Beste Remi, Brian, Jan Jaap en Fans,
Sinds onze laaste tour door Europa ben ik eens goed gaan nadenken. Nadenken over wat ik met mijn toekomst wil. Daarin zijn er een aantal dingen die ik nog graag wil bereiken. Wil ik die nastreven, zal ik nu daarin aktie moeten ondernemen. Hierin zie ik niet nog een jaar veel optredens doen in het het buitenland met het hierbij horende reizen en de druk die dat met zich meebrengt.
Als ik naar ons verleden kijk zie ik dan ook heel veel mooie successen en herinneringen, denkend aan ons eerste buitenlandse tourtje in Frankrijk tot aan grote concerten in Noord- en Zuid Amerika. Festivals in Europa zoals Pinkpop, Lowlands, roskilde en onlangs Ziget. Nooit geweten dat je twee dagen moet wennen aan hoogteoptredens... En dan nog met zeebenen spelen op 4000 meter hoogte in Bogota, Colombia. Wat is er nu fijner dan na het opnemen van een liedje (in Brussel), even te ontspannen in een binnenbadje, of even de spieren los te rekken in de fitnessruimte op de muziek van surviver. Bij kleine muzikale overwinningen waren er altijd flessen champagne (nou ja, appelcider), goede voornemens en toekomstdromen. Waren er frustraties, dan konden we die wel te niet doen tijdens een potje tafeltennis, het vinden van een voetbalveld of zelfs een groepsgesprek. En ja, wat is er nu lekkerder dan even de azuurblauwe zee in te springen na een optreden in de Baia club op Aruba.
Zoals jullie weten heeft mijn lichaam mij de laatste jaren parten gespeeld. Dit heeft vaak op mijn humeur gespeeld en mijn energiepotje was vaak snel leeg. Maar gewoon doorgaan.............. Er zijn altijd mensen die je kunnen helpen, zoals Koos en Sander die me uit een het hotelbed in Enschede hebben getilt tijdens de malboroflashbacktour. Goede masseurs die het lukte om mijn rug uit het slot te halen, " Ook altijd het toedienen van een adrenalineshot willen zien in een veldhospital in Ohio"; Waarbij een jong meisje gered werd na een overdosis drugs. Mocht er nu niemand zijn om je te helpen en je handen willen niet meer, dan kun je nog altijd met ducttape de stokken om je heen tapen. Want met ducttape kun je alles maken.
Maar het waren vooral de vele overweldigende optredens en de reakties van jullie, "Fans",die zo ongelooflijk veel energie terug hebben gegeven, waardoor je de pijn vergeet..
Er waren ook veel trotse momenten zoals het winnen van de wraak van brabant ( ja, ook de grote prijs ;-P), ons eerste platencontract met double T music/Pennies from heaven en het winnen van een zilveren harp tot waar we zijn bij Iscream records.
In de loop van de jaren werden we beter en beter. Ik ben dan ook trots om te hebben gewerkt met mensen als Phil Mills, Theo van Rock, Menno Bunt, Atti Bau, Jack Endino en Clif Norrell. Door de groei in mijn eigen trouwe instrument, zijn de mensen van Zildjian, Hoshino benelux, Fentex en Ludwig in mij gaan geloven. Dank hiervoor.
Het laatste jaar wil ik ook Ton bedanken voor de hoeveelheid energie die hij in ons gestoken heeft.
Op de weg zijn we al vele jaren trouw en onmiskenbaar gesteund en ondersteund door ons ministry of sound and logistics: Koos, Merten, Sander, Arjen, Kabel, Erwt, Ale, Daan, Seb, en zelfs Kurt, Arno,Tallalla, robert en Joris. Sorry voor diegene die ik nu vergeten ben, maar je word bedankt.
Dit alles bij elkaar opgeteld denk ik dat we het erg goed gedaan hebben.
Maar jullie zullen die weg nu zonder mij op moeten.
Ik wens jullie daarbij wel erg veel succes en erg, erg bedankt voor deze bijzondere ervaring.
Remi, Brian, Jan Jaap, Willy
en jullie, altijd hartstochtelijke Fans.
Wat een weg............
Roeland