Ahimsa* της παραλίας και… των επερχόμενων εκλογών

Ένα πρωί, φέτος τον Σεπτέμβριο, ήρθε και προσγειώθηκε στην παραλία μας ένα πληγωμένο μαύρο γεράκι. Μαυροπετρίτες τα λένε. Βρεγμένο και γεμάτο άμμο, με το φτερό του στραβό και τσαλακωμένο περπάτησε κουτσαίνοντας και πήγε και κρύφτηκε πίσω από την σκηνή των Ιταλών στο τελευταίο αλμυρίκι πλάι στο θολάρι. Κακό σημάδι αυτό. Στο ίδιο σημείο πέρσι είχε αφήσει την τελευταία του πνοή ένας γέρικος γλάρος.

Είχε κι εκείνος προσγειωθεί στην παραλία μας ανήμπορος και καταπονημένος και επί δύο μέρες ούτε έτρωγε, ούτε έπινε τίποτα, παρά έφερνε συνέχεια βόλτες γύρω από την σκηνή μας, λες και κάτι έψαχνε να βρει ή κάτι ήθελε να πει σε μας τους ανθρώπους. Τελικά είχε κουρνιάσει στο ίδιο εκείνο σημείο πλάι στο θολάρι μέχρι που πέθανε. Μήπως λοιπόν το μαύρο γεράκι ένιωσε κι αυτό το τέλος του να πλησιάζει και μαγνητισμένο από τα ενεργειακά ίχνη του θανάτου πήγε κι αυτό εκεί, στο ίδιο μέρος, κάτω από το αλμυρίκι πλάι στο θολάρι, για να πεθάνει;

Τού πήγαμε νερό, αλλά δεν ήπιε. Φαϊ, που να αρέσει στα γεράκια, κρέας δηλαδή, πού να βρεθεί σε μας τους λιτοδίαιτους και χορτοφάγους παραλιόβιους σε κείνη την ερημιά; Τού βάλαμε φρούτα, τού βάλαμε παξιμάδι. Τίποτα. «Το γεράκι είναι κυνηγός.» λέει τότε ο φίλος μας ο Γιώργος, που χρόνια τώρα κατασκηνώνει κι αυτός στην ίδια παραλία με μας. «Θέλει να κυνηγήσει και να φάει κάτι ζωντανό.» Άφησε πλάι του λίγα κομματάκια τυρί, με το σκεπτικό ότι αν ερχόταν να τα φάει κανά ποντίκι ή καμιά σαύρα, το γεράκι θα μπορούσε από ένστικτο να ζωντανέψει και να τους επιτεθεί.

Ο Γιώργος ξέρει από πουλιά. Η Σουσουράδα που είχε εξημερώσει πέρσι, ταϊζοντάς την και μιλώντας της γλυκά, μας είχε μάθει πια όλους τους ανθρώπους στην παραλία και βόλταρε ανάμεσά μας και καμιά φορά μέχρι και πάνω στα σώματά  μας όταν λιαζόμασταν στον ήλιο. Φέτος έφερε και τα παιδιά της και είχαμε στην παραλία μας τρεις «οικόσιτες» σουσουράδες να μας διασκεδάζουν με τα καμώματά τους.

Λες να αποκτήσουμε και οικόσιτο γεράκι; Λέγαμε. Λες να γίνει καλά και να μείνει κοντά μας; Από μικρή ονειρευόμουνα να είχα ένα εξημερωμένο γεράκι. Να τού σφυρίζω και να έρχεται να προσγειώνεται στο χέρι μου, να μού φέρνει τα νέα του ουρανού και των αγέρωχων πτήσεών του στα απόκρημνα βράχια, τις βουνοκορφές και τα σύννεφα. Όμως ετούτο εδώ είναι τόσο καταπονημένο. Και τηλέφωνο δεν υπάρχει βέβαια εδώ, ούτε τα κινητά πιάνουν, πώς να ειδοποιήσει κανείς το κέντρο στην Αίγινα, όπου πριν από χρόνια είχαμε δώσει ένα άλλο πληγωμένο γεράκι, τεράστιο ήταν εκείνο, που το είχαμε βρει σε ένα μονοπάτι στην Άνδρο;

Ματωμένο και ανήμπορο να πετάξει, το είχε μαζέψει ο Στάθης με τα χέρια του μέσα από κάτι θάμνους. Κατόπιν στο αυτοκίνητο το είχα πάρει στα πόδια μου, ήταν χειμώνας και με ζέσταινε γλυκά και το χάιδευα σαν γατάκι, νομίζω πως του άρεσε. Μέχρι που ανακάλυψα τους τεράστιους ψήλους που κατοικοεδρεύουν ανάμεσα στα φτερά και τα πούπουλα των πτηνών και το άφησα με κάποια απέχθεια είναι η αλήθεια μέσα στο χάρτινο κουτί που βρήκαμε και κατόπιν το φέραμε στην Αθήνα και το παραδώσαμε σε ένα από τα παιδιά του κέντρου της Αίγινας.

Πιο πριν είχαμε μπει σε ένα κρεοπωλείο και είχαμε ζητήσει λίγο κιμά από φτηνό κρέας για να του δώσουμε μήπως φάει.  «Για το γατάκι σας;» είχε ρωτήσει ο κρεοπώλης. «Όχι, για το γεράκι μας» είχαμε απαντήσει και όλοι βγήκαν από εκείνο το κρεοπωλείο να δουν τον Στάθη να ταϊζει στο στόμα το γεράκι με μικρές μπουκίτσες από κιμά κι εκείνο να τις αρπάζει λιμασμένο από την πείνα, αλλά με αξιοθαύμαστη προσοχή ώστε να μη του πληγώσει το δάχτυλο. Η ευφυΐα των ζώων είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο φανταζόμαστε, εμείς, τα υπερφίαλα και ανθρωποκεντρικά όντα αυτού του πλανήτη.

Όμως ετούτο εδώ το μαύρο γεράκι, ούτε να φάει θέλει, ούτε να πιεί το άτιμο. Και ούτε δείχνει την παραμικρή διάθεση να επιτεθεί  και  να αρπάξει μια από τις πολλές σαύρες που μαζεύτηκαν τελικά ακριβώς πλάι του και τσακώνονται για τα κομματάκια τυρί. Φαίνεται ότι το σχέδιο, μπας και ξύπναγαν τα ένστικτά του και ξαναζωντάνευε το πουλί, απέτυχε κι αυτό.

Δεν είμαι σίγουρη όμως ότι στενοχωριέμαι για αυτή την αποτυχία…

Χρόνια τώρα παρατηρώ τις σαύρες. Τις έχω αγαπήσει. Είναι κι αυτές οικόσιτα ζωάκια της παραλίας μας. Ανάμεσα στα άλλα, τρελαίνονται και για τον καφέ. Κάθε πρωί, μόλις με δουν να τον ετοιμάζω μέσα στην μεταλλική κούπα μου, σκάνε μία μία μέσα από τις πέτρες και αρχίζουν την ζητιανιά. Τίποτα δεν τις σταματάει.

Η συμπεριφορά των σαυρών μοιάζει γενικά με εκείνη των γατιών: το ύφος τους όταν σε κοιτάνε παρακλητικά για να τους δώσεις. Η περιέργειά τους. Η επιμονή και το πείσμα τους να σκαρφαλώσουν πάνω σου, εκεί που είσαι αραχτός στη σκιά και διαβάζεις το βιβλίο σου. Όσο και να τις διώχνεις, αυτές εκεί, το δικό τους! Οι καυγάδες μεταξύ τους. Τα παιγνίδια τους, όπως, ας πούμε, ο τρόπος που κυνηγάνε την ουρά τους, στριφογυρίζοντας δαιμονισμένα σαν δερβίσηδες γύρω από το ίδιο τους το σώμα, ακριβώς όπως κάνουν και τα μικρά, παιχνιδιάρικα γατάκια.

Με τον καιρό παρατηρείς ότι η κάθε μία σαύρα έχει και τον χαρακτήρα της. Άλλες είναι ντροπαλές, άλλες επιθετικές. Άμα μάθεις να ξεχωρίζεις  ποια είναι ποια, διαπιστώνεις ότι υπάρχουν σαύρες αρχηγοί, σαύρες περίεργες, σαύρες χαζές, έξυπνες, τρυφερές, επινοητικές και πάει λέγοντας.

Όμως, δεν ξεχωρίζεις την μια από την άλλη από το χρώμα τους.  Γιατί το χρώμα των ερπετών δεν αλλάζει ανάλογα με το άτομο ή το είδος, παρά αλλάζει και ανάλογα με την εποχή και τον καιρό. Την άνοιξη και στην αρχή του καλοκαιριού, όταν όλα ακόμα είναι πράσινα, είναι πράσινες κι οι σαύρες. Σιγά σιγά αρχίζουν να καφετίζουν από την ουρά προς το κεφάλι. Μέχρι που φτάνουν να γίνουν ολόκληρες καφέ-γκρίζες όπως και ολόκληρη η ξεραμένη φύση γύρω τους.

Αν όμως τους δώσεις να πιούν νερό, με το που καταπίνουν την πρώτη γουλιά, ξαφνικά πρασινίζουν και συγχρόνως σού κάνουν και μια επίδειξη μιας τέλειας bhujangasana**, που ούτε ο καλύτερος δάσκαλος της γιόγκα δεν μπορεί τόσο καλά να σου δείξει. Όλα τα ζώα άλλωστε γίνονται τέλειοι «δάσκαλοι» διαφόρων γιογκικών στάσεων, άμα τα παρατηρείς προσεχτικά.

Παρατηρώ λοιπόν το πληγωμένο γεράκι μας, που λαγοκοιμάται κάτω από το δέντρο. Έχει πότε το ένα, πότε το άλλο του μάτι κλειστό. Μισό-ναρκωμένο και μονόφθαλμο, πάει, πεθαίνει μάλλον το πουλί… Κάπως έτσι λέει όμως λαγοκοιμούνται όλα τα άγρια πουλιά. Όρθια, με το ένα μάτι ανοιχτό, σαν άγρυπνος φρουρός. Το μισό σώμα ξεκουράζεται και κοιμάται και το άλλο μισό καραδοκεί τον κίνδυνο. Το βρίσκω καταπληκτικό σαν τεχνική. Στο τέλος θα ανακαλύψω ότι τα γεράκια εξασκούνται και στη nadi sodhana pranayama***…

Αυτά σκέπτομαι καθώς πάω για άλλη μια φορά ως το ακριανό αλμυρίκι για να δω τι κάνει  ο πληγωμένος μαυροπετρίτης μας. Με χαρά βλέπω ότι το γεράκι δεν βρίσκεται πια στο έδαφος αλλά έχει ανέβει πάνω στο δέντρο. Λες να συνέρχεται; Ναι! Με ανοιχτά και τα δυο του μάτια τώρα, στέκει κορδωμένο και περήφανο πάνω σε ένα κλαδί και με κοιτάει με ένα έντονο, βλοσυρό βλέμμα ανωτερότητας. Είναι πολύ ψαρωτικό αυτό το βλέμμα που σε μαγνητίζει. Πλησιάζω ακόμα πιο πολύ να το καμαρώσω έτσι που στέκεται και με κοιτάζει. Μου έρχεται ασυναίσθητα να χαμογελάσω, όμως δεν το κάνω, γιατί τα δόντια είναι εχθρικό σημάδι για τα ζώα. Κρύβω και τα χέρια μου πίσω από το σώμα μου για να μην φοβίσω το πληγωμένο πουλί. Κάποια τέτοια χέρια άλλωστε πίεσαν την σκανδάλη που το έφερε σε αυτή την κατάσταση… Γιατί να με εμπιστευτεί μετά, εμένα που ανήκω στο είδος των ανθρώπων.

Η σκληρότητα υπάρχει όμως έτσι κι αλλιώς άπειρη στην φύση. Δεν ξέρω τι λένε οι ινδοϊστές για την ahimsa… όμως εγώ δεν την βλέπω γύρω μου. Ακόμα και εδώ, στην ερημική και ειρηνική παραλία που έχουμε κατασκηνώσει και που μας μοιάζει σαν παράδεισος, ο πόλεμος, η βία και ο ανταγωνισμός κάνουν άγριο γλέντι όλη μέρα και όλη νύχτα…  Κάθε φορά που το παρατηρώ αυτό μπαίνω σε βαθιές σκέψεις για την ηθική της φύσης και για τις στενά ανθρώπινες έννοιες του καλού και του κακού. Για τον αέναο πόλεμο της επιβίωσης και της επικράτησης των ειδών και των ατόμων με κάθε τίμημα. Για τον απέραντο πόνο που υπάρχει γύρω μας παντού, πάντα…

Πόσες σκηνές σκληρού σπλάτερ δεν έχω παρακολουθήσει να εξελίσσονται εδώ πλάι μου, σε απόσταση αναπνοής από την σκηνή και τα απλωμένα σακίδια και πανιά μας. Πουλιά να κυνηγάνε με καταπληκτικά σλάλομ τα τζιτζίκια, να τα αρπάζουν και να τα τρώνε, ενώ αυτά βγάζουν τις τελευταίες απελπισμένες νότες του τραγουδιού τους. Σαύρες να στήνουν καραούλι και να χάβουν μύγες και άλλα έντομα, που τα βλέπεις ζωντανά ακόμα να σπαρταράνε καθώς προωθούνται μέσα στο διάφανο σώμα των μικρών ερπετών. Σφίγγες να την πέφτουν στις μέλισσες και να τις σκοτώνουν με το κεντρί τους. Αράχνες με τεράστιους ιστούς γεμάτους παγιδευμένα έντομα, μοιρολατρικά παραδομένα στο κολλώδες σάλιο που σαν σάβανο τα τυλίγει ζωντανά.

Μέχρι και στα ύψη του ουρανού λαβαίνουν χώρα όλη την ώρα απερίγραπτες, θεαματικές ή αόρατες στα μάτια μας αερομαχίες. Μεγάλα αρπακτικά πουλιά, που μπορούν και πετάνε πολύ ψηλά, παρασέρνουν στα ύψη τους νεοσσούς μικρότερων πουλιών που κάνουν τα πρώτα τους αδέξια πετάγματα και τους επιτίθενται, ενώ το ζευγάρι των γονιών κρώζει σπαραχτικά,  ανήμπορο να σώσει το παιδί του εκεί πάνω.

Και όταν τις ώρες του σούρουπου τα κοπάδια από ζαργάνες, σαφρίδια, μαρίδες ή άλλων ειδών μικρά ψαράκια πηδάνε σαν χορευτικές ομάδες πάνω από την επιφάνεια του νερού με εκείνη την καταπληκτική χάρη και τον συντονισμό, δεν το κάνουν για να χαρούμε το θέαμα, αλλά για να σωθούν από το στόμα των μεγαλύτερων ψαριών που τα κυνηγάνε για να τα φάνε. Το ίδιο κάνει και ο κορμοράνος με τα χαριτωμένα, δεξιοτεχνικά μακροβούτια του, εδώ μπροστά μας στα ρηχά. Ψαρεύει και σκοτώνει κι αυτός τα θύματά του χωρίς έλεος, χωρίς ενοχές. Τρώει κι αυτός το βραδινό του, ζωντανά πλάσματα που ψυχορραγούν μέσα στο ράμφος και τον μακρύ λαιμό του, ενώ εμείς απολαμβάνουμε εκστασιασμένοι την ομορφιά του τοπίου… Είναι σκληρή η φύση… Αλλά ας πάω πάλι να δω πως είναι το γεράκι.

Το γεράκι την έχει κάνει από το δέντρο. Πήδο πήδο έχει φτάσει ως τα απότομα βράχια δεξιά μας και πολεμά να φτάσει όσο το δυνατόν πιο ψηλά. Το φτερό του δείχνει να είναι καλύτερα, όμως σίγουρα δεν μπορεί ακόμα να πετάξει. Μην σκαρφαλώσει εκεί πάνω τη νύχτα καμιά αγριόγατα και το φάει… Μήπως θα ‘πρεπε… για το καλό του… να το πιάσουμε με τη βία και να το βάλουμε σε κάποιο πιο προστατευμένο σημείο;

Αυτά συζητάμε καθώς βραδιάζει, όταν ξαφνικά ένα δεύτερο, κάπως πιο ανοιχτόχρωμο γεράκι κάνει την εμφάνισή του χαμηλά πάνω από τα απότομα βράχια μας, σκούζοντας με αγωνία. Είναι ο σύντροφος του πληγωμένου μαυροπετρίτη μας! Με συνεχή επαναλαμβανόμενα κρωξίματα το ζευγάρι μοιάζει να συνεννοείται κανονικά. Το ανοιχτόχρωμο γεράκι αρχίζει με αριστοτεχνικούς κύκλους να πετά πέρα δώθε, να εξαφανίζεται και να ξαναέρχεται φέρνοντας μέσα στο ράμφος του τροφή για το ταίρι του. Τροφή μασημένη και μισοχωνεμένη απ’ το ίδιο του το σάλιο. «Του πουλιού το γάλα» λέγεται, λέει, αυτή η μασημένη, έτοιμη τροφή με την οποία όλα τα πουλιά ταϊζουν τους νεοσσούς τους. Το πληγωμένο γεράκι δέχεται αυτή την τροφή μέσα στο ανοιγμένο το ράμφος του, σαν τα μικρά πουλιά στις φωλιές τους.

Η σκηνή που παρακολουθούμε είναι πολύ συγκινητική. Δείχνει ότι η τρυφερότητα, η συντροφικότητα και η αυτοθυσία υπάρχουν και στα ζώα και στα πουλιά του ουρανού, ακόμα και σ’ αυτά, τα αρπαχτικά πουλιά που τα θεωρούμε άγρια. Ποιο να είναι άραγε το θηλυκό και ποιο το αρσενικό; Δεν ξέρω να τα ξεχωρίζω.

Την άλλη μέρα το γεράκι ήτανε πια καλά. Το είδαμε να πετάει ανάμεσα στα βράχια και τα λιγοστά δέντρα, ψηλά, στο φαράγγι από πίσω μας. Το ταίρι του το έσωσε. Ο έρωτας το έσωσε.

Γιατί εκτός από την βία, είναι βέβαια και ο έρωτας πανταχού παρών εδώ στην παραλία. Και όχι μόνο ανάμεσα στα ζευγάρια των ανθρώπων που αγκαλιάζονται τις νύχτες μέσα στα νοτισμένα από την υγρασία σλίπινγκ μπαγκ τους. Όλη νύχτα τα τριζόνια και τα νυχτοπούλια ακούγονται ακατάπαυτα, καθώς καλούν τους ερωτικούς συντρόφους τους και συνομιλούν μαζί τους, τραγουδώντας και σφυρίζοντας παθιασμένα απ’ τη μία άκρη του φαραγγιού στην άλλη.

Και τα απογεύματα μια γυαλιστερή μαύρη σκύλα από κάποιο κτήμα πέρα από τον κάβο το σκάει πηδώντας πάνω από τις φραγκοσυκιές του φράχτη και έρχεται στην αμμουδιά μας για να συναντήσει τον όμορφο καφετί σκύλο ενός παραθεριστή που κατεβαίνει εδώ για να κάνει το μπάνιο του. Τον έχει ερωτευτεί τον καφετί σκύλο και μόλις τον βλέπει κορδώνεται σαν ερωτική αραπίνα. Αυτός αρχίζει να την κυνηγά και κυλιούνται στην άμμο παίζοντας και ερωτοτροπώντας, ενώ ο ήλιος δύει και τα χρώματα τριγύρω γίνονται όλα ροζ.

Τέτοια ώρα ήταν νωρίς τον Ιούνιο, η ώρα που όλα γύρω βάφονται ροζ, όταν ξαφνικά πίσω από τον κάβο ξεπρόβαλε κολυμπώντας αργά και τελετουργικά πάνω στη θάλασσα, κάτασπρο και εντυπωσιακό, ένα μεγάλο κοπάδι κύκνων. Ήταν σαν μια παράσταση κλασικού μπαλέτου πάνω σε ένα εντελώς αταίριαστο σκηνικό. Ένα φλασάκι ρομαντισμού αυστριακού τύπου, μέσα στην αλμύρα και την αγριάδα του Αιγαίου. Τρίψαμε τα μάτια μας θαμπωμένοι, πέντε έξι άνθρωποι ήμασταν εκεί που βλέπαμε αυτό το σουρεαλιστικό θέαμα. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν κάτι σαν όραμα, μια ομαδική παραίσθηση. Όμως την άλλη μέρα στο χωριό μας είπαν ότι κάθε τέτοια εποχή περνάνε από το νησί μεταναστευτικά κοπάδια κύκνων. Καμιά φορά κάποιοι άσπλαχνοι τους κυνηγάνε λέει κιόλας…

Στην παραλία ακούμε συχνά τουφεκιές κυνηγών από τα πίσω βράχια και το φαράγγι. Μια δυο φορές μας πήραν μάλιστα και τα σκόρπια σκάγια που έπεφταν από τον ουρανό. Δυσάρεστο συναίσθημα, δυσάρεστες σκέψεις και πάλι… Απορία και οργή, πώς να τα καταπολεμήσεις;

Μια νύχτα φέτος δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε. Ένα απειλητικό μπουρίνι πλησίαζε με δυνατό άνεμο, αστραπές και βροντές. Τυλίξαμε τα όργανα με τις θήκες τους μέσα σε νάιλον σακούλες σκουπιδιών, σκάψαμε ένα χαντάκι στο χώμα γύρω από την σκηνή και μπήκαμε να κοιμηθούμε. Όμως κάτι ανήσυχα, ασταμάτητα κρωξίματα πολλών πουλιών που ακούγονταν από κάπου μακριά, μας κίνησαν την προσοχή.

Γιατί είναι τόσο ανήσυχα τα πουλιά; Μήπως τα έχουν φοβίσει οι κεραυνοί  και το μπουρίνι που πλησιάζει; Μα δεν είναι κάτι συνηθισμένο, κάτι φυσικό αυτό γι’ αυτά; Γιατί να τα ταράζει τόσο, γιατί κάνουν έτσι; Σκέφτομαι από μέσα μου μήπως τα πουλιά έχουν προαισθανθεί κάτι άλλο, κάτι κακό που έρχεται. Αλλά δεν το λέω. Τον Ιούνιο είχαμε σεισμό εδώ. Οι άνθρωποι λέει στην Χώρα κουνήθηκαν αρκετά, κοιμήθηκαν έξω από τα σπίτια τους εκείνο το βράδυ. Το Κολόμπο ξυπνημένο, σιγοβράζει αυτήν την εποχή από κάτω μας, λένε διάφορες επιστημονικές ιστοσελίδες για τα ηφαίστεια… Η φύση είναι αμείλικτη, είναι σκληρή είπαμε. Σκληρή και αμείλικτη είναι και η ίδια η μάνα γη πολλές φορές…

«Αν την νύχτα νιώσουμε κανά σεισμό, ας ανέβουμε λίγο πιο πίσω προς το φαράγγι  για λίγο, ας μην μείνουμε εδώ στην αμμουδιά.» μου μουρμουρίζει νυσταγμένα ο Στάθης και γυρνάμε πλευρό. Τα ίδια σκεφτόμαστε όπως συνήθως, αναλογίζομαι με τρυφερότητα. Και ξεχνώ τα ανήσυχα κρωξίματα των πουλιών και με παίρνει γλυκά ο ύπνος.

Την άλλη μέρα έμαθα. Δεν ήταν λέει αληθινές φωνές πουλιών αυτά που ακούγαμε όλη νύχτα. Ήταν ένα μηχανάκι που μιμείται τα ερωτικά τιτιβίσματα των ορτυκιών. Τα ορτύκια μπερδεύονται, λέει, και όλο το κοπάδι χώνεται στον θάμνο όπου βρίσκεται το μηχανάκι και ψάχνουν για συντρόφους. Τότε ο κυνηγός βαράει μία τουφεκιά και τα σκοτώνει όλα μαζί. Ο άνθρωπος είναι το πιο άγριο ζώο στη φύση… Σκοτώνει ακόμα και χορτάτος.

Τα σκέφτομαι όλα αυτά πάλι τώρα εδώ, φθινόπωρο, στην κορφή του αγαπημένου μου λόφου. Η Αθήνα βουίζει από κάτω απλωμένη σαν τεράστιο γκρι καρκίνωμα πάνω στο κάποτε υπέροχο αττικό τοπίο. Όλοι οι δρόμοι, όλες οι μεγάλες αρτηρίες είναι μπουκωμένες με ατέλειωτες σειρές ακινητοποιημένων αυτοκινήτων. Στοιβαγμένα κτήρια, στοιβαγμένα οχήματα, στοιβαγμένοι άνθρωποι που τρέχουν να προλάβουν. Κι εγώ ανέβηκα εδώ πάνω, όπως κάνω σχεδόν κάθε απόγευμα, για να περπατήσω λίγο στη φύση και να βγάλω από πάνω μου την αίσθηση του «κοτόπουλου» που με έπιασε για άλλη μια φορά, γυρνώντας σπίτι στοιβαγμένη μέσα στον ηλεκτρικό.

Στενοχωριέμαι, σκέφτομαι και φιλοσοφώ… Μα την αλήθεια… Πιο πολύ κι από το σκότωμα των ζώων με ενοχλεί η «καλλιέργεια» των ζώων στις κτηνοτροφικές μονάδες και στα κοτόπουλο-εργοστάσια. Ζώα και πουλιά στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο ή δεμένα και ακίνητα στη σειρά, σε μακρόστενες μισοσκότεινες αίθουσες. Ταΐζονται με ενέσεις, αναπαράγονται με προγραμματισμό, ζουν και πεθαίνουν τεχνητά. Ζώα που καλλιεργούνται σαν τα λαχανικά στα θερμοκήπια.

Τι να σκέφτονται άραγε αυτά τα δύστυχα ζώα για το νόημα της ζωής τους; Τι να φαντάζονται; Σχεδόν ότι σκεφτόμαστε και εμείς όταν τρέχουμε στοιβαγμένοι και ανυποψίαστοι: τίποτα.

Δεν τρώω κρέας, όχι τόσο γιατί λυπάμαι τα ζώα που έχουν σκοτωθεί ίσως από μια τουφεκιά στον αέρα, ή έχουν σφαχτεί από κάποιον βοσκό σε μία στάνη… Δεν πρόκειται για κάποια αφελή ευαισθησία, όπως θέλουν να μας προσάπτουν οι διάφοροι χοληστερινούχοι κοιλαράδες τύποι γύρω μας που πάνε ακόμα και στο περίπτερο με το τζίπ τους…  Πιο πολύ με εξοργίζει και λυπάμαι για τα ζώα που γεννώνται και μεγαλώνουν έτσι, σαν βιομηχανικά προϊόντα, μόνο και μόνο για να γίνουν τροφή μας.

Τρώγοντας αυτή τη τροφή, τρώμε μαζί και την ενέργεια και τις ποιότητές των δύστυχων αυτών όντων. Εμποτιζόμαστε με τις ύπουλες, λεπτότερες ουσίες της υποταγής, της μαζικότητας, της δουλείας. Γινόμαστε κι εμείς βιομηχανικά προϊόντα μαζικής κατανάλωσης, ευάλωτα θύματα της ανθρώπινης σκληρότητας, της ρουτίνας και του άνωθεν προγραμματισμού.

Αυτά σκέφτομαι και λέω να γυρίσω σπίτι τώρα που έπιασε και ψύχρα και να κάτσω να τα γράψω. Όμως ένας θόρυβος σαν από πολλαπλά θροΐσματα με ξαφνιάζει. Κοιτάζω ασυναίσθητα τον ουρανό από πάνω μου. Ένα τεράστιο σμήνος από χελιδόνια πετάει λίγα μέτρα πάνω από το κεφάλι μου και όλα τα φτερά τους μαζί παράγουν αυτό το απόκοσμο θρόισμα. Το ρεύμα του αέρα από τα φτερουγίσματα μού χαϊδεύει σχεδόν το μέτωπο. Ξυπνώ.

…Ναι. Σίγουρα ο άνθρωπος είναι το πιο σκληρό και το πιο βλαβερό από όλα τα ζώα. Και δυστυχώς οπλισμένος με το πιο δυνατό όπλο, την ευφυΐα… Μήπως όμως τελικά η ευφυΐα, δεν τού δόθηκε μονάχα σαν όπλο επικράτησης, αλλά για έναν καλύτερο σκοπό; Μήπως του δόθηκε απλά και μόνο, για να μπορέσει κάποτε βρει τον τρόπο να γίνει ευτυχισμένος;

Θα εξαπλωθεί άραγε σιγά σιγά ο άνθρωπος σαν καρκίνος πάνω σε όλη την γη, μέχρι το τέλος της; Ή μήπως έχει ελπίδες κάποια στιγμή να αλλάξει, να μεταλλαχτεί σε κάποιο πιο εξελιγμένο είδος;  Να φωτιστεί ίσως ξαφνικά ή σταδιακά και να δώσει αυτός τότε σε όλα τα υπόλοιπα είδη του πλανήτη το παράδειγμα της ahimsa;

* ahimsa: μη βία

** bhujangαsana : η στάση της κόμπρας

*** nadi sodhana pranayama : αναπνοή με εναλλαγή των ρουθουνιών

Υστερόγραφο:

Αυτό το κείμενο όταν το καθαρόγραψα, το τέλειωσα με τη φράση. «Στο χέρι μας είναι.» Επειδή δεν βλέπω τηλεόραση και δεν παρακολούθησα τις προεκλογικές καμπάνιες των διαφόρων κομμάτων, δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι αυτή η φράση αποτελεί το σλόγκαν του Σύριζα. Όταν όμως την άκουσα από την τηλεόραση της ηλικιωμένης μαμάς μου, και παρ’ όλο που το συγκεκριμένο κόμμα μού ήταν ανέκαθεν το πιο κοντινό και συμπαθές, την αφαίρεσα αυτήν την τελευταία φράση από το κείμενό μου, πριν το ανεβάσω στο blog, για να μη θεωρηθεί ότι συμμετέχω σε οποιουδήποτε είδους καμπάνια.

Για όσους πάντως πιθανόν αναρωτιούνται ή θα ρώταγαν την γνώμη μου, θα τους συμβούλευα κατ’ αρχήν να πάνε να ψηφίσουν ! Η αποχή, ως δείγμα απαξίωσης, δυστυχώς δεν λειτουργεί ως μήνυμα και απλά δίνει τόπο στους χειρότερους του είδους! Η ιστορία έχει δείξει σε διάφορες χώρες του κόσμου ότι οι χειρότεροι και οι πιο βλαβεροί εκλεγμένοι ηγέτες και τα χειρότερα κόμματα, έχουν εκλεγεί σε εκλογές με μεγάλη αποχή. Απλά και μόνο επειδή σε αυτές τις εκλογές είχαν πάει να ψηφίσουν κυρίως και μόνο οι φανατικοί και οι στυγνοί συμφεροντολόγοι.

Θα έλεγα λοιπόν να αφήσουμε τις μαλακίες και να πάμε να ψηφίσουμε. Να ψηφίσουμε έστω, όποιο κόμμα μας φαίνεται λιγότερο κακό, ή τέλος πάντων ότι προσεγγίζει κάπως περισσότερο τις απόψεις που έχει ο καθένας μας.

Αν με ρωτάγατε, θα σας έλεγα ότι εγώ προσωπικά θα ψηφίσω τους Οικολόγους Πράσινους. Έτσι απλά για να δώσω λίγο χώρο σε κάποιους που για την ώρα τουλάχιστον οι απόψεις τους είναι οι πιο κοντινές με τις δικές μου. Μπας και πάψω να νιώθω σαν ούφο σε αυτήν εδώ τη χώρα…