"Όχι, ούτε ψυχές, ούτε σώματα, ούτε γέννηση, ούτε ζωή, ούτε θάνατος, πρέπει να υπάρχει συνέχεια δίχως όλες αυτές τις αηδίες, όλα αυτά νέκρωσαν με τις λέξεις, με την πληθώρα των λέξεων, τίποτε άλλο δεν μπορούν να πουν, λένε πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο, ότι εδώ είναι αυτό και τίποτε άλλο, δεν θα το λένε όμως αιωνίως, θα βρουν κάποια άλλη βλακεία, δεν έχει σημασία ποια, κι εγώ θα μπορώ να συνεχίζω, όχι, θα μπορώ να σταματώ ή να αρχίζω, να καταβροχθίζω πάλι ψέματα καυτά, θα διαρκέσει όσο κι εγώ, θα είναι δικός μου χρόνος και χώρος, η δική μου φωνή και σιωπή, μια φωνή σιωπής, η φωνή της δικής μου σιωπής."
(Σάμουελ Μπέκετ, Κείμενα για το τίποτα).