yarim kalmis acilar denizi pencereme konardi geceyle, savrulurdum. gozyasi kokusuyla dolu bir kugu, zamanin sonuna kalkan, sürgünümdü; göz mavisi duman, sessizligim. aktim ölü deniz kiziyla gokkusagi sakli mektubun içine, pulumuz ruzgar oldu, postacimiz guvercin. civa gibi eridik kabimizda. kirmiziya gittik. hemen yokladim yüzümü yagmurun yuva yaptigi ellerimle. iyice sasirmisti alicisi vapur isligimizin. saplandi gözlerimin isigi yeni güne.

mermer bir kayikla geri döndük
diger yarisina acinin,
usulca çekildi deniz,
son bulduk, yenildik.

artik yataksiz bir liman yüregim, soguk ve los. kirik
düslerim. serçelerde gözlerimin bugusu. buruk içim.

böylesi bir yenilgiyi beklemedigim için
sabahin en serin ucunda bagiran ben
intihar edecekmis gibi sikiliyorum
düsük boynuma asili sonbahari.

çekildi yasanan hiçkiriklara, yasanmayan düs kirintilarimizla boguldugumuz odaya. düstü saat duvardan, telefon diye çevirdim yelkovani: imdat. akrep soktu kendini. çan sesleri, ezan sesleri, mart sesi, çatilarda kaldi gecenin gizi. unuttum mektubun içinde boguldugumu.

elveda.

*Kaan Ince (2 Subat 1970, ankara - 11 a--ustos 1992,kadiköy, ümit oteli, saat 05.00)