GABRIEL MINNIKIN
Het lot van een scribent, zullen we het maar noemen. De postbode weet de cd..s maar net allemaal door de brievenbus te stoppen, maar dan? Luisteren, luisteren en nog eens luisteren en achteraf niet meer weten waar je naar hebt geluisterd. Zo kan er makkelijk een schijfje tussendoor glippen, nietwaar? Het overkwam me met Gabriel Minnikin, die samen met zijn zus Ruth deel uitmaakte van de tamelijk populaire alt countryband the Guthries. Tegenwoordig zijn broer en zus solo. Gabriel, roepnaam: Gabe, stuurde een tijdje terug zijn debuut-cd Hard Feelings, die op een stapeltje bleef liggen - wellicht omdat het om een gebrand exemplaar ging zonder boekje. Dat oogt nu eenmaal niet zo aantrekkelijk (een andere reden kan ik niet verzinnen). Deze week ging hij voor het eerst echt goed de cd-machine in en maakte prompt een welhaast verpletterende indruk. Gabe beschikt over een dieper dan diepe stem, waarmee hij Brett Sparks van Handsome Family degradeert tot een, euh..., castraat! Minnikin ontdekte net als idool Steve Earle net op tijd dat drugs en drank hem uiteindelijk een vroege dood zouden bezorgen. Kort na zijn 27e verjaardag - na twee weken onafgebroken feest vieren - meldde hij zich aan de poorten van het dichstbijzijnde hospitaal en liet zich opnemen. Als herboren kwam hij naar buiten, meer dan ooit er zich van bewust dat er slechts op één manier redding mogelijk was: door liedjes te pennen en te zingen. Twee jaar werkte hij aan Hard Feelings (Gabe zoekt de pen op als hij een beetje drepessief is), een prachtig rootsalbum. Folk, country en blaasmuziek zetten de toon op twaalf liedjes met aangrijpende teksten, zeer fraaie melodieën en telkens een wonderbaarlijke inkleuring. Ze laten een totaal eigen geluid horen al zijn ook de referentiepunten hoorbaar: The Band, Gram Parsons, Carter Family en The Handsome Family, die laatste vanwege de eerder gememoreerde baritonstem. Lichtvoetig klinkt tempoliedje Train Wreck en het met een springerig orgeltje opgedrikte Blinking Heavy. Somber daarentegen en zwaar - de titels zeggen genoeg - Nothing Left, The Worst Shot (duet met Ruth) en What Went Wrong. Op heupwiegend countryliedje (met blazerseruptie halverwege) Why bezingt hij zijn eigen gemoedstoestand. Waarom is het toch dat ik zo moe en treurig ben?, zingt hij. Ja, dat kon wel eens iets met cocaïnegebruik te maken hebben. Zo levert ellende de mooiste dingen op. Ja, en wat moet je als er geen thee meer in de kast staat. Wel, dan pen je daar een liedje over, zingt Gabe Minnikin op Where..s My Tea (dat gratis te downloaden is op zijn site!). Debuutplaat van het jaar, zeker weten! (Bart Ebisch)