MySpace
myspace music my music  featured playlists  top artists  music videos  karaoke  shows  forums 


MySpace.com | rss | sign in
Firewater



Last Updated: 11/18/2009

Send Message
Instant Message
Email to a Friend
Subscribe

Status: Single
City: NYC
State: Turkey
Country: ID
Signup Date: 4/14/2006

Blog Archive
[Older      Newer]
 /  / 
Wednesday, June 24, 2009 
Firewater – krótka historia
Firewater powstał w Brooklyńskiej piwnicy podczas długiego, gorącego lata 1997 roku. Tod A, zdołowany, bez kasy i zdesperowany eks-lider Cop Shoot Cop, odpuścił kontrakt z dużą wytwórnią i łatwe życie, żeby wystartować z czymś, co wtedy wydawało się wariackim pomysłem – kapelą punkową podszytą cygańskimi i klezmerskimi klimatami: wygrzebawszy pudło zakurzonych płyt i kaset w rosyjskim sklepie z rupieciami na zachodniej Czternastej ulicy, Tod zakochał się w smutno-szczęśliwym konflikcie wschodnioeuropejskich melodii i chciał połączyć tajemniczość i melodramat tych komiczno-tragicznych dźwięków z energią swojej pierwszej miłości: punk rocka.
Po wydaniu pierwszej płyty Firewater, „Get Off the Cross (We Need Wood for the Fire)”, krytycy i fani byli i podekscytowani, i skonsternowani. Prasa była świetna, chociaż między liniami czaiło się wiele pytań: Jak to zaszufladkować? O co tu chodzi? Ale dziesięć lat (i pięć płyt) później, wariacki pomysł już nie wydaje się tak wariacki. Ta skłonność do eksperymentowania zainspirowała zespoły tak różne jak Gogol Bordello, Balkan Beat Box i Beirut. W międzyczasie Internet otworzył miliony par uszu na muzykę z całego świata.

Muzyka Firewater nigdy nie pasowała do istniejących szufladek. Ponieważ Tod jest nałogowym podróżnikiem i zawsze inspirowały go historie, miejsca i ludzie, z którymi się stykał, płyty, które w rezultacie powstały („The Ponzi Scheme”, „The Man on the Burning Tightrope”, „Songs We Should Have Written”) były muzycznymi mieszaninami, łączącymi w sobie klimaty tak pozornie odległe jak spy jazz, ska, klasyczny Bollywood, salsa, kabaret, meksykański styl muzyczny banda i rosyjski folk. Wszystko to składa się na stuprocentowy Firewater.

Każdy interesujący przełom w muzyce był wynikiem zderzenia i nałożenia się kultur: Romowie (Cyganie) w wyniku migracji z Indii przez Europę Środkową zainspirowali muzykę bałkańską; iberyjskie wpływy wymieszały się z rodzimymi dźwiękami Ameryki Południowej i stworzyły tango, mambo i merengue; z amerykańskiego związku saharyjskiego bluesa i angielskiego folku zrodził się rock’n’roll – to tylko trzy z wielu przykładów. Firewater zawsze karmi się takimi dziwnymi zlepkami. „To trochę tak, jak by się było stukniętym naukowcem”- mówi Tod. „Mieszasz trochę tego z odrobiną tamtego. Nigdy nie wiesz, co z tego wyniknie.” Nie każdy eksperyment się udaje. „Ale wolę wysadzić laboratorium w powietrze niż wiecznie odkrywać koło”. Niektóre kawałki mają skazy, są przegięte, nawet brutalne. Ale zawsze udaje im się uchwycić trochę humoru i piękna. Cały kanon Firewatera naznaczony jest postrzępioną linią lirycznego intelektu i nieustającej uczuciowej uczciwości.

Tod nie ma w zwyczaju iść na łatwiznę, dlatego ciągle stawia wyzwania sobie i swoim fanom poprzez muzyczne redefiniowanie zespołu. Ani to „solowy projekt” w ścisłym tego słowa znaczeniu, ani „grupa rockowa” – Firewatera można by określić mianem luźnego muzycznego kolektywu. Przez jego otwarte drzwi przelał się cały strumień rozmaitych talentów. Przewinęli się tacy muzycy jak Duane Denison (Jesus Lizard), Jennifer Charles (Elysian Fields), Oren Kaplan (Gogol Bordello), i Tamir Muskat (Balkan Beat Box). Firewater nigdy nie oprze na jakiejś konkretnej formule. „Myślę, że zawsze znajdą się ludzie, którzy wolą być zaskoczeni, a nie po prostu zaspokojeni”.

„The Golden Hour”
W 2005 roku Tod A z Firewater rozpoczął trzyletnią podróż przez Bliski Wschód, subkontynent indyjski i Południowo-Wschodnią Azję. Właśnie rozstał się z żoną; George W. Bush został ponownie wybrany na prezydenta; Nowy Jork, jego dom przez poprzednie dwadzieścia lat, stał się zimnym i obcym miejscem. Nawet nie był pewien, czy dalej chce robić muzykę. „Byłem strasznie zdołowany. Nowy Jork wyglądał dla mnie jak tapeta. Miałem do wyboru strzelić sobie w łeb albo ruszyć w drogę” – mówi Tod. Oddał wszystko co miał do przechowalni, i wyjechał z Nowego Jorku z kilkoma ubraniami i laptopem.

Podróż postawiła przed nim twórcze wyzwania, których nawet sobie nie wyobrażał na etapie jej planowania. „Podróż lądem zaczęła się w Delhi, dalej wiodła przez pustynię Thar, Radżasthan, do Pendżabu, i do Pakistanu” – wylicza. „Planowałem kontynuować przez Afganistan, Iran i Turcję, z finałem w Istambule”. Ale nie poszło zgodnie z planem. W drodze ktoś go nafaszerował narkotykami, został obrabowany, zatrzymany, a później miał poważne problemy z jelitami. Turyści znikali wzdłuż drogi do Kabulu. Jak stwierdza Tod – „Musiałem zakończyć podróż w Przełęczy Chajberskiej na granicy z Afganistanem, za względu na zdrowie i niepokojące prawdopodobieństwo porwania”.
Przy pomocy jednego mikrofonu i laptopa nagrał całą rzeszę najróżniejszych muzyków z Indii i Pakistanu, a później z Turcji i Izraela. Perkusje ze stylów muzycznych bhangra i sufi stały się podstawą kawałków napisanych po drodze – o świecie, który zostawił za sobą („This Is My Life”, „Electric City”), polityce („Borneo”, „Hey Clown”) i braku przynależności („6:45”, „Feel Like the End of the World”). Na „Golden Hour” dużo jest sarkazmu, za pomocą którego Tod opisuje zarówno piękno jaki i absurdalność tego świata.


Tamir Muskat, perkusista Firewater (teraz także Balkan Beat Box), wyprodukował i zmiksował płytę, a także na niej zagrał, przy współudziale dziwnej zbieraniny z pięciu krajów. Tod opowiada o podróży w krótkim filmie video, zawierającym również sceny z wyprawy, a przeczytać o niej można w blogu „Pocztówki z drugiego końca świata” (Postcards from the other side of the world).

Przyszłość: Droga stoi otworem
„The Golden Hor” pojawiła się w kwietniu 2008 na Bloodshot i Nois-O-lution ku uznaniu krytyków i uciesze fanów. Latem 2009 roku zespół pojawi się na wielu festiwalach na całym świecie, w tym z pierwszą wizytą w Polsce. Tod ciągle jest bezdomny, żyje na walizkach, i dobrze mu z tym.












10:01 PM 
2 Comments
(Add Comment) |
Translate
Friday, April 03, 2009 
Firewater – Μια Σύντομη Ιστορία

Η Αρχή: Νέα Υόρκη

Το συγκρότημα Firewater (Νερό της Φωτιάς) γεννήθηκε σ’ένα υπόγειο στο Μπρούκλιν, το ζεστό καλοκαίρι του 1997. Ένας πρώην αστυνομικός, ο Τοντ Α. (Tod A./Tod Ashley), απένταρος, απεγνωσμένος και στα όρια της κατάθλιψης, απέρριψε μια σημαντική δισκογραφική συμφωνία που θα του εξασφάλιζε μια σίγουρη δουλειά, για να ξεκινήσει ένα εγχείρημα που φαινόταν τότε τρελό: Ένα πανκ συγκρότημα που θά’παιζε μια μουσική τροφοδοτούμενη από μελωδίες τσιγγάνικες και κλέζμερ. Ο Τοντ βρήκε κατά τύχη ένα σκονισμένο κουτί με δίσκους και κασέτες σ'ένα Ρώσικο παλαιοπωλείο στους 14 Δρόμους, και ερωτεύτηκε τις ανατολικοευρωπαϊκές μελωδίες, που εμπεριέχουν μια συνεχή διαμάχη του εύθυμου με το θλιμμένο. Θέλησε να συνδυάσει το μυστήριο και το μελόδραμα αυτών των τραγικο-κωμικών ήχων με την ενέργεια της πρώτης του αγάπης: Το πανκ ροκ.

Όταν βγήκε ο πρώτος δίσκος του Firewater, ο Get Off The Cross (We Need the Wood for the Fire) [Κατέβα απ’τον Σταυρό – Χρειαζόμαστε το ξύλο για τη φωτιά], εντυπωσίασε μεν τους κριτικούς και τους φανς, αλλά ταυτόχρονα και τους μπέρδεψε. Τα ΜΜΕ ήταν ενθουσιασμένα – αλλά «ανάμεσα στις γραμμές» ετίθεντο πολλά ερωτήματα: Σε ποια κατηγορία να τοποθετήσουμε τον δίσκο; Πώς να τον περιγράψουμε; Όμως, μετά από δέκα χρόνια (και πέντε δίσκους), η τρελή ιδέα του Τοντ δεν φαντάζει πια και τόσο τρελή. Συγκροτήματα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όσο το Gogol Bordello, το Balkan Beat Box και το Beirut οφείλουν πολλά στην αρχική περιπετειώδη αναζήτηση του Τοντ. Εν τω μεταξύ, το διαδίκτυο έχει εξοικειώσει εκατομμύρια ανθρώπους με τις μουσικές από κάθε γωνιά του κόσμου.

Η μουσική του Firewater ποτέ δεν ταίριαξε ακριβώς σε προκατασκευασμένα κουτιά. Εθισμένος στα ταξίδια, ο Τοντ πάντα εμπνεόταν από τις ιστορίες, τους ανθρώπους και τη μουσική των τόπων που επισκεπτόταν. Οι δίσκοι που ακολούθησαν, The Ponzi Scheme (το κόλπο Πόνζι) Psychopharmacology (Ψυχοφαρμακολογία), The Man on the Burning Tightrope (Ο άνθρωπος πάνω στο φλεγόμενο σχοινί), και Songs We Should Have Written (τραγούδια που θά’πρεπε νά’χαμε γράψει εμείς), ήταν μουσικοί συνδυασμοί που συμπεριείχαν μουσικές πολύ διαφορετικές η μία από την άλλη, όπως “σπάι τζαζ”, “σκα”, κλασικό Bollywood, σάλσα, καμπαρέ, μεξικάνικη μπάντα, και Ρώσικη φολκ, όμως όλες μαζί αποτελούσαν ένα χαρακτηριστικό μίγμα που πάντα ήταν 100% Firewater.

Κάθε ενδιαφέρουσα εξέλιξη στη μουσική ήταν και είναι το αποτέλεσμα συνάντησης και αλληλοσύγκρουσης κουλτούρων, παράγοντας μίγματα. Οι Ρομά (Τσιγγάνοι) μετανάστευσαν από την Ινδία στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια και έδωσαν μια ιδιαίτερη πνοή στη μουσική αυτών των τόπων. Η Ιβηρική μουσική έσμιξε με ενδογενείς νοτιοαμερικανικές μελωδίες για να δημιουργηθούν το ταγκό, το μάμπο και το μερένγκε. Ως αποτέλεσμα του γάμου με το στανιό στις ΗΠΑ των αγγλικών δημοτικών τραγουδιών με τα υποσαχάρια μπλουζ  γεννήθηκε το ροκ-εν-ρολ. Κι αυτά είναι μόνο τρία από πάρα πολλά παραδείγματα. Το Firewater πάντα τροφοδοτήθηκε από αυτές τις παράξενες αμαλγαματώσεις. «Μοιάζει λίγο με τον τρόπο που εργάζονται οι τρελοί επιστήμονες στα εργαστήρια», λέει ο Τοντ. «Ανακατεύεις λίγο απ’αυτό με λίγο απ’εκείνο. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος τι πρόκειται να συμβεί». Άλλο πείραμα επιτυγχάνει κι άλλο όχι. «Αλλά προτιμώ να ανατινάξω το εργαστήριο παρά να ξανα-ανακαλύπτω συνέχεια τον τροχό». Μερικά τραγούδια έχουν ατέλειες, ελαττώματα, είναι υπερβολικά, ακόμα και θηριώδη. Όμως πάντα δείχνουν να έχουν λίγο χιούμορ και ομορφιά. Όλο το έργο του Firewater χαρακτηρίζεται από λυρικό πνεύμα (που ακολουθεί μια τεθλασμένη γραμμή – αλλού είναι περισσότερο, αλλού λιγότερο) και από ανένδοτη συναισθηματική εντιμότητα.

Ο Τοντ, που ποτέ δεν αρκείται σ’ένα μόνο «τέχνασμα», συνέχεια βάζει νέους στόχους στον εαυτό του και στους φανς του, διαρκώς επαναπροσδιορίζοντας μουσικά το συγκρότημα. Το Firewater ούτε μπορεί να χαρακτηρισθεί αυστηρά ως solo project, ούτε και ως ροκ συγκρότημα. Ο πιο σωστός χαρακτηρισμός μάλλον θα ήταν ένα «χαλαρό μουσικό σύνολο» . Πολλά και ποικίλα ταλέντα έχουν μπει και βγει από τις ανοιχτές θύρες του Firewater. Στο συγκρότημα έχουν συμμετάσχει κατά καιρούς ο Ντουέιν Νένισον (Duane Denison) από το Jesus Lizards, η Τζέννιφερ Τσαρλς (Jennifer Charles) από το Elysian Fields, o Όρεν Κέπλαν (Οren Kaplan) από το Gogol Bordello, και ο Ταμίρ Μουσκάτ (Tamir Muskat) από το  Balkan Beat Box. Το Firewater ποτέ δεν θα επιμείνει σε μία απλή φόρμουλα. «Νομίζω ότι θα υπάρχουν άνθρωποι που θα προτιμούσαν να εκπλήσσονται παρά απλώς να ικανοποιούνται.»

The Golden Hour (Η Χρυσή Ώρα)

Το 2005, ο Τοντ Α του Firewater ξεκίνησε έναν τρίχρονο «ενιαυτόν αναπαύσεως» κατά τον οποίο ταξίδεψε στη Μέση Ανατολή, στην Ινδία, στη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία. Είχε τότε χωρίσει από τη γυναίκα του. Ο Τζώρτζ Μπους είχε μόλις επανεκλεγεί. Η Νέα Υόρκη, όπου ζούσε επί 20 χρόνια και τη θεωρούσε σπίτι του, είχε τώρα γίνει ένας κρύος και ξένος τόπος για 'κείνον. Δεν ήταν σίγουρος ούτε κι αν ήθελε πλέον να ασχοληθεί με τη μουσική. «Ήμουν υπερβολικά κατατεθλιμμένος. Η θέα της πόλης με τους ουρανοξύστες της είχε αρχίσει να μου φαίνεται σαν μια κακιά ταπετσαρία. Ή θα σκότωνα τον εαυτό μου ή θά’παιρνα δρόμο και θά’φευγα» λέει. Έβαλε, λοιπόν, ό,τι είχε και δεν είχε σε μια αποθήκη και έφυγε απ’τη Νέα Υόρκη με λίγα ρούχα κι έναν φορητό υπολογιστή.

Το ταξίδι αυτό θα κέντριζε τη δημιουργικότητα του Τοντ με τρόπους που δεν θα μπορούσε να είχε φανταστεί όταν το σχεδίαζε. Μας αφηγείται ότι ταξίδεψε οδικώς, ξεκινώντας από το Δελχί της Ινδίας, διασχίζοντας την έρημο Θαρ και μετά, περνώντας από το Ρατζαστάν και το Πουντζάμπ, εισήλθε στο Πακιστάν. Είχε αρχικά σχεδιάσει να συνεχίσει το ταξίδι περνώντας από το Αφγανιστάν, το Ιράν και την Τουρκία, και θα κατέληγε στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν όπως ακριβώς όπως είχαν σχεδιαστεί. Τον Τοντ, στο ταξίδι αυτό, τον νάρκωσαν, τον λήστεψαν, τον προφυλάκισαν και αργότερα αντιμετώπισε βαριά εντερικά προβλήματα. Ταξιδιώτες εξαφανίζονταν στο δρόμο προς την Καμπούλ. «Αναγκάστηκα να σταματήσω το ταξίδι μου στο Πέρασμα του Χάιμπερ στα σύνορα του Αφγανιστάν» μας λέει ο Τοντ, «λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας και της ανησυχητικής πιθανότητας απαγωγής.»

Ηχογραφώντας μ’ένα απλό μικρόφωνο κι ένα λάπτοπ στη τσάντα του, κατέγραψε ερμηνείες ενός ευρέος φάσματος μουσικών στην Ινδία και το Πακιστάν – και αργότερα στην Τουρκία και το Ισραήλ. Τα κρουστά των Μπάνγκρα και των Σουφί θα αποτελούσαν τη βάση των τραγουδιών που έγραψε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του. Τα τραγούδια αυτά περιγράφουν τον κόσμο που άφησε πίσω (This Is My Life [αυτή είναι η ζωή μου], Electric City [ηλεκτρική πόλη]), ή έχουν να κάνουν με την πολιτική (Borneo, Hey Clown [Ε! εσύ καραγκιόζη]) και την απομάκρυνση (6:45, Feels like the End of the World [αισθάνομαι σαν να ζω το τέλος του κόσμου]). Το καυστικό χιούμορ του Τοντ φέγγει στο άλμπουμ Golden Hour, και φωτίζει την ομορφιά αλλά και τη γελοιότητα του κόσμου.

Ο Ταμίρ Μουσκάτ, ο ντράμερ του Firewater  (που τώρα συμμετέχει και στο συγκρότημα  Balkan Beat Box), έκανε την παραγωγή και τις μίξεις του άλμπουμ, στο οποίο και παίζει, μαζί μ’ένα παράξενο καστ χαρακτήρων από 5 διαφορετικές χώρες. Ο Τοντ αφηγείται την ιστορία του ταξιδιού σ’ένα σύντομο βίντεο (http://www.youtube.com/watch?v=-eyn-OSDQp0), που συμπεριλαμβάνει και στιγμιότυπα από τις περιπέτειές του.

Το Μέλλον: Ο δρόμος είναι ανοιχτός

Το Golden Hour κυκλοφόρησε παγκοσμίως τον Απρίλιο του 2008 από την Bloodshot και τη Nois-O-lution. Το συγκρότημα θα περιοδεύσει στην Ευρώπη τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2009, και θα παίξει στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Επίσης, θα συμμετάσχει σε πολλά φεστιβάλ σ’όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2009. Ο Τοντ είναι ακόμη άστεγος, ζει με μια βαλίτσα στο χέρι, αλλά του αρέσει αυτή η ζωή.

5:44 AM 
1 Comments
(Add Comment) |
Translate
Saturday, March 14, 2009 
Firewater: Una Breve Storia

Firewater e’ nato in uno seminterrato a Brooklyn nella lunga e torrida estate del 1997.  Depresso, senza soldi e disperato, Tod A, ex-leader del gruppo musicale Cop Shoot Cop, ha rinunciato l’occasione di firmare un contratto con una grande casa discografica e un guadagno notevole a favore di lanciare un’idea (almeno all’epoca) pazza: un gruppo punk basato sulla musica gitana e klezmer.  Tod aveva trovato un vecchio scatolone pieno di dischi e cassette in negozio di antiquariato russo sulla 14esima strada, e si era innamorato delle melodie dell’europa orientale e la tensione tra felicita’ e tristezza di cui erano infuse.  Desiderava combinare il mistero e il melodrama di questi suoni tragicomici con l’energia del suo primo amore: il punk rock.

Quanto e’ uscito il primo disco dei Firewater, “Get Off The Cross - We Need the Wood for the Fire” (Scendi Dalla Croce - Che ci Serve il Legno per il Fuoco), sia i fan che i critici musicali furono esaltati….ma confusi.  La stampa ne fu entusiasta ma avevano delle domande:  Come possiamo classificare questa musica?  Che cosa significa?  Ma dopo dieci anni e cinque dischi, la pazza idea di Tod non sembra piu’ una follia.  Tantissimi gruppi,  dai Gogol Bordello, ai Balkan Beat Box e Beirut, sono stati ispirati dalla sua precoce sperimentazione.  E nel frattempo, l’internet ha raggiunto le orecchie di migliaia di persone in tutto il mondo.

La musica di Firewater non e’ mai stata facile da categorizzare.  Un appassionato del viaggio, Tod rimane inspirato dai racconti, dalle persone e dalla musica dei posti che ha visitato nel mondo. I dischi che seguirono (The Ponzi Scheme, Psychopharmacology, The Man on the Burning Tightrope, Songs We Should Have Written) furono un insieme di musiche che combinavano gusti diversissimi--come la spy jazz, ska, bhangra, salsa, cabaret, tradizioni Messicane, musica popolare Russa---per creare un miscuglio unico che e’ sempre Firewater al 100%.

Nella storia della musica ogni sviluppo interessante e’ dovuto al risultato di culture che si intrecciano: la gente Rom si e’ spostata dall’India attraverso l’Europa dell’Est creando un’infusione con la musica balcana; i motivi iberici sono stati inculcati delle canzoni indigene dell’America del Sud per creare il tango, il mambo e il meringue; negli Stati Uniti dal blues africano e le canzoni popolari inglesi e’ nato il rock-n-roll—e questi sono solo tre esempi.  Firewater ha sempre amato questi strani accorpamenti. “E un po’ come fare lo scienziato pazzo,” dice Tod.  “Prendi un pizzico di qua’ e un pizzico di la’, non sai mai che cosa ne puo’ uscire.”  Non tutti gli sperimenti funzionano.  “Ma preferisco far esplodere il laboratorio piuttosto che rifare quello che e’ gia’ stato fatto in passato.”  Non tutte le canzoni sono perfette—alcune sono esagerate, quasi violente.  Ma hanno sempre un elemento di bellezza e un senso dell’umorismo.  Nel repertorio di Firewater si trovano testi intelligenti e un’insistenza sulla franchezza affettiva.

Tod non e’ disposto ad appoggiarsi sui luoghi comuni.  E’ continuamente alla ricerca di riinventare il gruppo a livello musicale tanto per dare una sfida a se stesso e al pubblico.  I Firewater non si definiscono ne’ come “progetto individuale” ne’ come “gruppo rock”, ma piu’ come un collettivo musicale dissoluto.  Hanno collaborato in tanti con Firewater negli anni: musicisti di noto come Duane Denison (Jesus Lizard), Jennifer Charles (Elysian Fields), Oren Kaplan (Gogol Bordello) e Tamir Muskat (Balkan Beat Box) hanno prestato il talento.  Firewater non si riducera’ mai ad una formula scontata.  “Credo che ci saranno sempre persone che preferiscono rimanere colpite anziche’ semplicemente soddisfatte.”




2:37 AM 
1 Comments
(Add Comment) |
Translate
Friday, February 27, 2009 
Firewater

Histoire
Firewater a vu le jour dans une cave a Brooklyn pendant l’été chaud et interminable de 1997.  Déprimé, ruiné, et déséspéré, l’ancien leader de Cop Shoot Cop, Tod A, a benné une proposition énorme d’une des grandes maisons de production et toute possibilité de se nourrir correctement pour une idée folle: un groupe punk drivé par des rythmes gitanes et klezmers. Tod, ayant tombé sur une boite poussiereuse de disques et cassettes dans une brocante Russe de la Oest 14eme rue, est tombé fou amoureux du conflit bonheur/tristesse des melodies Est-Européens. Il voulait allié le mystere de ces sons tragi-comiques avec l’energie de sa premiere passion: le punk.

A la sortie du premier disque de Firewater, Get Off The Cross - We Need the Wood for the Fire (Descendez de la Croix, Nous Ont Besoin du Bois Pour le Feu), le publique ainsi que les critiques étaient excites, puis désamparés. La presse était enthousiaste,  mais en sous-entendu, il y’avait une multitude de questions: Comment est possible de catagorizé cela?  Qu’est ce que ca veut dire? Quoi qu’il en soit, dix ans plus tard (et cinq disques), l’idée folle de Tod ne parait plus si folle. Des groupes tels Gogol Bordello et Balkan Beat Box lui doit une petite dette de reconnaissance pour avoir frayer le chemin.  Entretemps, l’internet aussi a fait découvrir les musiques du monde a des millions de personnes a travers le monde.

La musique de Firewater n’a jamais su se conformé aux categorizations préconcus.  Un voyageur ‘compulsif’, Tod a toujours trouvé beaucoup d’inspirations dans les rencontres, les histories, et la musique de ses destinations lointaines. Les disques qui ont suivis le premier - The Ponzi Scheme,  Psychopharmacology, The Man on the Burning Tightrope, Songs We Should Have Written - étaient des bouillons musicales mélangeant des saveurs aussi disparates que le spy jazz, le ska, le bollywood classique, le salsa, le cabaret, le banda Mexicain et le folk Russe, ainsi mijotant une cuvee distinctive qui est 100% Firewater.

Toutes les evolutions musicales intéressants ont étés le resultat de rencontre culturelles- ce qu’on appele des “mash-ups”; Le Rom gitan a migré de l’Inde a travers l’Europe de l’Est et a infusé la musique Balkan; les idées Iberiques se sont fusionné avec des melodies Sud-Americaines pour créer le tango, mambo, et merengue; le marriage soudain des blues Saharien avec le folk Anglais a donné naissance au Rock’n’roll. Ceux-ci ne sont que quelques infimes exemples. Firewater s’est toujours nourri de ces amalgames etranges.  “C’est un peu comme un fou en laboratoire,” raconte Tod. ‘Tu mélanges un peu de si avec beaucoup de ca. Tu ne peux jamais etre sur du resultat.” Pas toutes les experiences réussissent. “Mais, je préfére faire exploser le laboratoire plutot de continuer a inventer la roué”.  Quelques un de ses morceaux ont eu des gros défauts, ont poussé le bouchon un peu trop loin,  brutallement parfois. Mais dans sa musique, il y’a toujours une beauté inhérente et plein d’humour.  Le fil conducteur de de Firewater n’est peut-etre pas parfaitement droit, mais il est plein d’intellecte lyrique et d’emotion pur et honnete.

Jamais du style a dormir sur ses lauriers, Tod se defie lui meme ainsi que son publique en re-inventant constamment son groupe. Firewater est une collective musicale.  Des talents notoire ont collaborés avec Firewater depuis la genese: Uri Kinrot (Boom Pam),  Jennifer Charles (Elysian Fields), Oren Kaplan (Gogol Bordello), Tamir Muskat et Tomer Yosef (Balkan Beat Box). Firewater ne sera jamais formulaic, “Je suis persuadé qu’il y’aura toujours des gens a la recherché des surprises plutot qu’a la satiété”.

The Golden Hour
(L'heure d'or)
En 2005,  Tod A de Firewater a embarqué sur un voyage qui deviendra une sabbatique de trois ans a travers le Moyen Orient, le sous-continent Indien, et l’Asie du Sud Est.  Il venait de se séparer de sa femme, George Bush venait de se faire re-elir;  New York sa ville depuis 20 ans etait devenu une entité froide et étrangere.  Il était a deux doigts de laisser tomber la musique.  “J’étais extrémement déprimé.  Pour moi le paysage de New York ressembler a du mauvais papier peint, soit je me tuais ou je partais en voyage.

Le voyage de Tod s’est révelé etre un défi creatif unsoupconné. “J”ai voyagé en bus et en train a travers l’Inde, le desert Thar, en passant par le Rajasthan et le Punjab jusqu’au Pakistan,” Il raconte. “Au départ je pensais continuer a travers l’Afghanistan, l’Iran et la Turquie pour terminer a Istanbul.” Mais en route, les choses ne sont pas passés comme prévu.  Il s’est fait drogué, braqué, détenu, et anéanti par des problemes intestinaux séveres.  Des voyageurs ne cessaient de disparaitre sur la route de Kabul. Comme il dit, “J’ai été contraint et forcé de terminer mon voyage sur la frontiere de l’Afaghanistan en raison de ma mauvaise santé et le flippant risque d’enlevement.”

Muni d’un microphone et son ordinateur portable, Il a pu capturer des performances magiques et improvisés avec une multitude de différents musiciens a travers l’Inde et le Pakistan, et plus tard en Turquie et en Israel. La percussion Bhangra et Sufi sont la base rythmique des morceaux qu’il a écrit pendant son voyage: des chansons de sa vie anterieur (This Is My life, Electric City), la politique (Borneo, Hey Clown), et la dislocation (6:45, Feels Like the End of the World). L’humour acid de Tod est evident dans cet album The Golden Hour, élucidant a la fois la beauté et l’absurdité de ce monde.

Le batteur de Firewater, Tamir Muskat (aussi appartenant a Balkan Beat Box) a produit, mixé et joué sur l’album, accompagné de personnages étranges venant de cinq pays différents.  Tod raconte l’histoire dans un petit video ou l’on peut voir des prises de vues de ses voyages.  Il a documenté toutes ses experiences de voyage sur son blog, Postcards from the Other Side of the World (Cartes Postales de l'autre Côté du Monde).

Le Future
The Golden Hour est desormais lancé dans le monde entier sur les labels Bloodshot et Nois-o-lution. Apres la tournée prochaine en Europe (Avril-Mai 2009), Firewater jouera dans des festivals Europeens. Tod est toujours sans domicile fixe, vivant dans sa valise, et il aime bien ca.



6:55 AM 
0 Comments
(Add Comment) |
Translate
Friday, February 27, 2009 


Firewater – The Golden Hour (Biyografi Türk)

O zamanlar: NYC
Firewater, 1997’nin o uzun ve sıcak yazında, Brooklyn’de bir bodrum katında doğuruldu. Depresif, meteliksiz ve de çaresiz, eski Cop Shoot Cop’un ele başı Tod A öneli bir label deal ve beleş yemek kuponlarını o zamanlar çılgın bir öneri gibi görünen bir öneriyi hayata geçirmek üzere bir kenara fırlattı: çingene ve klzemer tınılarıyla ateşlenmiş bir punk grubu. Tod 14. Sokakta bir Rus ıvır-zıvır dükkanında tozlu bir kaset ve plak kutusuna rastladı ve Doğu Avrupa ezigilerine has neşe/hüzün çelişkisine aşık oldu. Bu tarji-komik seslerin gizem ve melodramını ilk aşkı olan punk rock’ın enerjisiyle birleştirmek istedi.

Firewater’ın ilk albümü Get Off The Cross (We Need the Wood for the Fire), (Haçtan İn [Ateş İçin Tahtalara İhtiyacımız var]) çıktığı zaman eleştirmenler ve hayranlar heyecanlı ve kafaları karışık bir durumdaydılar. Basın da meraklı ve heyecanlıydı, ama satır aralarında birçok soru saklıydı. Bunu nasıl sınıflandırırız? Nedir bu böyle? Ancak, 10 yıl (ve beş albüm) sonra, Tod’un çılgın fikri artık o kadar da çılgın gelmiyor kulaklara. Gogol Bordello, Balkan Beat Box ve Beirut gibi çeşitli topluluklar, Tod’un erken maceraperestliğine borçlular. Bu arada, internet de milyonlarca insanın kulağını düyanın çeşitli yerlerinden müziklere açtı.

Firewater’ın müziği mevcut kutulara hiçbir zaman uymamıştır. Kompülsif bir gezgin olan Tod, ziyaret ettiği yörelerin hikayeleri, insanları ve müziğinden einlenmiştir. Sonraki albümler (The Ponzi Scheme, Psychopharmacology, The Man on the Burning Tightrope, Songs We Should Have Written) görünürde birbirinden çok farklı spy jazz, ska, klasik Bollywood, salsa, kabare, Meksika bandası ve Rus folk müziği gibi çok farklı tadların 100% Firewater mayası ile sonuçlanan karışımıydı.

Müzikte her tür ilginç gelişme kültürlerin karşılaşması ya da karışmasının sonucu olmuştur: Romanlar (“çingeneler”) Hindistan’dan Doğu Avrupa yoluyla göç etmekteyken Balkan müziğini etkilediler; İberik fikirler Güney Amerikan yerlilerinin tango mambo ve merenge gıbı tınılarıyla karıştı; Amerika’da Sahara “blues”u ile İngiliz folk şarkılarının evliliği rock’n’roll’u doğurdu. Bunlar birçok örnekten yalnızca birkaçı. Firewater her zaman bu tuhaf alaşımlardan beslendi.

Hiçbir numaraya bağlı kalmayan Tod, sürekli kendine ve dinleyicilerine topluluğunu müziksel olarak yeniden ve yeniden icat ederek meydan okuyor. Ne katı bir “solo projesi” ne de bir “rock topluluğu” olan Firewater, en doğru şekilde, gevşek bir müziksel ortaklık olarak tanımlanailir. Çeşitli yetenek, Firewater’ın açık kapılarından istikrarlı bir şekilde süzülmüştür. Yıllar içerisindeki üyeler Duane Denison Duane Denison (Jesus Lizard), Jennifer Charles (Elysian Fields), Oren Kaplan (Gogol Bordello), and Tamir Muskat (Balkan Beat Box) gibi isimleri içerniştir. Firewater hiçbir zaman “Daima tatmin edilmektense şaşırtılmayı tercih edecek insanlar olacaktır sanırım” gibi basit bir formüle sapmayacak.


Şimdi: The Golden Hour
2005 yılında, Firewater’dan Tod A, Orta Doğu, Hint Yarımadası ve Güneydoğu Asyada üç yıllık bir gezip öğrenme dönemine girmiş bulundu. Bundan hemen önce eşinden ayrılmıştı ve George W. Bush yeniden başkan seçilmişti; 20 yıldır evi bellediği New York yabancı ve soğuk bir yer olmaya başlamıştı. Artık müzik yapmak istediğinden bile emin değildi. “Çok depresiftim. New Yorkiun silüeti kötü bir duvar kağıdı gibi gözükmeye başlamıştı bana. Ya kendimi öldürecektim, ya da yola çıkacaktım,” diyor Tod. Sahip olduğu herşeyi depoya kaldırıp birkaç parça kıyafet ve laptopıyla New York’u terketti.

Tod’un çıkmış olduğu yolculuk, planlama aşamasında  hiç hayal etmediği şekillerde yaratıcılığa teşvik edici bir biçimde zorladı. “Kara üzerinden Delhi, Hindistan, Thar Çölü ve Rajastan’dan Punjab ve Pakistan’a doğru seyahat ettim” diye anlatıyor. “Kara yoluyla Afganistan ve İran üzerinden Türkiye’ye geçerek yolculuğu İstanbul’da bitirmeyi planlamıştım.” Ancak, olaylar planlandığı gibi gelişmedi. Yolda soyuldu, ilaçla uyutuldu, nezaret altına alındı, ve daha sonra ciddi bağırsak problemleriyle karşılaşarak zayıf düştü. Gezginler Kabul’e giden yolda kayboluyorlardı. Tod’un ifade ettiği gibi “Sağlık problemleri ve sinir bozucu bir kaçırılma olasılığı yüzünden Afgan sınırındaki Kiber Geçidi’nde seyahatimi bitirmek zorunda kaldım.”

Birtek mikrofon ve dizüstü bilgisayarıyla kayıt yaparak Hindistan, Patkistan ve sonra da Türkiye ile İsrail’de çok farklı müzisyenlerin performanslarını yakaladı. Bangha ve Sufi vurmalıları, yolculuk boyunca, This Is My Life, Electric City gibi terk ettiği dünyaya dair,  Borneo, Hey Clown gibi politikaya dair ve 6:45, Feels like the End of the World gibi yer değiştirmeye dair yazdığı şarkıların temelini oluşturdu. Tod’un zehir gibi nükteli zekası The Golden Hour boyunca dünyanın güzelliği ve tuhaflığını aydınlatarak parıldıyor.

Firewater’ın (ve yakin zamanda da Balkan Beat Box’un) davulcusu Tamir Muskat, beş farklı ülkeden ilginç karakterle beraber, albümde yer aldı. Yolculuklarından klipler içeren kısa bir videoda Tod seyahatini anlatıyor. Aynı zamanda, Tod’un seyahat blog’u Postcards from the Other Side of the World’da deneyimlerinin arşivi bulunabilir.

Gelecek: Yol Açık
The Golden Hour was released in April 2008 worldwide on Bloodshot and Nois-O-lution. The group will tour throughout Europe in April and May 2009, and make festival appearances worldwide throughout summer 2009. Tod is still homeless, living out of a suitcase, and he likes it that way.



6:21 AM 
0 Comments
(Add Comment) |
Translate
Sunday, September 14, 2008 
Then: NYC
Firewater was birthed in a Brooklyn basement in the long, hot summer of 1997. Depressed, broke, and desperate, ex-Cop Shoot Cop leader Tod A tossed away a major label deal and a free meal ticket to launch what - at the time - was a crazy proposition: a punk band fueled by gypsy and klezmer tunes. Tod had stumbled upon a dusty box of records and cassettes in a Russian junk shop on East 14th street, and had fallen in love with the happy/sad conflict embodied in Eastern European melodies. He wanted to combine the mystery and melodrama of these tragic-comic sounds with the energy of his first love: punk rock.

When Firewater's first record, Get Off The Cross (We Need the Wood for the Fire), came out, critics and fans were excited - and confused. The press was enthusiastic - but between the lines lay a lot of questions: How can we pigeonhole this? What is this all about? However, ten years (and five records) later, Tod's crazy idea doesn't sound quite so crazy anymore. Bands as diverse as Gogol Bordello, Balkan Beat Box and Beirut owe a debt to his early adventurousness. In the meantime, the internet has opened the ears of millions of people to music from around the world.

Firewater's music has never fit very well into pre-fabricated boxes. A compulsive traveler, Tod has always been inspired by the stories, people, and music of the places he has visited. The records that followed (The Ponzi Scheme, Psychopharmacology, The Man on the Burning Tightrope, Songs We Should Have Written) were musical mash-ups that threw together flavors as seemingly disparate as spy jazz, ska, classic Bollywood, salsa, cabaret, Mexican banda, and Russian folk - to create a distinctive brew that was always 100% Firewater.

Every interesting development in music has been the result of clashing cultures – of mash-ups: the Rom ('gypsies') migrated from India through Eastern Europe to infuse Balkan music; Iberian ideas fused with indigenous South American tunes to form tango and mambo and meringue; the American shotgun marriage of Saharan blues and English folksongs gave birth to rock'n'roll – these are but three of many examples.

Firewater has always fed on these strange amalgamations. "It's a bit like being a mad scientist," Tod says. "You mix a bit of this with some of that. You're never sure what's going to happen". Not every experiment is successful. "But I'd rather blow up the laboratory than keep reinventing the wheel." Some songs have been flawed, over-the-top, even brutal. But they always seem to capture some humor and beauty. Through Firewater's canon runs a jagged line of lyrical intellect and unrelenting emotional honesty.

Never one to rest on a gimmick, Tod is constantly challenging himself and his fans by musically re-inventing the band. Neither strictly "solo project" nor "rock group", Firewater could best be described as a loose musical collective. A steady stream of diverse talent has flowed through Firewater's open doors. Members over the years have included Duane Denison (Jesus Lizard), Jennifer Charles (Elysian Fields), Oren Kaplan (Gogol Bordello), and Tamir Muskat (Balkan Beat Box).

Firewater will never revert to a mere formula. "I think there will always be people that would rather be surprised, instead of just satiated."

Now: The Golden Hour
In 2005, Firewater's Tod A embarked on what would become a three year sabbatical through the Middle East, the Indian Subcontinent and South East Asia. He had recently split with his wife; George W. Bush had just been re-elected; New York, his home for the last 20 years, had become a cold and foreign place. He wasn't even sure he wanted to make music anymore. "I was extremely depressed. The NYC skyline looked like bad wallpaper to me. It was either kill myself or hit the road," he says. He put everything he owned in storage and left NYC with a few clothes and a laptop.

The journey Tod undertook would challenge him creatively in ways he couldn't have imagined in its planning stages. "I traveled overland starting in Delhi, India, across the Thar Desert, then through Rajasthan, onward through the Punjab, and into Pakistan," he recounts. "I had originally planned to continue overland through Afghanistan, Iran and Turkey, ending in Istanbul."

But things didn't go exactly as planned. Along the way he was drugged, robbed, detained, and later struck down with severe intestinal problems. Travelers were disappearing along the road to Kabul. As Tod puts it, "I was forced to end my trip at the Khyber Pass on the Afghan border, due to general ill health and the unnerving likelihood of kidnapping."

Recording with a single microphone and a laptop in his pack, he captured performances with a vast array of musicians across India and Pakistan - and eventually Turkey and Israel. Bhangra and sufi percussion would form the basis for the songs he wrote along the way - songs about the world he left behind (This Is My Life, Electric City), politics (Borneo, Hey Clown), and dislocation (6:45, Feels like the End of the World). Tod's acerbic wit shines on The Golden Hour, elucidating both the beauty and the absurdity of the world.

Firewater drummer Tamir Muskat (now also of Balkan Beat Box) produced, mixed and played on the album, along with a strange cast of characters from 5 different countries. Tod tells the story of the trip in a short video, which includes footage from his travels. He also chronicled his experiences on his travel blog, Postcards from the Other Side of the World

Future: The road lies open

The Golden Hour was released release worldwide on May 15, 2008. Tod is still homeless, living out of a suitcase, and he likes it that way.

SOURCE: Bloodshot Press Release





6:37 PM 
3 Comments
(Add Comment) |
Translate
Sunday, September 14, 2008 
Firewater

GESTERN: NYC

In einem Keller in Brooklyn wird im Sommer 1997 die Band FIREWATER gegründet. Ex-Cop Shoot Cop Mastermind Tod A schlägt zunächst einen Major Deal und die damit verbundenen Annehmlichkeiten aus, was sicherlich eine gewagte Ansage war, für eine Band irgendwo zwischen Punkrock und jüdischer Zigeunermusik....

Als FIREWATER ihr erstes Werk „Get Off the Cross (We Need the Wood for the Fire)" der Öffentlichkeit präsentierten, waren Fans und Kritiker begeistert und verwirrt zugleich. Die Presse feierte die neuen Helden, aber zwischen den Zeilen blieben viele Fragen unbeantwortet: Wie soll man das ganze einordnen? Worum geht's eigentlich? Wie auch immer, nach 10 Jahren und 5 Alben später scheinen Tod As Klangideen gar nicht mehr so verrückt. Bands wie Gogol Bordello, Balkan Beat Box und Beirut schippern in ähnlichen Klangwelten.

Die Musik von FIREWATER einzuordnen, fällt auch nicht besonders leicht. Tod A. versucht sich und die Hörgewohnheiten der Fans immer wieder auf die Probe zu stellen. Inspiriert von den Menschen, den Geschichten und der Musik, denen er auf seinen Reisen begegnete, entsteht FIREWATERs weitgefächerte Musik. Die Alben spiegeln von Beginn an diese bunte, musikalische Mixtur wider, die auf den ersten Blick verwirrend scheint: Spy Jazz, Ska; Classic Bollywood, Salsa, Kabarett, Mexican banda und russische Volksmusik treffen auf amerikanischen Indierock und Punk, eine unvergleichliche Mischung die stets 100% nach FIREWATER klingt.

Ein weiterer Grund für die stetige musikalische Veränderung ist der besondere Bandgedanke. FIREWATER ist kein Soloprojekt, genauso wenig eine klassische Rockband. Vielmehr wird sie als lose musikalische Verbindung betrachtet, eine offene Tür für verschieden Talente und Weggefährten wie Duane Denison (Jesus Lizard), Jennifer Charles (Elysian Fields), Oren Kaplan (Gogol Bordello) oder Tamir Muskat (Balkan Beat Box).

Tod A ist der Meinung, dass jede musikalische Weiterentwicklung auf der Verbindung unterschiedlicher Kulturen basiert. So haben Zigeuner bspw. auf ihrer Reise von Indien nach Osteuropa die Balkanmusik nachhaltig beeinflusst und erst die Verbindung des Saharablues mit englischen Folksongs wird schließlich zum Geburtshelfer des Rock'n'Roll. FIREWATER lebt eben genau von diesen musikalischen Zusammenschlüssen. Tod A meint "It's a bit like being a mad scientist … you mix a bit of this with some of that. You're never sure what's going to happen". Nicht immer sind diese Experimente erfolgreich, "But I would rather blow up the laboratory than keep re-inventing the wheel."

HEUTE: The Golden Hour

In 2005 beginnt eine schwierige Zeit für Tod, er trennt sich von seiner Frau; George Bush wird wiedergewählt; New York sein langjähriges Zuhause, fühlt sich fremd und kalt an. Selbst die gewohnte Sicherheit, die ihm die Musik gab, scheint verschwunden. „I was extremly depressed. The NYC skyline looked like bad wallpaper to me. It was either kill myself or hit the road." Da fällt die Wahl nicht schwer. Er verlässt New York mit kleinem Gepäck, Laptop und Gitarre und verstaut den Rest auf unbestimmte Zeit in den Container.

Die Grundidee von Tod ist simple, mit einem Mikrophon und einem Laptop im Gepäck macht er sich auf den Weg, die Länder zu bereisen, die von seiner eigenen Regierung bombardiert werden. Nachdem er Indien und Pakistan besucht hat, muss er jedoch an der Grenze zu Afghanistan aufgrund gesundheitlicher Probleme und der drohenden Gefahr, gekidnappt zu werden, aufgeben. Geplant war Afghanistan, Iran und die Türkei zu bereisen.

Das fertige Album bildet ein Paket der Eindrücke und Erfahrungen die Tod A auf seien Weg gemacht hat. Die Soundsamples seiner Reise bilden das Grundgerüst, dazu die FIREWATER Texte, voller Sarkasmus und feinster Kommentare zu dem, was Tod A gesehen und beobachtet hat – Songs über die Welt, die er zurückgelassen hat (This is my Life, Electric City), ungewohnt Politsches (Borneo, Hey Clown), aber auch Zerstörendes (6:45, Feels like the End of the World).

Den letzten Schliff erhielt das Album dann in Israel. Hier legte der FIREWATER Drummer Tamir Muskat (ebenso ein Mitglied der Balkan Beat Box) Hand an; er produziert, mixed und spielte mit weiteren Musikern aus fünf verschiedenen Nationen im Studio ein.

Dass es bei diesem Album um mehr geht, als nur Musik, ist schnell ersichtlich. Der Fokus liegt natürlich auf seiner Reise. Tod A. berichtet uns in einem kleinen Video von seinem Weg und seinen Umständen (Google: Firewater Infomercial). Über seine Erlebnisse kann im eigens dafür eingerichteten Reise Blog nachgelesen werden. "Postcards from the Other Side of the World", zu finden unter: http://postcards.blogs.com/.

MORGEN: The Road lies open

"The Golden Hour" wird im April 2008 anbrechen. FIREWATER werden die SXSW in Texas spielen. Eine Europa Tour ist ebenfalls für April geplant, danach geht's in den USA auf die Strasse. Festivalauftritte sind für den Sommer vorgesehen.

http://www.myspace.com/realfirewater

 

 

Discographie:

1997: "Get Off the Cross (We Need the Wood for the Fire)"

1998: "The Ponzi Scheme"

2001: "Psychopharmacology"

2003: "The Man on the Burning Tightrope"

2004: "Songs We Should Have Written"

2008: "The Golden Hour"

 

 


Cuvrystr. 30, 10997 Berlin T: (0)30 – 610 74 712    info@noisolution.de  www.noisolution.de   www.myspace.com/noisolution

5:53 PM 
0 Comments
(Add Comment) |
Translate