Peter Conaty, Y'all Is Fantasy Island, Davie Lawson, Rainbowsheep

22/01/2008 Glasgow Oran Mor tomorrow!

OOR review, June 2007-06-20

Davie Lawson, a Welsh troubadour who ended up in the Netherlands, asks us how we are doing in Japanese with the title of his debut album Konichiwa? Very well, thanks. And one of the reasons for my temporary well-being is the fine quality of Lawsons CD that, by the way, could easily have had more than 10 songs on it without getting tedious. Konichiwa? is an elementary album in which the songs were played-in live in a studio in Wageningen. Producer Dan Tuffy (also active in Big Low and owner of the extremely good indie label Smoked Recordings) also contributes some dobro, guitar and contra bass. For the rest, its Lawson and his sense of melancholy that sets the scene using only his acoustic guitar and sometimes a bit of mouth harmonica. The Welshman easily gets away with this age-old concept because he has delivered well above-average songs containing echoes of a young Bob Dylan, Neil Young and Tim Buckley.

KONICHIWA? In 3voor12 Critics top 10 (DUTCH RADIO)

Whoo hoo! the album got put in the critics top ten list of releases, you see, i told you it was good! Ok, it was in at number 10, but thats below some pretty big names!

heres the article

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/35171938

Top 10:
1. Queens Of The Stone Age - Era Vulgaris (cd, Interscope/Universal)
2. The White Stripes - Icky Thump (cd, XL/V2)

3. The Pigeon Detectives live in EKKO èn in de lift van Villa VPRO
4. Digitalism - Pogo (van cd Idealism, Labels/EMI)
5. De Jeugd Van Tegenwoordig, live in Club 3VOOR12, 13-6-2007
6. Simian Mobile Disco - Hustler (van cd Attack Decay Sustain Release, Wichita/V2)
7. Scouting For Girls - It's Not About You (single, Epic UK/import)
8. The Beastie Boys - The Mix Up (cd, release 25 juni, Capitol/EMI)
9. Editors - An End Has A start (cd, release 25 juni, Kitchenware Records)
10. Davie Lawson - Konichiwa? (cd, Smoked Records)


1. Queens Of The Stone Age - Era Vulgaris (cd, Interscope/Universal)
Zalige rockplaat op zwavelzuur. (Joris Rietbroek)
Positive vibrations! (Ron van der Sterren)
De perfecte soundtrack voor de zaterdagavonddisco van heel vroeger. Spanning in de lucht. (Leonieke Daalder over Make It Wit Chu)
"One of the best songs about fucking that I've ever had the pleasure of listening to", schreeuw ik van de daken. (Paul Diersen over Make It Wit Chu)

2. The White Stripes - Icky Thump (cd, XL/V2)
Zo heb ik mijn witte strepen het liefst: vuig, rauw en soms scherp uit de bocht. (Joris Rietbroek)
Ik ben een van die mensen die meent dat Jack White een visionair is. (Niels Post)
Niet alleen een razend goed nummer, ook een prachtige video in rood, zwart... en groen. (Mirka Duijn over single Icky Thump)

3. The Pigeon Detectives live in EKKO èn in de lift van Villa VPRO
De Arctic Monkeys mogen wel oppassen. (Jacinthe Versteeg)
Een podium vol met tientallen slipjes, waar zie je dat nog tegenwoordig? (Atze de Vrieze)
In de lift vallen ze natuurlijk ook al niet tegen! (Robert Lagendijk)

4. Digitalism - Pogo (van cd Idealism, Labels/EMI)
Zoals goeie seks. Need I say more? (Jacinthe Versteeg)
Prachtige, melancholieke danstrack. (Leonieke Daalder)

5. De Jeugd Van Tegenwoordig, live in Club 3VOOR12, 13-6-2007
Het zullen je kinderen maar wezen. (Niels Post)
De perfect georganiseerde chaos. (Leonieke Daalder)

6. Simian Mobile Disco - Hustler (van cd Attack Decay Sustain Release, Wichita/V2)
Dit moet heel hard, telkens opnieuw. (Jacinthe Versteeg)

7. Scouting For Girls - It's Not About You (single, Epic UK/import)
Het achterlijk catchy Song For Whoever (van Beautiful South) anno 2007. (Menno Visser)

8. The Beastie Boys - The Mix Up (cd, release 25 juni, Capitol/EMI)
Ik ben heel blij met The Mix Up, met louter niks-an-de-hand instrumentaaltjes van de Beasties. (Robert Lagendijk)

9. Editors - An End Has A start (cd, release 25 juni, Kitchenware Records)
Hun tweede beste plaat! (David Gibbs)

10. Davie Lawson - Konichiwa? (cd, Smoked Records)
Wie kan er nog iets tegen immigratie hebben wanneer hij Welshman Davie hoort? (Chris Kijne)


De lijstjes:


JORIS RIETBROEK DRAAIT:

Queens Of The Stone Age - Era Vulgaris (cd, Interscope/Universal)
Ik krijg voorlopig geen genoeg van deze niets minder dan zalige rockplaat op zwavelzuur. Vergeet de bijsluiter, gewoon drie maal daags innemen.

The White Stripes - Icky Thump (cd, XL/V2)
Maar maak ook tijd voor Icky Thump! Zo heb ik mijn witte strepen het liefst: vuig, rauw, soms scherp uit de bocht, met een gepeperd Mexicaans sausje en dit keer ook doedelzakken. De beste sinds White Stripes White Blood Cells, ik smul ervan.

Get Him Eat Him - Arms Down (cd, Absolutely Kosher)
Hé, die kende ik nog niet. Afgaan op intrigerende bandnamen loont heel vaak. Deze vijf Amerikanen maken aangenaam nerveuze tot neurotische indiepop, voor liefhebbers van The New Pornographers, Broken Social Scene of de jongste Apples In Stereo.


MENNO VISSER DRAAIT:

Scouting For Girls - It's Not About You (single,Epic UK/import)
Het achterlijk catchy Song For Whoever (van Beautiful South) anno 2007: Londens poptrio met killer hooks. Check!

Suburban Kids With Biblical Names - #3 (cd, YesBoyIceCream/Konkurrent)
Meer nerd dan Erlend Øye? Het kan! Dit Zweeds lo-fi discopopduo knutselde een album in elkaar met verrassend gefröbel. Check!

Taken By Trees - Open Field (cd, Rough Trade/Konkurrent)
Die Young Folkie van The Concretes, Victoria Bergsman, nu met een soloproject. Singer-songwriterpop met die sexy slaperige stem. Check!


DAVID GIBBS DRAAIT:

Stephen Marley - Hey Baby (cd: Mind Control - Tuff Gong)
'Feel Good Hit of the summer!' The only questions being: will we have a summer, and will it be a hit?!

Paolo Nutini - These Streets (cd: Atlantic)
The suprise (for me anyway) of Pinkpop 2007

Editors - An End Has A start (cd, release 25 juni, Kitchenware Records)
Hun tweede beste plaat!


JACINTHE VERSTEEG DRAAIT:

Digitalism - Pogo (van cd Idealism, Labels/EMI)
Eigenlijk gaat het deze dagen op de redactie maar om een vraag: Justice of Digitalism? Dat gaat hard tegen hard. Zo verwijt het Justice-kamp het Digitalism-kamp vroeg oud te zijn. Ik - als Digitalismer - heb daar maar een antwoord op: luister naar Pogo. In dat nummer zit een verwachting, die net niet ingelost wordt, en uiteindelijk toch wel. Je weet wel, zoals in goeie seks. Need I say more?

Simian Mobile Disco - Hustler (van cd Attack Decay Sustain Release, Wichita/V2)
"I'm a hustler baby, that's what my dad has made me." De geniale  eerste zin van Hustler, een track die hier zo hard werd gedraaid dat door de onderburen naar boven werd gebeld: of het misschien iets minder kon. Nee, dit kan niet minder. Dit moet heel hard, en telkens opnieuw.

Pigeon Detectives live @ EKKO, Utrecht, 8-6-2007
Stagediven, crowdsurfen, slipjes gooien en keihard meezingen. En dan heb ik het dus niet over Iggy op Pinkpop, maar over the Pigeon Detectives voor tweehonderd man in EKKO. Wat een totale chaos en spelplezier. De Arctic Monkeys mogen wel oppassen.


CHRIS KIJNE DRAAIT:

Jimmy Lafave - Cimaron Manifesto (cd, Red House)
Even aan moeten wennen, de nieuwe Jimmy Lafave, de man met de meest klaaglijke stem ten noorden van de Rio Grande. Misschien bevooroordeeld door de mindere platen die Lafave de laatste tijd maakte, maar uiteindelijk ben ik plat gegaan. Niet in de laatste plaats door de kippenveluitvoering van Donovan's 'Catch The Wind'.

Pieta Brown - Remember The Sun (cd, One Little Indian)
Dochter van Iowa-man Greg Brown groeide op zonder gas- en licht, maar met veel muziek. Dan krijg je dit: prachtplaat, niet in de laatste plaats dankzij de medewerking van die andere Iowa-man Bo Ramsey

Davie Lawson - Konichiwa? (cd, Smoked Records)
Wie kan er nog iets tegen immigratie hebben wanneer hij Welshman Davie hoort, die door de Australiër Dan Tuffy, van het Wageningse Big Low, werd ontdekt in een Amsterdams café. Dankzij beide buitenlanders heeft Nederland er een pracht-cd bij.


ROBERT LAGENDIJK DRAAIT

The Beastie Boys - The Mix Up (cd, release 25 juni, Capitol/EMI)
Blèrend, krijsend, schreeuwend en grappenmakend zijn ze natuurlijk onovertroffen. Maar zonder zoet geen zuur, zonder lief geen kwaad en zonder wit geen zwart. En dus toch ook weer heel blij met The Mix Up, waarop louter niks-an-de-hand instrumentaaltjes van de Beasties.

The Beastie Boys - Awesome, I Fucking Shot That (dvd, Oscilloscope Laboratories)
Opwarmen voor een nieuw album doe je natuurlijk door eerst een oudje uit de kast te trekken. In dit geval de dvd waarop de Beastie Boys voor het grootste gedeelte als drie springende Adidas kikkers te zien zijn. Als iedere band zoveel werk van een dvd-release zou maken, zouden de problemen in platenland snel voorbij zijn. Deze moet je gewoon hebben. Dertig fans filmen de hele show met kleine cameraatjes. Veel extra materiaal is door de hele dvd heen verborgen. Mijn favoriet: de gast die op de tweede ring zijn omstanders blijft aanmoedigen om enthousiast te blijven. Tot twintig keer aan toe! "C'mon you guys! It's for the dvd!"

The Pigeon Detectives - in de lift van de VPRO Villa
Hebben jullie dat ook wel eens, dat je helden op je werk langs komen om een paar liedjes voor je te spelen? Wij wel! Deze week kwamen twee Pigeon Detectives langs om in de lift te spelen. Live vonden we ze al goed, het album bleek ook nog eens top en in de lift vallen ze natuurlijk ook al niet tegen. Binnenkort op 3VOOR12.


ATZE DE VRIEZE DRAAIT:

The Pigeon Detectives, live @ EKKO, Utrecht, 8-6-2007
Een podium vol met tientallen slipjes, waar zie je dat nog tegenwoordig? Zo knap zijn die jongens van de Pigeon Detectives nu ook weer niet, zou je zeggen. Maar ergens doen ze toch iets goed. 'I'm the romantic type', staat op de grote omaonderbroek die als een overwinningstrofee om de microfoonstandaard hangt. De meeste zijn wel keurig schoon, zegt zanger Matt Bowman. Nat worden ze wel van het zweet dat van het plafond druppelt...

Jay Reatard live @ EKKO 13 juni 2007
Aftikken, heel hard spelen, wegwezen. Zo ongeveer. Nog geen twintig minuten duurde het. Over twee weken is garageheld Jay Reatard terug op Metropolis, maar kom op tijd, anders is ie al weer weg.

The Bird and the Bee - The Bird and the Bee (cd, Blue Note/EMI)
Honingzoete zomerpop met een tedere drumcomputer, maar wel verrassend pakkend meerstemmig gezongen. Nota bene op jazzlabel Blue Note.


PAUL DIERSEN DRAAIT:

Queens of the Stone Age - Make It Wit Chu (van cd Era Vulgaris, Interscope/Universal)
"One of the best songs about fucking that I've ever had the pleasure of playing", zei Josh Homme onlangs tegen de vrienden van het Engelse blad Uncut. "One of the best songs about fucking that I've ever had the pleasure of listening to", schreeuw ik deze week van de daken.

Goon Moon - Licker's Last Leg (cd, Ipecac/Southern Records)
We blijven hangen in de woestijn van de Queens, want daar houden ook Chris Goss (Masters of Reality) en Jeordie White (Marilyn Manson, A Perfect Circle) zich op. Onlangs kwam de tweede plaat van hun project Goon Moon uit. Akoestische nummers, metal, Queens-achtige robotrock, funk, hillbilly, een sfeerstuk met piano; Goon Moon is als een speeltuin waar bij de ingang een bordje hangt: 'Anything goes'.

Elvis Perkins - Ash Wednesday (cd, XL Recordings/V2)
Debuutplaat van deze singer-songwriter. Een beetje herfstachtig, dat wel, maar ook in de zomer te pruimen. Mooi!


NIELS POST DRAAIT:

The White Stripes - Icky Thump (cd, XL/V2)
Ik ben een van die mensen die meent dat Jack White een visionair is. En als die dat niet is, dan ik die altijd nog een groot kunstenaar.

Turbonegro - Retox (cd, Edel/V2)
Smakeloosheid en jatwerk zijn de Turbonegro niet geheel vreemd. Maar wel smaakvol gejat. Roept nog niet de gevoelens op van Apocalypse Dudes, maar Retox is goed voor weer wat relativerende en mensonterende momenten.

De Jeugd van Tegenwoordig, live in Club 3VOOR12, 13-6-2007
Het zullen je kinderen maar wezen.


LEONIEKE DAALDER DRAAIT:

Queens Of The Stone Age - Make It Wit Chu (van cd Era Vulgaris,
Interscope/Universal)
De perfecte soundtrack voor de zaterdagavonddisco van heel vroeger. Laatste plaat. Meisjes op de dansvloer, jongens aan de kant. Spanning in de lucht. Wie zet de eerste stap?

De Jeugd van Tegenwoordig, live in Club 3VOOR12, 13-6-2007
De perfect georganiseerde chaos. Foute grappen, teksten die spontaan vergeten werden of ter plekke werden aangepast, gegil, nonchalance, maar altijd op het juiste moment weer strak in het nummer. Eric Karton bedankt!

Digitalism - Pogo (van cd Idealism; Labels/EMI)
Prachtige, melancholieke danstrack. Klagelijk met een basgeluid dat eigenlijk van New Order is. Voor lange zomeravonden op het strand. Roept een gevoel op tussen perfect geluk en diep verdriet.


RON VAN DER STERREN DRAAIT:

Mr Bungle - Mr. Bungle (cd, Warner/WEA)
Deze week heeft de hele 3VOOR12-redactie haar lijstje tien beste albums ooit opgestuurd naar onze OOR-collega's. De tien beste, zonder toelichting… Over 1 en 2 hoefde ik helemaal niet na te denken. :)

Nine Inch Nails - Year Zero (cd, Nothing Records)
Ook deze week: 3VOOR12 bouwde haar Lowlands-site alvast en ook dat zorgt voor circulatie van namen. Lowlands is te goed voor mij dit jaar. Afsluiten met Tool, weer LCD en eindelijk Nine Inch Nails live zien… Krijg al zin om de 3VOOR12 festivalset op te zetten!

Queens Of The Stone Age - Era Vulgaris (cd, Interscope/Universal)
Altijd leuk om te merken dat je meer met je buren hebt dan je wist. Zoals donderdag, tijdens de VVE-vergadering. De onderbuurman, die mijn bas nog nooit had gehoord: "Weet je wat ik echt gaaf vind, die single van Queens Of The Stone Age." Heb 'm mijn album even geleend, komen de positive vibrations komende week van onderen!


MIRKA DUIJN DRAAIT:

The White Stripes - Icky Thump (Video)
Niet alleen een razend goed nummer, ook een prachtige video in rood, zwart... en groen. Gemaakt door de broers Emmett en Brendan Malloy alias The Malloys. Niet zo lang geleden maakten zij ook een waanzinnige video voor Cold War Kids (Hang Me Up To Dry).

UNKLE - Burn My Shadow (Video)
Natuurlijk, je weet vrijwel direct wat er gaat gebeuren aan het einde van de video. Maar kijk 'm toch gewoon even af, het is zeker de moeite waard. Het nummer van UNKLE lijkt weinig meer dan de soundtrack van deze korte film. De video is gemaakt door Miguel Sapochnik.

Fujiya & Miyagi - Ankle Injuries (Video)
Ken je die video van Michel Gondry nog voor het nummer Fell In Love With A Girl van The White Stripes, die LEGO-animatie? Dat, maar dan met dobbelstenen, maakte Wade Shotter voor Fujiya & Miyagi. Bijna de hele video is gemaakt met echte dobbelstenen, door middel van een animatietechniek die stop motion heet, een enorm tijdrovende klus. Kijken!

 

 

 

http://www.hanx.net/recensies.htm

Davie Lawson - Konichiwa?

Niet veel singer-songwriters kunnen solo schitteren zonder altijd betoverend gitaarspel erbij te hoeven leveren. Davie Lawson uit Wales kan dat wel, soms in combinatie met zijn mondharmonica. Het geheim laat zich na enkele goede luisterbeurten vanzelf raden. Het is de melancholieke sfeer die hij oproept met zijn vaak hoge stem - ergens tussen Nick Drake, Neil Young en Ryan Adams in - in combinatie met refreintjes die tussen de oren blijven zitten. Dat triggert de luisteraar, die verder een sobere muzikale invulling zal ontwaren van ontdekker Dan Tuffy (Smoked Recordings) met een extra gitaar, dobro en contrabas. Zo ontwaar je af een toe onverwachte warme, Spaanse klanken die gek genoeg niet vreemd klinken, ook niet op liedje met de meest troosteloze titel, Your Son May Grow To Be A Pauper. Tuffy ontdekte deze muzikale poët via My Space. Lawson speelde op dat moment tamelijk anoniem in kroegjes in Nederland en leek dat te blijven doen. Tuffy zette hem in een studio in Wageningen neer en liet hem zijn repertoire live op band zetten. Bekend is hij inmiddels en dat wordt hij alleen maar meer. Konichawa, Japans, betekent overigens goedemiddag. De reden van het vraagteken achter de cd-titel laat zich trouwens ook makkelijk raden. Het kan immers best avond zijn wanneer u gegrepen wordt door Davie Lawson, die gaandeweg ook fraaie gitaarriedeltjes (folk, blues) tevoorschijn tovert. Bij Hanx zijn we inmiddels verzot geraakt op de naaktheid van zijn liedjes, maar we zouden ze ook best wel eens willen horen voorzien van een overall of dikke bontjas. (Bart Ebisch)

Engels

There aren't many singer/songwriters who can shine solo without having to deliver fancy guitar work to back it up. Welshman Davie Lawson can, sometimes in combination with his harmonica. The secret to it reveals itself after a few good listens. It's all in the melancholic atmosphere that he conjures up with his high singing voice - somewhere between Nick Drake, Niel Young and Ryan Adams - and the combination of this with little refrains that stay in your head. This hits the spot with listener, who will also unravel the secret further with the help of the sombre musical accompaniment of Lawson's discoverer Dan Tuffy (Smoked Recordings) on an extra guitar, dobro and contra bass. Now and then an unexpected warm spanish texture that oddly enough doesnt seem out of place, and definately not on the song with the most futile sounding title "Your Son May Grow to be a Pauper". Tuffy discovered this musical poet via MySpace. Lawson was playing anonymous bars and cafes at the time and could have gone on doing that forever. Tuffy put him into his studio in Wageningen and got him to play his repertoire live to tape. Lawson in the meantime has gained some notoriety and this will surely only grow from here on in. Konichiwa means "Hello" in the Japanase by the way. The reason for the question mark after the cd title is not as easy a secret to unravel. You are probably most likely to be caught by Lawson's fragile (folk, blues) songs at night. We at Hanx have become drunk with the stark nakedness of his songs but we also look forward to hearing them fully clothed at some point.

http://www.folkforum.nl/content/view/8791/51/

http://3voor12lokaal.vpro.nl/magazines/news/index.jsp?portals=21861&magazines=21866&news=565104

Het Parool (3.5 stars out of 5)

Davie Lawson grew up among the rivers and trees of Wales to his fathers enormous bootleg Dylan collection. Years later he followed in the footsteps an Irish beauty to Amsterdam, where he attracted the attention of Dan Tuffy from the band Big Low and the Smoked Recordings label while singing a few songs in a café. The two disappeared straight into the studio together with Konichiwa? as the fascinating result.
Not that these 10 tracks slap you in the face immediately: the accompaniment is minimal – a lonely acoustic guitar, sparsely accompanied here and there with harmonica, dobro and contra bass, the tempo remaining calm and rippling. But keep listening and you will discover the polite beauty of Lawsons songs – almost as polite as the Japanese greeting that the album lends its title from.
Lawsons high, slightly burnished voice glides somewhere between the sound of Neil Young and Devendra Banhart. That he has listened much to dad's Dylan collection and Nick Drake is pleasantly obvious. And his lyrics are intelligent, melancholy and spirited. In short, a fine addition to the blossoming Amsterdam folk circuit.

Mania
Konichiwa means "Hello"" in Japanese. In this case its our 1st meeting with Davie Lawson, a singer/songwriter from Wales. He came to Amsterdam following his girlfriend and was discovered here while playing a few songs in a bar. Dan Tuffy from Smoked recordings heard him play and was immediately taken by the simple beauty of Davies songs. Lawson was invited to Tuffys studio where all of the tracks were played live in what eventually resulted in his debut album. Lawsons music echoes the past of artists such as Nick Drake, not un-coincidentally a Welshman as well. Lawson himself cites Robert Johnson as one of his influences and tells us he grew up among the trees and by the rivers of his parental home with his fathers enormous bootleg Dylan collection as background music. Whatever, it makes no difference…because Lawson has delivered an album that grabs you instantly and one on which there isn't a weak track. The songs are catchy and nestle with the greatest of ease into your head. The lyrics are very poetic with intriguing titles such as "When the Money Left so did the Priest" and "Your Son May Grow to Be a Pauper". The sparse acoustic setting only adds to the albums strength: Lawsons easy-to-listen-to voice and simple playing, supplemented here and there with a second guitar. Fans of Nick Drake and/or Bright Eyes really need to check this out. A promising debut.

http://www.platomania.nl/maniagenre.asp?cdid=22933&platomanianr=230

Eenvoud siert Davie Lawson
24/05/07

http://www.folkforum.nl/content/view/8781/55/
Davie Lawson - Konichiwa? - Smoked Recordings SR008 (distributie Munich)

TRANSLATION COMING!

Met een warme, lichte stem, die af en toe een fijn rafelig randje vertoont, bezingt Welshman Davie Lawson, die tegenwoordig in Nederland woont, op beeldende wijze overpeinzingen en flarden van verhalen. Een deel daarvan is terechtgekomen op zijn debuut-cd Konichiwa? die op 30 april officieel uitkwam.

Bij zijn liedjes begeleidt Davie Lawson zichzelf op een akoestische gitaar, al is hier en daar nog een extra gitaar, dobro of bas te horen op Konichiwa?. Die wordt dan bespeeld door Dan Tuffy, van wie even de stem te horen is aan het begin van Josephine, een nummer waarop hij ook de bas hanteert. Hij is een van de mensen achter het sympathieke kleine label Smoked Recordings, waar tot nu toe de cd's van Big Low en Parne Gadje verschenen, en onlangs nog de plaat van ud-speler Kamal Hors. Tuffy hoorde Lawson voor het eerst op Myspace, na een tip van een vriend, die hem ook had geboekt voor een optreden in een kroeg. Daar bleek hij nauwelijks boven het geluid van de cappuccino-machine uit te komen, maar volgens Tuffy waren de liedjes, met invloeden van Nick Drake en een jonge Dylan, zo goed dat hij Davie Lawson uitnodigde voor een opnamesessie.

Uiteindelijk werd in een paar dagen tijd de hele plaat opgenomen, Lawson had een hele stapel papier bij zich, waaruit hij stukken koos, die vervolgens 'live' geregistreerd werden, zodat er een natuurlijk gevoel ontstaat bij beluistering van Konichiwa?. En zo krijgen we een echt singer-songwritersalbum, zanger met gitaar als basis voor mooie luisterliedjes. De inhoud van die nummers is overigens wat minder toegankelijk, de teksten komen over als gedachtenspinsels of een verhaal dat ergens in het middeen begint en geen echt einde kent. Toch valt over het algemeen wel te zeggen dat dit geen vrolijke stukken zijn, Lawson gooit met donkere termen als death, grave, alone, fight enz. Als hij dat eens niet doet ontstaat het vermoeden dat er iets achter schuilt. Ook de titels zijn niet erg hoopgevend: Your Son May Grow To Be A Pauper, My Country Is The Land Where It Rains (Momma) of When The Money Left So Did The Priest geven een aardige indruk van waar het geheel over gaat.

Als je denkt dat het wat onschuldiger is, zoals bij Childhood Days, kom je erachter dat het verleden dood is en begraven. En Delia is niet de oude klassieker, maar een eigen nummer, dat autobiografisch lijkt te zijn, maar zelfs als dat zo is doen de ekster en de kraai in het verhaal weer denken aan de fabels van Lafontaine.

Davie Lawson moet ook behoorlijk onderlegd zijn, de titel Konichiwa? schijnt een Japanse begroeting te zijn en in Your Son May Grow To Be A Pauper passeren enkele bekenden uit de geschiedenis de revue. Zo horen we de heilige Johannes (St. John) en Augustinus (Augustine) vermeld en vervolgens het tragische levenseinde van Isadora Duncan (1878-1927), zeer bekend in feministische kringen. Zij kwam om het leven door een sjaal die in het spaakwiel van haar auto terechtkwam. New Orleans komt terug, in Oh My Messiah, waarin Lawson een hele wereld verwoordt in een paar zinnen: oh my messiah, your priests they say you love me / oh if I'm a black skinned boy, I guess that your baby's not.

Wie de mondharmonica bespeelt op Berlin's Wall wordt niet vermeld, maar hij geeft wel een warme, ontspannen sfeer aan dit lied, dat qua inhoud toch ook weer vrij ondoorgrondelijk is.

De productie werd gedaan door Dan Tuffy, de mix is van Michiel Hollanders en dus hebben we er met Konichiwa? weer een fijne luisterplaat bij. Wat Davie Lawson doet klinkt eenvoudig, maar hij weet het met dichterlijke, niet voor de hand liggende teksten en een heerlijk in het gehoor liggende stem toch heel bijzonder te maken. Prachtig debuut van een zingende schrijver.

Mirjam Adriaans, waardering: 8,5

Zie ook: www.myspace.com/davielawson.

Aanstaande zaterdag, 26 mei 2007, is deze jonge singer-songwriter live te zien en te horen op het Naked Song Festival in Eindhoven.

De Subjectivisten CALEIDESCOPE ©
Konichiwa is probably the first Japanese word that myself and many others ever learnt. Its a polite expression of greeting. Konichiwa is also our 1st introduction to the Welsh singer/songwriter Davie Lawson who after moving around ended up in the Netherlands for a while. He was doing cafes and bars where he was eventually heard by Dan Tuffy (Big Low, Parne Gadje) from the Smoked Recordings label. The latter was immediately taken by Davies music. This is thoroughly understandable. Lawsons songs are predominately acoustic guitar and vocals with Tuffy's subtle addition of contra bass, dobro and guitar here and there. Lawsons slightly raspy tone and beautiful singing voice houses a heap of blues and sits somewhere between John Cale and Devendra Banhart. His acoustic songs remind you of Nick Drake, Jason C. Frank, Bob Dylan and Robert Johnson. Lawsons combination of these influences is nothing short of enchanting, creating a mellow blue-spirited atmosphere. The sweeping music of this album fascinates you to the point that it ends quite unexpectedly on you. Timeless songs that shine with simplicity.