Friends,
 
From day to day we will post short updates of our adventures in Japan.
After three days we decided to share them because it is just totally crazy.
 
 
Tim, Tomas, Vally, Alex, Emeriek, Pieter, Ruben
 
 
DAY ZERO
- Doesn't exist. We've lost 8 hours while flying through timezones, spent 12 hours on a plane, 2 hours in a car, and 5 hours waiting on the airport. Left Belgium 6-11-2009, 9 a.m. Arrived in Japan on 7-11-2009, 9 a.m.
- Our friend Silas travelled with us to Japan. He's going to live there for a while and do an internship graphical design. Silas is cool, check out his zine 'Kino'!
 
 
DAY ONE
- Arrival at Tokyo, Narita Airport. Meet Kimi, Kouta, Shima. So great to see these people after such a long time! All of us a bit dizzy after the long flight, but very relieved to find our friends there waiting for us.
- All is white and so clean. First encounters with the countless vending machines along the road and the Japanese Green tea – unlike ANY green tea you've EVER tasted.
- Parting ways with Silas, he goes to stay with a friend.
- Car drive to Kawasaki, first time on Japanese roads. Amazed by the endless skylines of buildings and a bit afraid to drive on the left. Luckily we have great drivers (Kouta and Shima).
- Realising we can't read ANYTHING on the road signs, advertisements, ... and that touring here wouldn't be possible at all without the help of our friends.
- First time in a supermarket. WTF. Lost in translation, ok, BIGTIME. A lot of things we've never seen before. Chips with squid that turn out to be tasty. Allright, this sets the tone…
- Toilets are quite a unique experience. Ever tried to use the toilet and shower at the same time? Come to Japan.
- Go to sleep in Kawasaki. First encounters with Japanese studios. Small rooms with Tatami mats and slidedoors. Really cosy but a big difference to what we're living in. But of course that's what it's all about.
 
 
DAY TWO
- Taking the famous Metro to Tokyo. On a sunday so it's not busy. Yet.
- Meeting The Caution Children, Miwa, Chiro, Silas and hanging out at the most busy crossing in the world. 3000 people crossing every time the lights go green.
- Visit to a Temple and saw a traditional wedding. Beautiful nature, buildings and impressing gateways in the heart of Tokyo City.
- At night we went to the house of our labelboss, Kimi. Had a very warm welcome there. Kimi is cool. Kimi's mom is cool! Delicious dinner and a beautiful place to sleep. Kimi's mom is coming to 2 shows of the tour. She's so sweet!
 
 
DAY THREE
- Kimi goes to work, we decide to go to Tokyo alone.
- Went to visit the Hiatt Hotel, the one from Lost in Translation. Had a great view on the Tokyo skyline.
- Off to Akihabara by subway. Akihabara is called 'electric town'. Hundreds of electro stores on the first floor, and porn stores in upper floors. Disturbing, really WTF & FTW.
- Went to a Japanese arcade to wash out the sickness. And replace it with more sickness. Videogames that make you go nuts. Just being there makes you go nuts actually. White noise.
- Monday evening, trying to get back to Kouta and Shima. FAIL. We lose Vally and Emeriek in the busy subwaystation. Hundreds of people, no working cellphones. One hour later we get back together and all is fine.
- Drive to Yamanashi, birth's hometown and our hide-out for the next days.
 
 
DAY FOUR
- Wake up at Kouta's house and we drive to Mount Fuji. All of us were looking forward so eagerly to this! Mount Fuji is the biggest active volcano in Japan. Barren lands, tons of pictures and almost killing ourselves running up the hill. Epic pictures in the tour report, get stoked.
- 100 _Yen Shop. Similar to 1 euro shop or 1 dollar shop. Yes they have them in Japan, yes we've bought the same crap you can buy everywhere.
- In fact we went there to buy a towel for a hot spring. DAMN that was cool. TBHR&birth sexy-time with an awesome view on the countryside of Japan. 
- From this relaxing experience to the total opposite. After all, this is Japan. A huge discountstore filled with nothing you would expect. Lack of time, will go back tomorrow.
- Evening: Kouta, Shima and Kenji from birth cook for us. Totally amazing food and such great guys.
 
 
Can't wait to start playing shows here. Friday is the first.
We'll fill you in on all our adventures, stay tuned!
 
 
Tim

THIS SATURDAY
SEPTEMBER 5
FRONTLINE, GHENT

GENET RECORDS PRESENTS

SMOKE AND DUST EXHEBITION + CONCERT
Feat. THE BLACK HEART REBELLION and side projects

11.05.09 — 19.00h
De Witte Zaal
Posteernestraat 64
9000 Gent.
FREE

This event is a part of a series of concerts, featuring The Black Heart Rebellion or a side project of one of the band’s members, that will be organised between october 2008 and June 2009. The project attempts to document the cross-pollination between the underground punk scene on the one hand and the visual and performative arts on the other hand by tracing it back to the roots of the DIY movement. It is a reflection on the possibility of independent creation, expression and distribution of underground music today.

Next to the concerts there will be a exhebition about the limited artwork for the band The Black Heart Rebellion, or one of the side projects. this artwork is handmade and handnumbered, made out of used vinyl albums that are recycled for this project.

The songs on these albums are fully DIY-recorded and released on the band’s own independent record label ‘Smoke And Dust Records’ in the period between the 6th of november 2008 and the 11th of May 2009. Some of these releases will be for sale at the exhebition the 11th of may.

All the releases,the events and the whole process of making them, will be documented and collected in a book that will top off the project in June 2009.

**************************

The Black Heart Rebellion blijkt afkomstig uit de Vlaamsche klei en is een van de grootste beloften in de vaderlandse hardcorescene. Net als het Japanse Envy zoekt de groep een compromis tussen melancholische sfeerschepping en rauwe intensiteit. Gooi de uitgesponnen gitaarlandschappen van Explosions in the Sky en de allesverwoestende kracht van Amenra bij elkaar en men krijgt een aardig beeld van de prachtige debuutplaat die 'Monologue' is. 

De ijle coda van 'The Morphing Light' versmelt naadloos met een dreunende ritmesectie en is de voorbode van wat komen zal. "I'm gonna lay down my burdens, down by the riverside", klinkt het dreigend, vooraleer in 'Leaving the Capitals' de hel mag losbarsten. Zwalpende gitaren, diepe bassen en mokerend slagwerk trekken een loden muur op, die doorkliefd wordt door de grofkorrelige oerschreeuw van Pieter Uyttenhove. Temidden alle heftigheid is er echter ook plaats voor sferische passages waar meanderende gitaarmotiefjes en zalvende ritmes de plak zwaaien. Het resulteert in zeven gelaagde composities waar een constante onderhuidse spanning de muzikale razernij van een extra dimensie voorziet. 'Machining' blijkt een ruim 8 minuten durend epos dat breed uitwaaierende gitaaraccenten koppelt aan extatische geluidserupties. Een majestueuze tour de force die 'Erase. Redraw Our Maps.' nog eens glansrijk mag overdoen. Bovendien is producer Vincent Tetaert (intussen ex-Amenra) er zeer aardig in geslaagd om de slaapkameropnames van The Black Heart Rebellion de nodige punch te geven. Het vermoeden rijst echter dat de band in optimale omstandigheden nog beter uit de hoek zou kunnen komen. 

Hoewel het duidelijk is waar The Black Heart Rebellion de mosterd gehaald heeft, blijkt het gitzwarte 'Monologue' veel meer dan zomaar de optelsom van zijn invloeden. De plaat verenigt verschroeiende screamo en uitgekiende klanktapijten tot een episch werkstuk waar de intensiteit en overgave vanaf druipen. Alweer een band van eigen bodem om in de gaten te houden.

kwadratuur.be


**************************

Entraînant dans son sillage des formations de la trempe d'un Hitch ou d'un The Black Heart Rebellion dont il est ici question, AmenRa a mis en quelques années la scène post-rock/hardcore belge en effervescence. Mais là où l'on aurait pu craindre de devoir faire face à toute une vague de suiveurs un peu médiocres et finalement assez anecdotiques au demeurant, on a eu droit à des groupes capables de digérer leurs influences pour mieux s'en affranchir et forger du même coup leur propre identité musicale. Le Monologue qu'offre ici The Black Heart Rebellion en est sans doute l'exemple type. Une vision intérieure de ce que l'on a l'habitude d'appeler "postcore", des instrumentations post-rock amples et stratosphériques, un subtil mélange de douceur cotonneuse et d'abrasion émotionnelle, le groupe développe ici des harmonies ténébreuses sur lesquelles viennent se poser quelques éclairs screamo lézardant les cieux ("Leaving the capitals"). Collision trans-genres et crescendo épidermique, nappes doucereuses brisées par une voix écorchée vive, la musique de TBHR se nourrit de ses paradoxes pour accentuer son impact. Frontal et cathartique, le groupe pratique une hybridation métallique, fruit d'années d'expériences sonores destinées à trouver l'idéal point de convergence des genres, l'instant où les deux se mélangent parfaitement pour ne plus former qu'un tout, unique et indivisible. 
Un substrat musical qui met nos sens en éveil en même temps qu'il fait naître en nous des émotions contradictoires ("Machining"), un peu comme si Benea Reach fusionnait avec Red Sparowes, que Mono ne devait plus faire qu'un avec Isis ou AmenRa, qu'Envy et Pelican se décidaient à donner naissance à une créature musicale sauvage et majestueuse. The Black Heart Rebellion a bâti ici une véritable muraille sensitive, celle-ci se faisant l'écho des mélodies abrupte que le groupe a façonné pendant les trois années de silence discographique qui séparent Monologue du premier split des Belges. Colère froide ou apaisement aérien, douleur vivace ou sensation de bien-être quasi absolu, Monologue est de ces albums qui jouent les funambules, nous faisant passer par là-même d'une émotion à une autre en l'espace de quelques secondes. Ce, sans jamais que les écoutes répétées ne fassent naître en nous un début de lassitude ou tout du moins d'érosion du plaisir auditif immédiat. Un disque d'une rare beauté, par instants diaphane, à d'autres moments d'une noirceur plus opaque, mais toujours avec cette intensité émotionnelle qui se dégage d'envolées parfois éphémères, parfois languissantes ("Amongst the nomads"). Comme si les repères temporels n'avaient aucune prise sur la musique de The Black Heart Rebellion, un groupe qui se plaît à brouiller nos repères, pour mieux les réécrire à sa manière, nous entraînant de fait au coeur de l'oeil d'un cyclone post-hardcore rock dont on ne sort pas indemne ("Erase, redraw our maps"). Brillant à l'image d'un "The darkest men" tantôt candide dans son approche post-rock, tantôt plus mature dans ses pulsions screamo, le tout baignant naturellement dans une atmosphère post-hardcore des plus corrosives... et magnifiquement enivrante...

w-fenec.org


**************************

Breek alles af, want een nieuwe West-Vlaamse roede komt aangestormd. Ze verbergen zich momenteel in Gent, overvallen Japan op regelmatige basis en zijn bereid jou levend en wel te verscheuren. The Black Heart Rebellion, mooi opgesmukt in een postrock wollen jasje maar diep vanbinnen screamo's from hell. 'Monologue' is het digitale debuut op het Kortrijkse Vlas Vegas waar wel meer wolfen in schapenvelletjes zich schuil houden. 
Maar dit is nieuw. Bloedheet vers en vol gapende wonden. Achterna gezeten door een bende jaloerse jagers staan deze vijf jonge wolven te kapseizen op de ideale balans tussen luid en stil. Denk Amenra in een gevecht op dood en leven met Mogwai. Voel scheuren in de hechte band tussen Red Sparowes en Isis. Geloof in Yage en Monochrome. En gooi alles overboord. 
'The morphing light' kabbelt onrustig, ongedurig en wachtend op uitbarstende spanning. Die lavastroom toont zich pas bij 'Leaving the capitals'. In geen enkele Belgische stad is er genoeg beton om de gitzwarte oerschreeuwen te bedekken en zalven. 'Machining' is de onrust van het platteland. De denderende boerderijvoertuigen die verpletteren en vernietigen. Een beklemmende gijzeling van acht minuten die je een eeuwigheid vastgrijpt en je dan de illusie ('Enclave') geeft dat je kan ontsnappen. Het einde is in zicht. Buiten adem en nahijgend begin je aan 'Erase. Redraw our maps.' De onopgemerkte rust van 'Amongst the nomads' heeft je misleid. Je laatste ademzucht, 'The darkest of men'. 
En dan begint het allemaal opnieuw. 'Monologue' heeft je in je greep. The Black Heart Rebellion zijn je nieuwe wereldleiders. Je luistert en gehoorzaamt. Je luistert en bent versplinterd.

Cutting Edge


**************************

In de zomer van 2004 ontmoetten vijf kunstzinnige jonge mannen elkaar en besloten een band te beginnen. Sindsdien timmert The Black Heart Rebellion gestaag aan de weg, met een splitcd met het eveneens Belgische Autumn Delay en een speciale release voor de Japanse markt via Tokyo Jupiter Records. Het lijken vreemde keuzes, maar het kwintet kiest er dan ook voor overal zijn tijd voor te nemen en alles waar ze mee te maken krijgen, tot in de details af te werken en naar hun hand te zetten. Het debuut, getiteld Monologue, is dan ook meteen een werkstuk dat verbazing opwekt. De band slaagt er in om zijn diverse invloeden tot een mooi geheel aaneen te smeden en er iets geheel eigens van te maken. Kort door de bocht gezegd is het een kruising tussen screamo en donkere postrock. Maar daar doen we The Black Heart Rebellion mee te kort. Er zijn screams, maar die zitten mooi op één lijn gemixt met de muziek of zijn zelfs een beetje naar de achtergrond geduwd. Wij vinden dat alvast prima, want zo’n schreeuwlelijk kan de hele sound naar de filistijnen helpen. Het instrumentale meesterschap van bands als Mogwai en Red Sparowes wordt hier samengesmolten met de donkere bombast van Cult Of Luna en Isis en dat alles in een kunstzinnig kleedje gewikkeld. De band werkt live met visuals, creëert alle artwork zelf en nam de plaat ook gewoon zelf op, in de slaapkamer dan nog wel. En dat is er niet aan te horen. Lo-fi klinkt Monologue namelijk nergens, voldragen en volwassen echter wel. Dit is een prachtige cd voor gure winteravonden waarin we ons kunnen laten meezuigen, rustig aan, zonder agressie maar met veel klasse. Amen Ra heeft er een broertje bij, eentje dat het minder moet hebben van overdonderen, maar wel van stilletjes als sluipend gif tekeergaan. Een prima aanwinst voor het Vlas Vegas-kamp.

Gonzo Circus


**************************

Na de processie de rebellie moeten ze in Kortrijk gedacht hebben. 
De inkt van de vorige RifRaf, waarin we Radical Pigeon-releases on- 
der de loep namen, was nog niet droog, of we kregen alweer een 
Vlas Vegas-cd in de bus, en wat voor één. Straffe Wiperiaanse gi- 
taren maar met een ritmesectie die evengoed bij het Waalse Blutch 
terecht kan. Zacht mijmeren en tot inkeer komen wordt brutaal de 
das omgedaan door prikkeldraad. Kleine stukjes oprukkende zwart- 
heid, misschien zo groot als een vingernagel wellen op tot de dag 
des oordeels. Een oorverdovend fluisteren crescendeert tot mach- 
teloos schreeuwen, hopend op een luisterend oor. The Black Heart 
Rebellion speelt zich af in de schemerzone tussen Monochrome, 
vroege Amenra, Mogwai en de enclave van In Kata. Kortom: van 
deze band gaan we in de toekomst nog meer horen en ‘Monologue’ 
is het ideale kerstgeschenk voor de eeuwige optimist.

Rif Raf


**************************

Vroeger was het simpel: je had punkrock en je had hardcore. Het ene klonk poppier dan het andere, maar in essentie hadden ze dezelfde stamvaders. En plots was er emocore, "uitgevonden" door Embrace en Rites Of Spring, maar vooral bekend geworden door hun opvolger Fugazi. 

Tot ook dat genre uitgehold werd en nitwits als My Chemical Romance het genre definitief verbeurd verklaarden. Uit onvrede met die uitholling zochten een aantal bands (Thursday, Glassjaw, Thrice,…) andere horizonten op, zonder hun afkomst echter te ontkennen. De muziek bleef in hetzelfde stramien en dezelfde patronen geworteld, maar werd ook agressiever gespeeld en gezongen: screamo was geboren. Evenals zijn grote broers is het een genre van vele vaders en nog meer invullingen, waardoor de term nog holler klinkt dan de code Lippens binnen het huidige financiële debacle. 

The Black Heart Rebellions debuut als screamo omschrijven, blijft met andere woorden een zwaktebod, hoezeer de term ook van toepassing is op de band. Ook de term postrock zou van toepassing kunnen zijn. Vooral bij het zwaar op Explosions In The Sky leunende "The Morphing Light" lijkt de blauwdruk van de Texanen nauwgezet gevolgd te zijn, inclusief de licht knetterende leadgitaar en stemsamples. Alleen de harder klinkende drums en groezelige backing gitaren verraden dat er meer aan de hand is. 

Het snoeiharde "Leaving The Capital" gooit na de weifelende opener alle twijfels overboord en ontbolstert meteen tot het betere hardcore-meets-postrockwerk. De nukkige ritmes en pompende drums snijden zichzelf aan de messcherpe postrockgitaren terwijl Pieter Uyttenhove met grove korrel zijn teksten uitspuwt. Zijn schrille kreten roepen in eigen land vergelijkingen op met Amen Ra, maar hebben net zo goed bloedbanden met het Japanse Envy. 

In tegenstelling tot de Japanners nemen deze Belgen echter geen gas terug. "The Machining" mag dan wel sfeervol starten, eens de teugels gevierd zijn barst een nieuw inferno los. Op vernielde muren staat de coda "Enclave" gekalkt naast Red Sparowes, de zoveelste naam die bij het horen van deze plaat vermeld mag worden. Originaliteit is zeker niet de hoofdbekommernis van The Black Heart Rebellion, maar nog voor de bedenking tot kritiek is kunnen rijpen, heeft "Amongst The Nomands" de gedachten al andere richtingen uitgejaagd. 

Het is een postrocksong die ondanks alle aanwezige genre-elementen verfrissend klinkt, louter door zijn op een hardcoreleest geschoeide opbouw. Dat het nummer evenals "Erase. Redraw Our Map" zichzelf moeiteloos binnen het keurslijf van de band kan wurmen, is niet relevant. Waarom klagen over de voor de hand liggende pauze-explosie bij het laatste nummer? Een slag die verwacht wordt, komt net zo hard aan als een onverwachtse klap. Laat "The Darkest Of Men" dan ook geen zure oprispingen over aha-erlebnissen teweegbrengen, het is beschimmelde kritiek. 

Monologue van The Black Heart Rebellion is geen mijlpaal in de geschiedenis, zelfs niet in de Vlaamse, maar het is wel een oprechte plaat. De intentie is er, de emotionaliteit en de geestdrift ook. Binnen een genre waar begrippen als oprechtheid, emotie en eerlijkheid meer van waarde zijn dan originaliteit of vernieuwingsdrang, zijn dat de parameters waarop een album afgerekend wordt. En in die optiek slaagt The Black Heart Rebellion met verve.

goddeau.com


**************************

Dat de sonar van Vlas Vegas Records meerstemmig begint te loeien in de buurt van bezeten beeldenstormers, is al langer geweten. In hun zoektocht naar talent graaft het Kortrijkse label daarbij vooral in de eigen West-Vlaamse morzels grond. Hitch, Galatasaray en Ansatz Der Maschine: het zijn slechts enkele baldadige combo’s die bij Vlas Vegas een veilig onderkomen vonden. Voeg aan dit rijtje vanaf nu maar The Black Heart Rebellion toe, een stel noeste, jonge wolven die net als voornoemde bands de broeierige muzikale onderbuik van West-Vlaanderen een gezicht geven. De modus operandi: een met hoogspanningskabels omgorde kruising van postrock en screamo die de hersenen braadt en de nieren tot moes stampt. Verrassend it ain’t en ook schoonheidsfoutjes zijn niet van de lucht, maar bijwijlen is ‘Monologue’ een impressionante donderpreek zoals zelfs Johan Boskamp ze in zijn beste dagen niet gaf. 

Gezien hun hardcore-achtergrond draagt The Black Heart Rebellion de DIY-attitude hoog in het vaandel. ‘Monologue’ werd dan ook grotendeels in een slaapkamer opgenomen en hoewel de band slechts bij weinigen een belletje zal doen rinkelen, heeft The Black Heart Rebellion al een spoor van vernieling achtergelaten in Europa middels verschillende tours. Hun vurige gedrevenheid stuurt schokgolven van intensiteit door hun sound en die overgave is de grote troef van de band. Van originaliteit heeft The Black Heart Rebellion namelijk minder kaas gegeten. Achter het wilde geschuimbek schuilt een tamelijk voorspelbare sound die gretig de tanden zet in de walletjes van screamo, postcore en ambient. Voor hun ‘Monologue’ lijkt de band dan ook Envy, Mogwai, Isis en Amen Ra ingeschakeld te hebben als copywriters. 

Op de meeste momenten is hun hartstochtelijke discours echter zo intens dat die kritiek uitmondt in spijkers op laag water. Een plaat lang klinkt The Black Heart Rebellion namelijk uitermate bezield en zo explosief als een bus vol zelfmoordterroristen. Luister maar naar ‘Leaving The Capitals’, dat onmiddellijk een kopstoot van verschroeiende gitaren uitdeelt en middels goed doordachte tempowissels je de kans niet gunt om recht te krabbelen. 

Andere songs als ‘Machining’ en ‘Among The Nomads’ zalven dan weer met ragfijne, satijnen gitaarlijntjes vooraleer de klauwen in het vlees worden geboord. The Black Heart Rebellion verstaat namelijk de kunst om schurende noise en ijle melodiepracht aan elkaar te paren. Waar Amen Ra vooral seismografen laat tilt slaan met hun aardse gedonder, is deze band meer de nachtmerrie van menige windhaan met een fikse orkaan van afwisselend atmosferisch en vurig gitaargeweld. Met de Kortrijkzanen deelt The Black Heart Rebellion echter wel een zanger die er niet voor terugschrikt om z’n strottenhoofd binnenstebuiten te keren. Als het neefje van Colin Van Eeckhout sleurt Pieter Uyttenhove namelijk met veel zin voor timing de demonen uit z’n keelgat om ze ter plekke murw te slaan. 

Ook qua boodschap lijkt The Black Heart Rebellion in het vaarwater van Amen Ra te vertoeven. De bierkaai mag het dan wel steeds halen, maar toch blijft de band met hun post-apocalyptische geluid knokken. De scheidingslijn tussen doem en hoop is dan ook bijwijlen flinterdun op ‘Monologue’. ‘I’m going to lay down my burdens/Down by the riverside.’, loeit Uyttenhove al strijdend tegen een leger razende horzels van distortion en cimbaalslagen. 

In de songs waarin die tomeloze overgave minder doorschemert, is de impact echter veel minder groot. Zo is ‘Enclave’ een kort, maar mateloos aanmodderend instrumentaaltje dat nog niet tot volle wasdom is gekomen en opener ‘The Morphing Light’ is eigenlijk weinig meer dan een veredelde, met samples gelardeerde prelude op ‘Leaving The Capitals’. Het zijn momenten die de woeste retoriek van The Black Heart Rebellion vaart doen minderen en in een jammerlijk contrast staan met de spannende, dynamische songs die ‘Monologue’ sieren. 

‘Monologue’ is dus niet gespeend van achillespezen, maar dat houdt The Black Heart Rebellion niet tegen om zonder omkijken de ziel uit hun lijf te spelen. Dit is een band die zich uit de naad werkt en die noeste arbeid is voelbaar in elke noot. Tel daar nog een geslepen zin voor sfeerschepping, spanningsbogen en songstructuren bij en je hebt een knetterend debuut van een beloftevolle band. Laat hun sound nog wat gisten in eikenhouten vaten en we hebben er misschien wel een nieuwe topper bij. Wij zijn alvast benieuwd!

digg.be


**************************

Le screamo/post est la nouvelle tendance favorite de l'emo-hardcore actuel. Mesa Verde en Ecosse, Elder aux Etats-Unis, Aussitôt Mort en France, Amalthea en Suède. Aucun pays n’y échappe et la Belgique ne déroge pas à la règle ; de la plus belle des façons. 

Avec son split partagé en compagnie des compatriotes d’Autumn Delay et des morceaux d’anthologie comme "Silhouette", on avait compris que The Black Heart Rebellion souhaitait se placer en chef de file de cette mouvance. Monologue fut donc forgé au cœur de ce brasier, dans un enchevêtrement de corps en fusion . 
Disciple d’une forme aérienne de post-hardcore, qui ne lui empêche pas de diffuser une certaine forme de noirceur (issue de son passé métal), The Black Heart Rebellion a ici décidé de se concentrer davantage sur l’aspect évolutif de sa musicalité que sur la dimension hardcore de sa phraséologie. On retrouve donc avec ce premier album, ce gonflement singulier des guitares propre à la discipline (Red Sparowes Like), ces orbes de notes qui perlent en ricochet et ces strates d’accords qui forment le talus harmonique du post-rock dans sa forme classique. Monologue vogue ainsi, la morphologie fluctuante et le faciès versatile ("The Morphing Light", "The Darkest Of Men"), entre monticules sibyllins et vagues ocellées ("Machining"). Jolie rêverie donc, propre à l’élévation, nourrie par des textes métaphoriques et bien pensés ("I'm not what's left behind/You are not what's still to come/It hides in both of us/Willing to emerge"), qui a normalement la particularité de voler en éclat quand le cri entre en contact avec la stratosphère. Or, si l’ambiance post est bien là, agrippée à l’écartèlement des instruments et au dialogue des échos, les nervures screamo, elles, se font attendre et finissent – une fois survenues - par se trouver quelque peu submergées et noyées dans le dédale de superpositions; fait malheureusement accentué par le choix d’une voix sous-mixée qui n’apporte pas la réponse vocale requise face à un impérialisme instrumental de ce calibre ("Amongst The Nomade"). 

Eu égard au talent de The Black Heart Rebellion et au potentiel que nous avait laissé entrevoir le split avec Autumn Delay, Monologue rend un verdict contrasté en dépit de son indéniable travail de forme et de fond. Au final, ce premier effort se révèle davantage un disque d’atmosphères que d’émotions, ce qui frustrera probablement les fans de la première heure mais ouvrira les portes du groupe à un public d’ordinaire étranger au genre. Qu’on se rassure toutefois, le combo a encore beaucoup à dire et nous, encore beaucoup à (l')entendre.

metalorgie.com


**************************

Wat is meer welgekomen als je je niet in je sas voelt dan een lekker kwaad plaatje? Niks toch. Ik heb deze “Monologue” van Black Heart Rebellion speciaal voor zo’n gelegenheid bewaard. Today was one of those days. Ik spreek hier in eerste instantie voor M Zelf, maar iets zegt me dat België twee armen open heeft voor deze heren. Dit land houdt immers doorgaans meer dan zijn buren van dit soort trashy postrock. Neem nu het uitstapje “Animal Rights” van Moby. Een afgang in heel Europa, maar een volle zaal in de Vooruit. En kwaad is Black Heart Rebellion zeker. The blogging incrowd, steeds machtiger tot groot ongenoegen van Pieter De Crem, vindt de vocals maar niks, maar ik vind ze net wél iets hebben. Sterker nog, ze doorbreken de monotonie van de gitaarpartijen die bij pur sang postrockbands bijwijlen om het hoekje loert. Ze zijn naar de achtergrond gemixt, een metafoor welhaast voor de angry young man die eenzaam in een hoekje angry zit te wezen, verpletterd onder een onophoudelijke wall of noise. De zang ademt veel meer angst dan agressie. In opener “Leaving The Capitals” gaat het zelfs richting Faust en Throbbing Gristle met industrial en kraut-vocalen: bevreemdend, maar niet schrikwekkend. In 2006 bracht BHR zijn eerste werk uit op een split album, samen met gelijkgestemde neuzen Autumn Delay op Offerandum Records. Nu is er dus hun eerste geheel eigen studioplaat. West-Vlamingen met uitvalsbasis Gent, maar nu al gereleased in het Oosten. In de gaten te houden.

soundslike.be


**************************

Pour son premier album, The Black Heart Rebellion a opté pour l’excellent label courtraisien Vlas Vegas (Hitch, Vandal X, etc.) Le résultat a atterri dans les bacs depuis quelques semaines. 


Au premier contact visuel avec l’objet, on devine immédiatement un air de famille avec le grand frère Amen Ra : une belle robe noire, sobre et mystérieuse ; absence de la moindre mention. Le décor est planté : on n’aura pas affaire à des tendres. Pas étonnant puisque le groupe donne également dans le screamo, plaquant une voix écorchée sur des ambiances froides et ténébreuses. 


Pourtant, la comparaison s’arrête à l’emballage et passera tout au plus le cap d’une première écoute distraite. En s’y intéressant de plus près, on remarque rapidement que The Black Heart Rebellion se révèle beaucoup plus subtil et préfère les montées en puissance sophistiquées de Red Sparowes aux murs du son monolithiques de Neurosis. Mieux encore, Monologue apporte au genre une épice qu’on ne lui connaissait pas jusqu’alors : un sens du groove qui évoque par moments… At The Drive-In. Rien que ça. 


Emballé en 7 morceaux pour un peu moins de 40 minutes, Monologue sera un véritable uppercut pour tous ceux qui pensaient que le post-rock était condamné à rester chiant et que le screamo se limiterait à une histoire de gros bras.

newkicksontheblog.blogspot.com


**************************

THE BLACK HEART REBELLION est un groupe qui devrait être connu par la plupart des belges intéressés par la musique indépendante. Un groupe venu du nord du pays et ayant pour racines le hardcore et pour musique actuelle quelque chose qui s'hybride dans le post-rock. 

Après une petite introduction sympathique répondant au doux nom de « the morning light », titre bien choisit pour ouvrir l'album, on suit avec un plus énergique « leaving the capitals ». Évidemment THE BLACK HEART REBELLION ne fait pas dans la débauche d'énergie cathartique. Ils font plutôt dans le break mélodique où la pédale delay s'installe comme dans un royaume conquis de longue date. Les rythmiques basse et batterie s'incrustent comme un leitmotif à nous faire tourner la tête. Puis quelques temps plus loin, les choses s'emballent, voir explosent. L'énergie s'accumule doucement pour ensuite se décharger de manière plus ou moins brutale. Le principe même du post-rock me direz-vous. Les ambiances sont bien ficelées, un écho en appelle un autre, une couche s'ajoute sur une autre, et le chant écorché se met juste là où il faut : au même niveau qu'un instrument. Ni plus, ni moins. Sachant se faire présent pour booster la puissance d'un passage, ou s'absenter pour laisser la mélodie vous envahir. 

THE BLACK HEART REBELLION est un groupe qui a su digérer ses classiques post-rock pour les insufflés dans son énergie post-hardcore. Le style n'est certainement pas très original, mais on s'en fiche. Car au final l'album est une vrais réussite. Se calant entre des références aussi diverses que MONO , ISIS , RED SPAROWES , CITY OF CATERPILLAR , etc. « Monologue » est un album qui se découvre couche après couche. Une première écoute révèlera une chose, une autre écoute montrera un nouvel aspect de la musique de THE BLACK HEART REBELLION . 

« Monologue » est également un album qui ne s'écoutera à mon avis que en vinyle (voir CD si vous n'avez pas le bonheur d'avoir une platine chez vous). Comme certaines personnes je me suis jeter au détour du web sur une version mp3 de cet album et au final le résultat était une soupe assez insipide. Le résultat sur disque est au-dessus de tout. Chaque instrument y prend une place qui lui est propre, et chaque chose s'entend pour peu que l'on y porte une écoute attentive et régulière. 

En tout cas, si vous pensiez que le post-rock avait tout dit. Voici la preuve que ce style peut encore offrir des groupes qui valent le détour! Autant sur disque que en concert!

shootmeagain.com


**************************


Lolbljana


Ljubljana — Rog


Ljubljana — Rog, awesome venue!


Ljubljana — Rog, great show!


Ljubljana — Rog.


Slovenia, somewhere — When technology fails...


Slovenia, somewhere — Into the wild!


Slovenia, somewhere — Lord of the Rings IV


Croatia, Rijeka


Croatia, Rijeka — Black Metal Gravedigger


Croatia, Rijeka


Croatia, Rijeka


Croatia, Rijeka — Smallest venue ever!


Austria, Vienna


Czech Republic, Ostrava — Vally's attempt to be a rockstar I


Germany, Schweinfurt


Germany, Wiesbaden — Team Awesome afterparty!


Germany, Wiesbaden — BHR merch, including thé skull.


Germany, Wiesbaden — Timmeke is e bjeeste


Germany, Wiesbaden — DJ Photographer


Germany, Wiesbaden — Team Awesome, without hangover


Germany, Wiesbaden


Germany, Wiesbaden — right before leaving to Leipzig


Germany, somewhere — In den ottoo


Germany, Dresden — Vally's on the right, growing a moustache


Germany, Dresden — Searching for new gear…


Poland, somewhere — Fixing the van…


Poland, somewhere — Fixing the van…


Poland, somewhere — Vally's Addiction


Poland, somewhere — Pieter's Addiction


Poland, Krakow — DOG IN THE FOG


Poland, Krakow — Heavy show


Poland, Krakow


Poland, somewhere — After the wodka…


Poland, somewhere — Team Hangover


Poland, Warsaw


Poland, Warsaw


Poland, Warsaw


Poland, Warsaw


Poland, Warsaw


Poland, somewhere along the road


Germany, Dresden


Germany, Dresden — Kerstin is beire!


Somewhere along the road




Denmark, gas station


Sweden — DOG IN THE VAN



Sweden — a WHOLE lotta time stuck in the van...


Sweden


Sweden, boat — No naked!




Sweden, somewhere


Sweden, somewhere


Sweden, Gotteborg — thirsty Alex


Denmark, Koege — Vally scores.


Somewhere — Some rides are just too long...


Netherlands, Utrecht


Belgium — Still fresh & clean


Germany, Essen — Stagediving = Free!


Germany, Essen


Germany, somewhere — Stay COOL!


Germany, gas station — Euh...


Germany, somewhere — Shopping for hats


Austria, Linz — Best poster ever!


Austria, Linz


Austria, Linz


Austria, Linz — One of the best shows we had!


Austria, Linz — Loading the van


Austria, Graz — Great audience!


Austria, Graz — Csabi loves Tim


Austria, Graz — We love Csabi


Slovenia, Koper


Somewhere…


Slovenia, somewhere


Slovenia, somewhere — Where the hell is Emeriek? It's so hard to find!


Slovenia, somewhere


Slovenia, somewehere — Ruben getting ready…


Slovenia, somewhere — Into the wild, again!


Slovenia, somwehere — Motherfucker 190 never sinks.


Slovenia, Ljubljana — waiting for our falafel


Slovenia, Ljuljana


Slovenia, Ljubljana — Too much pizza for Emeriek.


There's one ship that never sinks…

10.sep.2008 Essen . Germany
11.sep.2008 Linz . Austria
12.sep.2008 Graz . Austria
13.sep.2008 Koper . Slovenia
14.sep.2008 Day Off . Slovenia
15.sep.2008 Ljubljana . Slovenia
16.sep.2008 Rijenka . Croatia
17.sep.2008 Vienna . Austria
18.sep.2008 Koprivnice . Czech Republic
18.sep.2008 Ostrava . Czech Republic
19.sep.2008 Schweinfurt . Germany
20.sep.2008 Wiesbaden . Germany
21.sep.2008 Leipzig . Germany
22.sep.2008 Cracov . Poland
23.sep.2008 Warsaw . Poland
24.sep.2008 Dresden . Germany
25.sep.2008 Aalborg . Denmark
26.sep.2008 Nyköping . Sweden
27.sep.2008 Götenborgh . Sweden
28.sep.2008 Koege .  Denmark
19.sep.2008 Day Off. Denmark
30.sep.2008 Amsterdam . The Netherlands
01.okt.2008 Utrecht . The Netherlands
02.okt.2008 Ghent . Belgium


Thanks to everyone who set up a show, gave us a roof, came to our shows, bought some LP's or merch, spend time with us, ...It's the best thing ever.


Tomas, Alex, Tim, Pieter, Emeriek, Ruben and Vally.

Als mens kunnen we nadenken over onze toekomst en beseffen we dat aan alles een einde komt. Dat einde hebben beschavingspessimisten reeds veelvuldig voorspeld en beschreven, maar nog steeds is het niet zo ver gekomen.

Beschavingen verdwijnen ook niet zomaar op de ons dikwijls voorgehouden drastische wijze en nauwgezette tijdstippen. Data en perioden structureren de geschiedenis en hebben haar aanschouwelijker gemaakt, maar uiteindelijk gaat het om voorstellingswijzen die weinig met de realiteit te maken hebben.

Sporadisch spelen plotse natuurcatastrofes als vulkaanuitbarstingen, overstromingen en insectenplagen wel een rol, maar eerder transformeren culturen op organische wijze. Die transformaties zijn dan meer het verhaal van mislukte oogsten en volksverhuizingen naar „het beloofde land“, de “nieuwe wereld“.

Nochtans hebben doemdenkers en onheilsprofeten het “einde van de wereld“ steeds een exacte datum toebedeeld en kent de apocalyps in mythen en openbaringen een welomschreven scenario.

Misschien projecteert de mens zijn eigen absolute en eenzame einde graag op die van zijn omgeving ? Misschien, omdat we de lijfelijke en zintuiglijke dood hebben geband uit onze dagdagelijkse wereld, vergeten we nu te reflecteren over ons doen en laten en merken we een daadwerkelijke nakende catastrofe niet op ?

Aan mogelijke rampscenario’s is er evenwel geen gebrek. We worden overstelpt met spectaculaire „doomsday“-films. Via de media wordt ons dagelijks verslag uitgebracht van rampen en mondiale dreigingen.

Overbevolking leidt tot territoriumdrang en stress. Mondialisatie leidt tot de extreme „tegen-cultuur” van het terrorisme. Ongelijke verdeling van zowel basis- als luxegoederen brengen massale volksverhuizingen van arm naar rijk, van honger naar consumptie teweeg. Natuurlijke rijkdommen dreigen uitgeput te raken. Wereldwijde vervuiling heeft klimaatsverandering en verhoogde onvruchtbaarheid tot gevolg. Door ontbossing en overbevissing worden natuurlijke evenwichten en biodiversiteit grondig verstoord. Resistente virussen brengen epidemieën op wereldschaal teweeg, ...

Openen de vraagstukken omtrent nucleaire krachtbronnen, genetische manipulatie, ruimtetechnologie, ... nieuwe perspectieven, of de doos van Pandora ?

IN VITRO denkt fatalistisch en wil voor haar nieuwe productie „MEDEA“ een “utopische apocalyps” uitbeelden, een futuristische “Untergang des Abendlandes“ met wortels en oorzaken in het heden.

IN VITRO wil de “ultieme catastrofe” brengen. De catastrofe op zich, zonder uitweg of hoop, zonder verwoorde reflectie, ... zonder catharsis van de protagonisten (die mee te onder gaan).

Om die ondergang te vertellen spreekt IN VITRO het meest onmenselijke en nietsontziende verhaal aan : dat van een moeder die haar eigen kinderen doodt, het verhaal van Medea.

Kindermoord ervaren we als traumatisch want het gaat in tegen onze meest existentiële drijfveren : overleven en voortplanten.

Medea, het complexe verhaal van een trotse, liefhebbende, maar tevens ontwortelde en vernederde vrouw.

Medea, het ambigue verhaal van een innerlijke tweestrijd, van liefde en haat, van impulsiviteit en ratio.

Medea, priesteres en heks.

Moeder en moordenares.

In die cocktail van radeloosheid onderscheidt IN VITRO twee thema’s die naadloos aansluiten bij de ondergangsgedachte.

·       Het ontbreken van enig sociaal kader rondom de alleenstaande moeder wordt uitvergroot tot het thema van de ontworteling en de collectieve eenzaamheid.

·       De vernedering door Jason die leidt tot de blinde daad van Medea loopt parallel met de „arrogantie van de macht“ (“Hegemony or survival”, Noam Chomsky / 2003)

Medea doodt haar kinderen om Jason te treffen, maar ook omdat ze geen toekomst ziet weggelegd voor haar kinderen in een vijandige wereld. Eenzaamheid en vernedering met daaraan gekoppeld (kans-)armoede, vervreemding, agressie, berusting, ...

In „MEDEA“ wil IN VITRO de figuur van Medea omringen door twee andere vrouwen die als “alter ego’s“ mee haar getormenteerde psyche en handelen bepalen.

De min of voedster vertolkt door de mezzo-sopraan en de dochter van Kreon, Creusa, gebracht door de danseres. Daarmee zijn ook de drie (archetypische) leeftijden vertegenwoordigd : de jonge dochter, de volwassen Medea en de oude min, maar ook groei, hoogtepunt en ondergang of geboorte, leven en dood. De levensfasen van Medea, want ook Medea was ooit bruid, baarde kinderen en nam afscheid van het leven.

De dans, gebracht door Karolina Wolkowiecka, staat voor de niet geperverteerde jeugd en de vruchtbaarheidsrite. De volwassen Medea reciteert uit het werk van H. Müller. De mezzo-sopraan Inez Carsauw, de beminnelijke dood, vertolkt a capella liederen van G. Mahler.

De mannen zijn in deze wereld afwezig, of althans zonder grote rol ; zanger, 3 gitaristen en drummer van de jonge band “the Black Heart Rebellion“. Als mannen onder elkaar nemen zij Jason op in hun midden. Als apocalyptische ruiters kondigen zij met muzikaal geweld het einde aan.

IN VITRO wil de antieke wereld, de psyche van Medea confronteren met de hedendaagse samenleving, daags voor de ondergang.

De wereld van de natuur, van de moedergodin, het matriarchaat geconfronteerd met deze van de technologie, het paradijs met de verbrande aarde. Hoe verhoudt zich onze huidige Westerse beschaving t.o.v. onze moedercultuur(-en), en ook t.o.v. andere wereldculturen ?

Maar ook de psyche van het individu vs. een controlerende samenleving, want uiteindelijk zijn Medea’s wanhoopsdaden, daden van verzet. Medea weigert zich neer te leggen bij Jasons keuze voor maatschappelijk aanzien en macht. Intuitie, gekrenkte trots en jaloezie vs. de ratio van het politieke huwelijk tussen Jason en Creusa. Identiteit vs. uniformiteit.

Medea is het verhaal waaruit geen hoop spreekt. Jason sterft wanneer hij verpletterd wordt onder de boeg van de Argo, het schip waarmee hij op verovering trok. Medea blijft achter, zonder kinderen.

We vangen aan op het moment dat Jason en Medea met de Argo wegvluchten uit haar moederland. Maar het is niet zeker waar we ons bevinden : tussen de dieselmotoren van de machinekamer van een cruiseschip of in een ondergrondse schuilplaats, een proviandkelder, een verlaten plek, een beveiligde enclave ? Zijn het schipbreukelingen die aanklampen, achtervolgers, of illegalen ? Of staan zij met hun voeten in de “swimmingpool vol drek in Beverly Hills“, zoals Heiner Müller scenografisch suggereert ?

In een autonome wereld vol vermaak aanschouwen Medea en Jason apathisch :

“(...) ’s Nachts uit het raam tussen stad en landschap

Keken wij naar het langzame sterven van de vliegen

Zo stond Nero boven Rome (...)“

Het decadente Rome dat niet alleen brandde, maar zich toen in volle ondergangssfeer dompelde.

Friends!

A major update from The Black Heart Rebellion…
We have been working harder than ever!


MONOLOGUE

Yes, FINALLY we are in the process of finishing our first full length. It took us almost three years to write it and we are so relieved that it is almost ready. Guided by Vince Tetaert and Tars Vervaecke we have built a DIY studio at DePalijs where 'Monologue' was recorded this July. Expect 40 minutes of staggering intensity and blastbeats of epic proportions.



Today we will post a unmasterd version of a new song on our myspace. We have not played it live yet, so be sure to go and have a look/listen. You'll also find a preview of the artwork over there...

BLACK HEART REBELLION MYSPACE

'Monologue' will be released on both CD and LP.
If all goes as planned the CD should be out around the end of October. The label that will take care of that is yet to be announced. Keep your eyes and ears open for that.

The LP will be released in a cooperation between:
SMOKE AND DUST RECORDS (BE)
ZOMER KAMP RECORDS (MEX)
MOLOCH INDUSTRIES (IT)
EMPYREAL RECORDS MYSPACE (US)

The vinyl is being pressed as we speak and it will be ready a couple of days before we leave on tour. So the vinyl will be available on tour and of course on shows when we get back. Be sure to pick up you copy because there will be some silkscreened editions… The LP will also include a download code to make sure you get the songs in superb quality mp3 format. Get in touch with the nearest label to get your fix by the end of September.

Later this year there will be a Japanese release of 'Monologue' with a bonus track on Tokio Jupiter Records and Oto! Records. We are once again very grateful for that!
TOKIO JUPITER RECORDS (JAP)
OTO! RECORDS (JAP)

'Monologue' will also be released on Utarid:Tapes in Maleisia, at a certain point in the future yet to be determined, hehe. Tanks Artwith!
UTARID TAPES (MAL)

MERCH/OTHER RELEASES

The split-cd from 2005 has sold out but if you don't have a copy yet, get in touch with Kimiyuki who re-released it in Japan. We will also carry some copies on tour!

Empyreal Records will re-release two songs from the split from 2005 later this year, but this time with the band In First Person MYSPACE . They are awesome! Only 66 copies on tape this time.

There will be new shirts for the tour.
And there will be bags and patches. Patchkes are beire.


TOUR AND UPCOMING SHOWS

After Donnie finishes his retakes at school (pray for him) we can hit the road again! This year we're also heading for Scandinavia and we're looking forward to that VERY much. BUT there are a couple of dates that still need to be fixed… It seems harder than last years to fill in the gaps. So please take a look at the schedule and if you know somebody that could help us, get in touch or spread the word! Eternal grace will be yours.



Attention bookers in Belgium: when we get back from tour we want to play gigs as much as possible to promote the album. Get in touch…

We have also noticed that in the past year we played more shows abroad than in Belgium. Needless to say we're very angry about that. We're better than a stripper but cheaper to book. Really. And if you book both we'll bring the apocalypse alright.


In the past months we have done everything possible to get most out of doing what we love. Countless hours we've indulged in the spirit of tr00 DIY and we can advise anyone to do the same. Thanks to Vince, Tars, anybody that helped (and will help!) us out with the tour, the people in the partaking labels, and any of you that come dancing at one of our shows.


Hope to see you soon!

The Black Heart Rebellion

we are in the middle of the recordings of our coming full length. Things are going good so far, if everything goes like it should go, the new album should be ready in September.

Right after, we leave for our next European tour.
we are still in search for some dates to fill, so if you 'd like to help us with one of the dates below, please contact us:

8/9/10 September - Germany
30 September - South Sweden / Denmark

when we are back home in October, there will be an official release show, somewhere in Ghent.

Later on there will also be a Japanese release of the new album, again by our good friend Kimi from Tokyo Jupiter records, but this time together with the amazing Oto Records!
There will also be a tape release by Utarid Tapes, later this year.

We will keep you updated with more news!

The black heart rebellion