Gedicideerd

Mijn computer is net vier keer vastgelopen op het woord 'gedicideerd'

En dat zegt meer over mijn computer dan over mij.

Ik ben van huis uit namelijk een klein beetje dyslectisch. Daar kan ik niets aan doen, daar wordt je mee geboren. Net zoals met een hazenlip of een koeienuier.

Probleem is wel dat mijn boodschap wat minder goed overkomt wanneer het lijkt alsof de eerste de beste bewoner van AZC De Aankomst deze stukjes heeft zitten puzzelen op restjes wc-papier.

Toen ik acht was schreef ik een keer een 'lievdez verklaaring' naar een klasgenootje. Alle ouders in de buurt hebben daar nog maanden lol van gehad.

Waarom ik met mijn achtergrond ooit Nederlands ben gaan studeren is mij ook een raadsel, maar opeens bevond ik mij in het derde jaar van de studie en moest er echt geschreven gaan worden. Het is niet te geloven, maar de opleiding Nederlands aan de Rijksuniversiteit in Groningen ging de eerste drie jaar niet in op spelling en de meeste tentamens waren multiple choice. Op mijn cijferlijst is een negen te zien voor het vak Syntaxis (de basis van de Nederlandse taal), en dat vak heb ik alleen gehaald doordag mijn toenmalige docent Dhr. Zwarts (jawel, de huidige rector-magnificus) ons adviseerde om zoveel mogelijk oude tentamens uit ons hoofd te leren.

In mijn derde studie jaar begon ik werkstukken te maken bij specifieke docenten. Na eerst door Erica van Boven de doodeerlijke vraag gesteld gekregen te hebben 'Heb jij een vorm van dyslectie ofzo?' terwijl ze met een rode pen bleef strepen in mijn werkstuk over Couperus; kwam ik terecht bij Hein 'gegarandeerd een zeven' Leferink.  Hein was een held.  Hij zag eruit als een oud oproerkraaier uit de zestiger jaren, had jaren een hotel gehad in Frankrijk, droeg zijn leerboeken in twee Gall en Gall tassen en zag eruit als een kruising tussen Gerard Reve en Martin van Amerongen.

Bij onze eerste bijeenkomst keken we elkaar stilzwijgend aan. Hij zag mijn werkstuk liggen en zag overduidelijk de 'd' en 't' fouten. Zonder ook maar een wenkbrauw op te trekken pakte hij zijn rode pen en omcirkelde de fouten, als een chirurg kanker definieert.

Hij keek op en zocht mijn ogen. Door zijn dikke brillenglazen staarde hij me lang aan. Hij deed zijn mond open en ik zag zijn jaren zestig gebit, geasfalteerd door zware shag en rode wijn. Ik probeerde serieus te kijken maar het zweet brak me uit.  Als een orakel begon hij te praten. De beste woorden die ik ooit in mijn leven heb gehoord:

'Zullen we die spelfouten maar vergeten, ik neem aan dat je pc een virus heeft? Ik streep ze aan en jij haalt ze eruit. Als je mij overtuigd met de inhoud dan hoef je je verder niet druk te maken!'

 Ik wist direct dat ik mijn scriptie begeleider had gevonden!

4,5 jaar later zat ik in de grote zaal van het academiegebouw en vertelde Hein over mijn resultaten. Erica van Boven zat er wat  'gedicideerd' zuur naast. Ze was het niet helemaal eens met die zeven.

Voor mijn gevoel zijn er te weinig Hein's in de wereld.

Onlangs kreeg ik (te laat) het bericht dat Hein overleden was. De wereld werd gelijk een stuk saaier. Ik hoop heel erg dat hij met een fles wijn en shaggie in de hemel zit en met zijn karakteristieke stemgeluid tegen god roept 'Tja, die Bijbel, het is wel foutloos geschreven, maar die inhoud; die overtuigde me niet.'