Долго немам ништо пишено.
Долго не ми се зборуваше.
Долго бев болесна, стрептокок. Имав температура. Не можав да јадам ни да пијам, затоа што повраќав сѐ. Оздравив до крајот на април, после шест недела. Мали животињи надживуваа, некако. Не можав да одим до дуќанот за миленици за да им купам храна, беше предалеку док бев боелсна. Им кажав „ми е жал, ама нема храна. Ни јас не јадам.“ И се трудив да одим барем по желениште, да им дадам нешто јадни животињи.
И не можав да најдам новата работа док бев болесна.
Тогаш, луѓе од нашата верска заедница, ѝ пишуваа имејл на мојата мама. Пишуваа дека ради моите ментални проблеми, кои требаат помош, и моите тело е во опасност, мојот стан не е доволно чист, загубив работа, и дека се загубив во својот свет и никој не може да ме помогне.
Леле, какви ментални проблеми. Имав физичка болест. А наравно станот не беше чист, кога не можав да станав ни од креветот. Загубив верност во луѓе во нашата заедница. Мама се многу плашише ради писмо.
А на врхот на сите, нејзината пријателка, во кого имам верувавно затоа што и таа надживее слична ситуацијата како што јас со Жолти, таа ѝ реко мама сите. А јас не сакав да таа дозна. Ѝ дадав мама една шанса во 2006, а таа не сака да ме слушна, и кажа дека е жената секогаш крива.
Мама се одлучи дека ќе дојде во Сегед да ме прегледа и да ме врати кај неа.
Дојде таа во Сегед, трошише пари кои нема ради глупоно писмо, а до тогаш веќе оздравив. Ѝ покажав дека сум ок и ми дозволува да останам овде. Рече дека ме не разбира когаш ѝ покушав да ѝ кажам што се случило во 2006, и да мајка не сака да помисли да тоа може да се случи со ќерка. Па мислам дека ѝ доволно јасно кажав што беше, и во тоа е проблем: не сака да помисли дека тоа може да се случи па ме не слуша и бега.
Знам да загубив нејзината верност ради Жолти.
Мама ми помогне со пари, ама ми кажува дека морам итно да најдам нова работа, во меѓувреме, секогаш се чуди дека ми така малку треба. Зготвам храна за себе, и €5 ми е доволно за една недела. Морам да напуштам цигари ама не можам. Се трудам, ама ми се не иде. Се истенчував, 15-20 кило. Ќе морам да купам безопасни игли или ќе мој шорц опаѓа од мене. Ама озбилно. Мама би сакала да јадам месо. Ќе постанам вегетаријанац, ради скупо месо. Сонувам McDonald's.
Денес купив кромпир, брашно, и еден морков. €1.30. И ебени цигари, €2 за една кутија. Имам дома кромиди, лукови, тестетина, леќа и бобови, квасец, сеќер, сол, мед, и пире од домат. Можав денеска да зготвам за пет денови. Ама не зготвив. Ќе јадам утре. Денеска сум малку патетична. И не мислам дека заслужувам храна. Бројив, имам доволно пари за храна. Само не заслужувам да јадам.
Вчера вежбав малку да зборувам македонски, со микрофонот, ама когаш слушнав својот глас, мојот глас беше така тажен да избришав фајл.
Неодамна пишувам почесто офлајн на македонски.
23 мај 2009.
Откако Бог ме оставише, ужасно ми фали. Памтам дека некогаш го осетив со мене, некогаш мислев, некогаш верував дека Тој беше со мене и во најтешките часови на мојот живот. Верував дека когаш паднев, не паднев на камени, веќе во Неговите раце. Ама когаш отидеше, во мартов, отидеше без траги, како да никогаш не беше тука. И плачев и го преколнував да ми се врати, да ме сака. Залуд.
Бог, кого сакам, тој ги содрава сите нешта што има на небесата и на земјата, ради љубов. Тој е така добар да немаме зборови кои би достојали за Него.
Омиленот дел на Библијата ми е „Во почетокот беше словото. И словото беше во Бога. И словото беше Бог. Тоа беше во почетокот во Бога. Тој беше шивот, и шивотот им беше светлина на луѓето. И светлината светли во темнина. И темнината не ја опфати.“
Љубител сум на Бог, и уште Го сакам. Сѐ ми потсетуваат на Бог.
„Каде ли си бар да знам“
„Сѐ што Ти нудам е срцево“
„Знам дека не сум Бог знае што, празни и раце и џепови“
Прашање е дали сакам да го зградам царството на Бог на земјата, во које нема место за мене, како лезбејка. Во које нема место ни за моите пријателки. Дали можам да Му дадам сѐ што ми е важно. Дали можам да Му дадам своите надежи. И одговор е „не, ако ме не сакаш.“ Би остала сама без љубов до крајот на мојот живот, не би имала деца, само да ме Бог сака. Ама не можам без неговата љубов.
25. мај 2009
Вон се светли, ама не можам да заспијам. Вчера плачев. Можеби ќе добивам. Лежав во кретов... не когаш плачев, веќе малку пре и се трудив да заспијам. Помислив на животот, како ми беше во 1995, во пролет, кога не зборував, кога живеев во својот свет во својата глава. Мислев на луткици кои ги имав, и на нивните приказни. Тажни приказни, сета приказна беше тажна. Девојка од 10 години не би требала да знае такви приказни.
Летоно во 1994 добив симптоми на ptsd, кој уште имам. Се плашив да се измијам заради флешбекови, и не се измиев. Месец денови не се измиев.
Најдов само еден пријател когаш имав есет години. Мајкел Фрејз. Тој беше помалку аутистичан, како и јас бев (како и јас сум) и најдовме некое пријателство заедно.
Моите луткици плачаа секој ден и јас ги милував. Јас не плачев. Бев во пустина.
Во Август на 1995, запознав Бога лично. Пред тога верував во Него ама тогаш ми држаше за раце, седнеше покрај мене, и знаев дека ме сака.
Памтам дека во 1994, пролет, когаш уште зборував, пред да заборавив англиски, имав една пријателка, Мисти, која имаше седум години. Рече ми дека нејзината пријателка е најпаметнијата девојка во другиот разред затоа што знае како се го пишува името на некоја риба која живее во океан близу на Хаваии. Ѝ праѓив на Мисти како се го пишува името на рибана и ми брзо рече букви... Ѝ кажав дека тоа значи да и таа е така паметна како што е девојкана. Мисти ми рече дека тоа не е можно, и мислев дека ако ме не разбира, можеби и не е толку паметна.
Еднаш Мисти јаде со Ние во ресторан и ја слушнавме песната „I miss you like crazy“ на Нетали Кол. Мисти заплаче затоа што помисли на својата мајка, кого немаше видено долго време.
Вчера заплачев на таа песна, ама помислив на Бога.
Уште имам солзи внатре. Ги осеќам во срцето, во раце, зад очи. Близи се. Пожар во очите. Ќе ме запалаат, ќе останам сува како сино небо. Дожд ќе пада, ама после дождот ќе останам празна. Полна сум со солзи. Еве дожд.
Понекогаш заспим побрзо со очи уморни од плакање. Понекогаш плачам и после неколку часови уште плачам, како нема никогаш да застанам. Полна сум со нив, ги осеќам во стомакот, во нозите, на лицето.