, że warszawiacy odkrywają nowe lądy. Poruszają się w rejonach klimatycznego, ale ciężkiego instrumentalnego rocka, w którym liczy się konkretny gitarowy riff oraz tłusta rytmika. Nie eksperymentują przy tym za bardzo, lecz za to smażą naprawdę fajne patenty. Wyróżniają się zwłaszcza fantastycznie się rozkręcający „Sleepmonster” oraz posiadający genialny główny motyw „Tragedy Of Joseph Merrick”. Ach, jak cudownie monotonna i hipnotyzująca jest ta muzyka… Serio, dawno nie słuchałem czegoś, co byłoby tak mało różne od siebie, a przy tym tak wciągające. Czegoś, co opierałoby się na najprostszych rockowych środkach wyrazu, a jednak malowało fantastyczne, muzyczne pejzaże. I znowu nieczęsto słyszę tak fajnie pracujące gitary, i to zarówno, gdy tworzą ścianę dźwięku, jak i gdy budują klimat, a przy okazji pięknie piszczą, buczą i trzeszczą.
Nie będę jednak ukrywał, że to po prostu post rock. Tylko i jedynie. Fajnie, że chłopaki trzymają się konsekwentnie jednej ścieżki, ale w sumie może troszkę szkoda, że do tych dwóch słów nie sposób dorzucić kolejnych. Ha, są ludzie, którzy próbują wcisnąć Tides From Nebula do szufladki z napisem „post metal”, ale póki co, styl, jaki ten zespół prezentuje, nie pozwala mu być jednocześnie w obu tych miejscach. Trzyma się kurczowo ten zespół ram gatunku, oj, trzyma, choć tak sobie myślę, że gdyby wszyscy w tak udany sposób grali w zasadzie oklepaną już muzę…
Nie ma sensu oczekiwać cudów po debiutantach. Trzeba im za to pogratulować wytrwałości, konsekwencji i pracowitości, bo w rok po powstaniu nagrali i wydali pełny album, wystąpili na największym w Polsce festiwalu, gdzie można usłyszeć taką muzykę i pojawili się na scenie obok największych nazw gatunku. To cholernie dużo jak na zespół, który powstał w 2008 roku. Teraz Tides From Nebula koncertuje. I świetnie, bo to nie koniec pracy, żeby było o nich jeszcze głośniej. A będzie.

----------------------------

WP.pl (pl)
Wydawnictwo otwiera utwór „Shall we?”. Już po pierwszych dźwiękach nasuwa się zdecydowana odpowiedź – z przyjemnością.

Na krążek trafiło dziewięć utworów połączonych wspólnym kluczem. W poszczególnych kompozycjach spokój przeplata się z nawałnicą, a na samym końcu wnętrzności słuchacza przytłacza bezlitosna ściana dźwięku. Klimat budują stopniowo ewoluujące subtelne i delikatne gitary siejące kiełkujący z każdą chwilą niepokój. Po „Shall we?” wybucha kolejny kawałek – „Sleepmonster”. Potwór na sekundę wycisza się i zasypia by po chwili znowu zaatakować skumulowaną masą dźwięków. Następny w kolejce czai się „Higgs Boson” – spokój, melancholia, gęste partie gitar, ciarki na plecach, cisza przed burzą, erupcja dźwięków. I tak będzie już do końca płyty. Wbrew pozorom nie ma tu miejsca na monotonię. Każdy kolejny utwór niesie ze sobą pewną świeżość, intryguje, przytłacza, hipnotyzuje do ostatniego dźwięku.

Wolno-szybko-wolno-szybko-bum! Słyszeliście już to? Naturalnie… Sięgnijcie po Caspian, posłuchajcie This Will Destroy You, poświęćcie chwilę, żeby wziąć udział w zbiorowym rozpaczaniu nad zjadającą własny ogon grupą Mogwai. Co z tego? W tym hermetycznym nurcie określanym przedrostkiem „post-” łatwo o narzekanie i kręcenie nosem - próżno o szalone innowacje. To ostatnie niekoniecznie musi przekreślać zalążki indywidualizmu i skazywać zespół na niechybną zagładę przez tocząca wtórność. Czas pokaże, a jak na razie – perełek na polskiej scenie muzycznej nigdy dość.

----------------------------

esensja.pl (80%) (pl)


Na mapie polskiego fana nieszablonowej muzyki rockowej pojawił się nowy, jasny punkt. Tides from Nebula płytą „Aura” dopiero debiutuje, a już może zostać uznany za jeden z najciekawszych zespołów w naszym kraju.

O tym, że istnieją dowiedziałem się od Havoca z Blindead. Nie grają jednak post-metalu. Post-rock to określenie, które lepiej definiuje ich styl. Trudno jednak zamknąć w jednym, dwóch słowach twórczość grupy. Pewnym wyznacznikiem mogą być tutaj dokonania Isis czy Pelican. Tego ostatniego głównie przez fakt, że Tides from Nebula także funkcjonują bez wokalisty. Co ciekawe brak wokalu wcale nie obniża wartości tej muzyki, nie prowadzi też do spadku zainteresowania nią słuchacza nawet przez moment. Najlepiej to chyba świadczy o zdolnościach kompozytorskich muzyków. Utwory wprowadzają słuchacza w trans, który nie opuszcza go aż do ostatniego dźwięku. Zespół uzyskuje to w dość oczywisty sposób. Odrzuca dysharmonie na rzecz starannie zaaranżowanych kompozycji, nie zapominając o ukrywaniu gdzieniegdzie w ich warstwach „smaczków”. Wszystko dzieje się tu bardzo naturalnie, poszczególne partie wypływają z poprzedzających je. Co ważne odnotowania, grają bardzo kolektywnie. Nikt się nie wybija, próżno szukać tu solowych popisów, które użyte na siłę mogłyby zepsuć atmosferę płyty. Nie ma ścigania się między sobą. Jest dźwiękowy monolit.