Toen ik klein was, was het dikke beestenboek een van mijn allerlievelingste prentenboeken. Daarom had ik er heel erg groot ook mijn naam voorin geschreven. Het kan zijn dat het niet van mij was maar van Lotje. Dat heeft me er nooit van weerhouden om er dan tóch mijn naam in te zetten, maar dat terzijde.

Vandaag moest ik denken aan mijn dikke beestenboek. Min favoriete verhaaltje uit het boek was dat waarin Huppeltje op bezoek gaat bij Sammie, en Sammie wil zijn speelgoed niet delen. Huppeltje vindt het dan niet gezellig en vraagt aan de mama van Sammie of hij opgehaald kan worden en gaat aan de keukentafel zitten tekenen. Ondertussen zit Sammie in zijn kamer en ontdekt dat samen spelen veel leuker is dan alleen spelen. Hij gaat ook naar de keuken en vraagt aan Huppeltje of die niet toch samen wil spelen. Op het einde geven ze elkaar een dikke knuffel en is het allemaal weer goed.

Een tijdje terug vond ik dat ik een analoge spiegelreflexcamera moest hebben, dus heb ik er een gekocht. Nu is de eerste serie foto's klaar. Moet ik natuurlijk wel even delen dus heb ik het vakje 'foto-cd-rom bestellen' maar aangekruist op mijn HEMA-formulier. Mijn computer thuis kan de cd-rom niet lezen maar op de redactie is het geen probleem. Vandaag heb ik derhalve mijn pauze opgeofferd om met jullie mijn kiekjes te delen.

Zoals iedereen weet ben ik een sentimentele oude dwaas. Dit weekend was ik bij mijn ouders in het altijd pittoreske Gulpen en heb daar uit de diepe krochten van de keukenkastjes in mijn voormalige slaapkamer mijn agenda's opgegraven. Een en ander mede geïnspireerd door mijn vorige blog.

Al eerder, veel eerder, schreef ik over de wijze levenslessen die ik als middelbare scholier in pacht had. Het was back in de day, augustus 2006 dat ik de laatste keer in mijn puberesque verleden had zitten graven Ditmaal heb ik ze echter mee naar Amsterdam genomen en iedereen is welkom om er eens in te komen bladeren. Dan komt aan het licht dat Danielle helemaal niet 4-ever van Roy houdt en dat Emma toch wel erg verweven is met mijn leven.



Wat ook bleek tijdens het doorspitten van niet alleen mijn schoolsores maar ook mijn persoonlijke correspondentie 1995-2002 is dat de vriendjes die ik had eigenlijk heerlijk romantische types waren. Niet alleen de nu al onsterfelijke Bart, maar ook mijn állereerste vriendje Justin kon er wat van. Nu is er een kans dat hij dit leest dus ik durf haast niet verder te schrijven, maar het zijn slechts lovende dingen die volgen dus ik vrees niet voor enige klachten wegens smaad of ander ongemak. Met dat in het achterhoofd zal ik dan ook maar niet alle lelijke dingen delen die in mijn agenda volgden nadat het uit ging tussen ons.

Justin was mijn eerste vriendje en in de twee maanden die we die eerste keer verkering hadden (er zouden nog een keer twee maanden en nog een keer vijf maanden volgen, maar daarover later misschien meer) bleek hij alles te zijn wat ik me van een vriendje had voorgesteld.

We zijn even terug in het jaar 1998. Ik was al weken verliefd op 'uhh', zoals onze bijnaam voor hem was, maar mijn aan obsessie grenzende verliefdheid was nog niet verder gekomen dan een rood hoofd en verlegen glimlachen in de gangen van ons schoolgebouw. Dat, en via via zijn lesrooster achterhalen zodat ik mijn routes door de gangen zo kon uitstippelen dat ik de kans dat ik hem zou tegenkomen maximaal was. Erg vermoeiend voor Emma, die tussen de lessen samen met mij via lokaal 24 van lokaal 6 naar lokaal 15 moest lopen.

Emma besloot twee dagen voor de kerstvakantie dan ook dat ze daar geen zin meer in had, en is samen met Danielle in de kleine pauze op het object van mijn affectie afgestapt om te vragen of hij met mij de lunch wilde gebruiken. Nou, dat wilde hij wel want ondanks dat hij me eigenlijk niet kende was hem wel opgevallen dat dat kleine blondje met die Nirvana-shirts altijd zo lief naar hem glimlachte in de gang en dat ze haar jas wel heel dicht bij de zijne hing tegenwoordig.

Hij kwam -achteraf gezien ongelofelijk- bij mij en mijn ongecontroleerd giechelende vriendinnen staan en na 15 minuten boog hij zich naar me toe om, in tegenstelling tot wat ik dacht niet iets in mijn oor te fluisteren, maar om me te zoenen. Mijn eerste zoen was op een onbewaakt moment naast het keukentje in de aula, om kwart over elf in de ochtend. Toen hadden we dus verkering en liepen we voortaan hand in hand van de school naar de fietsenstalling.

Onze liefde groeide snel. De dag erna belde Justin mij 's avonds op, omdat hij zo graag mijn stem wilde horen. Mijn hart vloeide over van liefde, en in mijn latere leven is het nog maar zelden voorgekomen dat iemand dat tegen me heeft gezegd. Ook leende ik als ultieme liefdesdaad een dag mijn agenda aan hem uit, zodat hij er lieve dingen in kon schrijven. Ik neem aan dat hij zijn agenda ook aan mij heeft gegeven zodat ik die vol kon schrijven met kusjes en groetjes met handjes en voetjes, maar die herinnering is wat vaag. Behalve een quiz om onze liefde te meten (vraag 5: wij passen a. echt niet bij elkaar, b. wel bij elkaar, c. als 2 puzzelstukjes) en een onwijs lief briefje van Justin voor wanneer hij op wintersport was (zie foto), stond er ook nog een gedichtje in.
 


Het gedicht, dat ik haast een epos zou willen noemen, verhaalt over onze onsterfelijke liefde die we zullen beleven in ons huis in Noorwegen, met bier en wijn, geen mensen om ons heen en meer van zulks. Ik kan eeuwig doorgaan over de andere dingen die ik vond in de papieren resten van mijn verleden. De kaarten, mixtapes, brieven, lolly-grappen (in twee atheneum had ik de lolly-agenda) en de groetjes van al mijn klasgenoten zijn een bron van inspiratie voor verhalen over mijn jeugd en zijn zowel een teken dat de beste jaren van mijn leven al voorbij zijn als een teken dat het beste nog moet komen.  Voor nu laat ik even de foto's hun werk doen en wens ik jullie allen, en Justin in het bijzonder, een prachtig liefdesleven toe.

Arme lezers, al maanden moeten jullie het zonder mijn aandacht doen. Denken jullie, want stiekem zit ik gewoon elke vrije minuut op Hyves en Facebook jullie foto's te bekijken -en die van jullie vrienden- want zo doe ik dat.

Maar ondankt mijn stiekeme gestalk (stop following me, BITCH!) gaat mijn eigen leven rustigaan door. Rustigaan, zei ik daar rustigaan? Dat was een grap. Het gaat met sneltreinvaart door. Stukken sneller dan de HSL in ieder geval. Twee weken geleden bijvoorbeeld, was ik nog op Lowlands. Of misschien was het ook maar één week geleden, dat kan ik allemaal niet bijhouden.

Onlangs was ik op Lowlands, ik had me er weer gruwelijk op verheugd, ondanks dat Sanne niet mee ging en des te meer omdat Brad, Mat en Kraig wel mee gingen. In verband met kennelijk noodweer had de organisatie de deuren snel opengegooid en stond mijn tentje reeds om kwart over één 's middags fier in het zonnetje. De leuke dingen kunnen nu beginnen. In mijn geval voornamelijk wandelen, bij Mark buurten en wachten tot mijn lieve vriendjes uit de andere delen van de wereld kwamen. Zoals elke reünie was dit laatste een lichte teleurstelling, niet in de laatste plaats omdat het ook net begon te regenen. Verder heb ik het weekend Bas Haring gezien, Snoop Dogg, Lily Allen, Enter Shikari, Hank III, 2 many dj's, Taking Woodstock, Dirk, de broer van Dirk (Jan) Roelof, Noisia, Dirkx, Patrick Watson, en nog wat dingen die ongetwijfeld de moeite waard waren maar waar ik nu even niet op kom. Oh ja, Boemklatsch. En nog wat.

Ik moest net denken aan mijn eerste huisgenote in Utrecht. Femke, heette het meisje. Femke was behalve een vieze sloddervos die na drie maanden verbaasd opmerkte dat wij een dweil hadden, ook de trotse bezitster van een Baardagaam. Tijdens het tv-kijken nam ze het beestje op schoot, en legde een dekentje over hem heen. Op mijn opmerking dat zijn huid van leer was en hij stekels had reageerde ze slechts met een vinnig 'hij is anders heel zacht, hoor'. Maar dat was hij niet. Hij was een Baardagaam.

Bilbo, want zo heette de Baardagaam, leefde in een terrarium met een hoop rood zand, een warmtelamp en wat takken. Blijkbaar is dat hoe een halve vierkante meter van zijn natuurlijke omgeving er uit zou zien. Hij at levende krekels, die Femke in de garderobekast bewaarde. Slechts één keer heb ik het beestje moeten voeren, maar toen heb ik per ongeluk alle krekels in Femke's kamer laten ontsnappen. Mijn superinventieve reactie was natuurlijk Bilbo uit zijn terrarium halen en hem aanmoedigen de krekels op te sporen en op te eten. Baardagamen maken slechte speurders. Het hielp ook niet dat Femke's kamer één grote berg met gebruikte slipjes, halflege kommetjes muesli en uiteenvallende readers was. Ik kan me niet meer herinneren wat ze ook weer studeerde. Oh ja, toch wel, Biologie. Femke wilde patholoog-anatoom worden. Of paleontoloog. Ze heeft me het verschil uitgelegd, maar ik luisterde niet.

Op het gebied van jeugdherinneringen deed ik deze week nog een hele mooie ontdekking. Toen ik 13 jaar was, en mijn eerste vriendje inmiddels mijn eerste ex was, kreeg ik, nadat ik op het carnavalsfeest met Jonathan Wanders (de knapste jongen van de school) gezoend had, al gauw weer een nieuw vriendje. Op 13 februari 1999 zoende ik op het pleintje tegenover de America Today in Maastricht voor het eerst met Bart. Het had die dag gesneeuwd en na het zoenen viel ik per ongeluk achterover van de trapleuning waar we op zaten en rolde ik van het trapje af. Desondanks was Bart wel van mij gecharmeerd en hadden we toen wat. Zo ging dat toen nog. Je zoende, en dan had je wat.

Terwijl ik dit opschreef dacht ik eraan dat Bart ooit een gedichtje voor mij heeft geschreven. Na even zoeken vond ik het meesterwerkje, overgeschreven in mijn dagboek van jaren geleden. (nb. de eerste plek waar ik zocht was in het zakje met losse belangrijke papiertjes, waarvan ik plots besefte dat ik het óók van Bart heb gekregen, met een kettinkje er in. Hij had er destijds zelfs mijn naam op geborduurd met roze draad. Dat soort dingen maak ik nu niet meer mee.) Het gedichtje luidt als volgt:

don't be afraid of life
don't be afraid of love

they are one and the same thing
look, listen, understand...

never forget that you are alive
and that's a miracle

let your memories be as the stars in the sky

De datum die er bij staat is het bewijs dat ik dit na één week verkering al kreeg. Het kettinkje moest ik na onze 5 weken durende romance weer teruggeven. Hij had het van zijn opa gekregen en wilde het liever niet kwijt. Ook het briefje dat het kettinkje vergezelde heb ik nog, maar dat voor later.

Ik vroeg me van de week dus af hoe het Bart inmiddels zou vergaan. Hij was destijds niet geheel zonder zonden, en hoewel ik het niet snapte was mijn moeder erg blij toen hij weer uit mijn leven verdween. Omdat we destijds nog geen internet hadden, laat staan Hyves, hebben we nooit contact gehouden. Ik ben echter een beetje een creepy stalker en wist Barts achternaam nog en googelde hem gezwind. Wat blijkt? Bart is van getroubleerde brildragende puber veranderd in een lekker stuk. Een Lekker Stuk. Ok, een beetje Rob-van-Winklesque maar allemachtig, wat een hottie.

De jeugdherinneringen blijven maar stromen nu ik de kraan eenmaal open heb gezet. De volgende keer trakteer ik jullie misschien op het volledige verhaal van de dag dat Bart en ik elkaar voor het eerst ontmoetten. De dag dat ik voor het eerst met twee jongens op één dag kuste en mijn ouders vanaf het politiebureau moest opbellen dat ik wat later kwam. Het was een carnavalszaterdag om nooit te vergeten.

Ik ben een boek aan het schrijven. Bijna. Ik heb het al bijna bedacht, in ieder geval. Het wordt een humoristisch, herkenbaar verhaal, geschreven met, jawel, een flinke dosis humor en zelfspot. Want zo ben ik. Ik heb humor en zelfspot. En andere vrouwen die lezen dat graag. Misschien omdat ze het zelf doorgaans niet hebben. Al vinden ze van wel. Ik denk dat elke vrouw wel vindt dat ze zelf zelfspot heeft.

Een week of twee geleden was ik weer op vakantie. Zelfde plaats, zelfde mensen. Al gingen we nu met al die mensen een paar uur in de trein zitten en naar een meer en gingen we daar bier drinken in plaats van in de stad. Het was gezellig, en erg vermoeiend. Later gingen we weer terug - ik wat eerder dan de meesten - en gingen we in de stad verder. Gelukkig waren er toen ook nieuwe mensen bij. Leuke, lieve, bijzondere mensen. Met een flinke dosis humor en zelfspot, ook.

Op vakantie werd ik trouwens gebeld door Nickelodeon Magazine, of ik een keer voor ze wilde komen werken. Dat wilde ik natuurlijk wel. Met de voor mij zo typerende nonchalance antwoordde ik dan ook dat ik dat wel wilde. Stiekem sprong ik een gat in de lucht en heb ik het die avond gelijk gevierd. De werkdag kwam en ik werd aan het werk gezet, wat mij naar mijn bescheiden mening erg goed af ging. Ze vroegen mij terug voor een tweede dag en die avond belde Margriet of ik voor hen ook nog wat extra werk wilde verrichten. Dus de week erop, reeds, toog ik opnieuw naar Hoofddorp om daar de nieuwe Family Planner te illustreren en te knutselen voor Nickelodeon.

Ook Nieuw Amsterdam Magazine is inmiddels uit. Met gepaste trots kan ik zeggen dat het erg mooi geworden is. Al deze carriere-ontwikkelingen ten spijt zit ik nu opniew een maand zonder werk. Niet zo erg, ik kan lekker bijklussen bij de Tijd. Ik heb een dingetje voor een van mijn collega's. Dus met nog meer plezier dan anders laveer ik tussen de tafels.

Vandaag komen ze de nieuwe kozijnen plaatsen. Mijn huis is vol met stof, opeengestapelde meubels, herrie en zooi. Maar vooral met bouwvakkers. Heerlijk, bouwvakkers. Als ik durfde zou ik op de trap gaan zitten en de hele dag naar ze staren. Maar in plaats daarvan verschuil ik mij in de keuken met Futurama en cornflakes.

En vanmiddag komt Mattie op bezoek. Een van mijn schatjes uit Boedapest. Mattie is lief, heeft kuiltjes in zijn wangen, heeft me getroost toen ik hormonaal uitgedaagd was en bijna ontroostbaar en is 19. Hij blijft een paar dagen dus ik hoop dat hij het goed kan vinden met Martine, die komt huiszitten wanneer Emma en ik op ons werk zijn en de bouwvakkers toch het perceel dat ons huis is moeten kunnen betreden. Vandaag heb ik echter vrij. Heb ik lekker veel tijd om niet naar bouwvakkers te kijken en niet aan mijn boek te beginnen. Daar heb je hem weer he, die zelfspot.

waddup gangsters

Ja dus ik was laatst in Boedapest, alweer, het was gezellig, alweer, er werd uitgegaan, alweer, en ik zat in het grote bad, alweer. Toen kwam ik thuis en ging het leven weer door, alweer.

Vlak ervoor had ik een blind date. Het was niet echt een blind date want ik had de jongen in kwestie al gezien, maar voor hem was het wel degelijk een raadsel wie hij aan zou treffen. Behalve dan dat hij mij al had gegoogeld (officiele spelling) en had gezien dat ik niet kon inparkeren. Maar goed, de jongen ik kwestie, ik zal aan hem refereren als 'de date' had ik een paar maanden ervoor gespot op mijn werk bij De Tijd. Hij viel daar een dagje in, en ik kwam toevallig op bezoek. Ik vond hem wel een lekker brokje, en liet dat onlangs weten aan mijn baas, de Unitleider. Nu bleek de date een goede vriend te zijn van de Unitleider en de Unitleider klom dan ook meteen in de telefoon om aan de date te laten weten dat iemand van hem gecharmeerd was. Na enig heen-en-weer getext kreeg ik zijn nummer en moest ik hem natuurlijk gaan bellen. Driekwart van mijn collegea waren getuige van dit voorval en het moest dus ook wel gebeuren. Een dag later smste ik de date dus. Hoi, je kent mij niet, maar ik zag je een paar maanden terug bij de Tijd en ik was wel van je gecharmeerd. Wil je een keer wat drinken?

De date had natuurlijk wel verwacht dat ik zou smsen, want hij wist immers dat de Unitleider mij zijn nummer had gegeven. Hij zei dan ook ja en we maakten een afspraak. Enkele weken later (ja, ook hij is druk) was het zover. Ondanks dat ik niet zenuwachtig was, was ik toen toch wel zenuwachtig. Maar nergens voor nodig want het was hartstikke gezellig en na een langgerekt afscheid op centraal station maakten we al gauw een nieuwe afspraak. Dit na langdurig heen-en-weer texten alweer want ik vond natuurlijk dat ik ditmaal niet de uitnodiging moest doen (ik had wel weer genoeg vrouwelijke onafhankelijkheid getoond voor één jongen) maar wilde ook niet hard to get spelen want dat vind ik lam. Ook de tweede afspraak was een succes, heerlijk gegeten en leuk gekletst. Ik ben een spontane meid uit het zuiden van het land en ik ben ook niet bang om te vragen wat ik wil, dus dat liep allemaal voorspoedig.

Vandaag had ik trouwens een derde afspraak met de date, maar hij is ziek. Een beetje jammer. Jam-mer, zouden anderen zelfs zeggen. Maar ik ben de beroerdste niet en trouwens ook hartstikke onafhankelijk, dus ik heb genoegen genomen met mijn raincheck en de afspraak is verplaatst naar donderdag.

Ook ben ik bezig met het opzetten van een nieuw bedrijf. Zodra ik de boel rond heb mogen jullie allemaal in door mij ontworden t-shirts gaan lopen. Dat doen vrienden nou eenmaal voor elkaar, he! En jullie krijgen de komende vijf jaar ook allemaal t-shirts voor jullie verjaardag, want de niet-verkochte waar moet ook op.

Ik heb veel bij Margriet gewerkt de laatste tijd, wat ik leuk vind maar ook erg vermoeiend. Vooral die ene keer dat ik om zes uur opstond om vóór het werken nog te gaan hardlopen was vermoeiend. Maar komende week ga ik maar wer lekker elke avond om half elf naar bed zodat ik uitgerust achter de computer kan kruipen bij het op één na oudste vrouwenblad van Nederland.

Het hardlopen gaat best goed, vijf keer per week was de laatste twee weken een beetje te veel maar drie keer per week hou ik aardig vol. In dit tempo kan ik over twee maanden al gauw vijf kilometer rennen. Dit klinkt weinig voor al jullie hardcore-sporters out there, maar bedenk wel dat ik voorheen nog niet van tram 17 naar de trein kon rennen zonder in Utrecht nog steeds buiten adem te zijn.

Ok, dat is alles wat ik te melden heb want zoals jullie weten doe ik behalve uitgaan, rennen, op vakantie gaan, werken, nog meer uitgaan, aan tafel zitten en ontwerpen niet zo veel behalve Futurama kijken in bed. Awwe Yeah.

Ps Ik heb mijn Lowlandskaartje gekocht één dag voordat het uitverkocht was. Awwe Yeah.

Ik ga een boekenclub oprichten. Woon je in Amsterdam of heb je de behoefte om naar Amsterdam te reizen om één keer per maand een boek te lezen en daarover te praten terwijl we veel bier drinken, kom er dan bij. Wegens overweldigende interesse moet je eerst een uitgebreide screening ondergaan. Wil je bij de boekenclub, vul dan de volgende slagzin aan en stuur hem op naar mij, Imke. "Ik zou een geweldig toevoeging aan Imke's leesclub zijn omdat..."