Bhí fear óg ina shuí in aice liom ar an mbealach abhaile aréir ar an 46A. Ba dhea-bhéasach an duine é. Meiriceánach a bhí ann. Nuair a shroiseamar an t-ionad siopadóireachta i Stigh Lorcáin thuirling seisean ón mbus,ach d'fhan cuid den ghrúpa daoine a bhí leis ar an mbus. Tuismitheoirí an fhir óig ab ea iad. Nuair a chuala mé iad ag cur ceist ar an dtiománaí faoin stad ag Baker's Corner, bhí fhios agam go mbeidh siad ar an mbus in éineacht liom don chuid eile den aistear. Thosnaigh mé ag caint leo agus d'inis an bhean dom faoina mhac. Bhí sé san airm agus tháinig sí féin is a athair go hÉireann chun bualadh leis anseo in Éirinn mar bhí sé ar a bhealach go dtí an Íaráic. Bhí na daoine seo ag fanacht le gaolta leo i nDún Laoghaire.

Go dtí inniu ba chogadh i bhfad i gcéin an cogadh san Íaráic, rud nach raibh bainteach liom i mo shaol laethúil ar chor ar bith. Anois táim tar éis teagmháil a dhéanamh le duine amháin atá ag dul chuig an láthair chogaidh sin agus tá mo chroí trom agus ní féidir liom gan deora a shileadh mar mháthair mhic nach bhfuil ach 24 bliana d'aois, agus é ar aon aois leis an saighdiúir óg.

Go dté an saighdiúir neamhaithnid seo slán agus go dtaga sé slán abhaile chuig a thuismitheoirí. Go dtaga an tsíocháin go luath.