A grande evasión

A viaxe de ida

Un certo atordoamento amparouse de min e notei que dun lado a outro da galería voaban pardaos tamén apampanados, que seguramente entraran por algún cristal rachado da claraboia e agora non sabían saír e estaban presos coma min, intentando desesperadamente atopar un camiño a aquela Bretaña que seguramente nalgunha parte eles tamén habían ter.

Europa e o ballet

A viaxe sen retorno

Calquera que conducise a vitoria até os nosos días marcha no cortexo triunfal dos dominadores de hoxe, que avanza por riba daqueles que hoxe xacen no chan. E como foi sempre o costume, o botín de guerra condúcese tamén no cortexo triunfal. O nome que recibe fala de bens culturais. Estes deberán atopar no materialista histórico un observador distante. Porque todos os bens culturais que abrangue a súa ollada, sen excepción, teñen para el unha procedencia na que non pode pensar sen horror. Todos deben a súa existencia non só á fatiga dos grandes xenios que os crearon senón tamén á servidume anónima dos seus contemporáneos. Non hai documento de cultura que non sexa á vez un documento de barbarie. E así como este non está libre de barbarie, tampouco o está o proceso da transmisión a través da que uns o herdan dos outros.

Walter Benjamin, Geschichtsphilosophische Thesen

Turnip Fields Forever

A viaxe no tempo

Neste sentido, logo, o “sexo” nunca funciona como norma, senón que ademais é parte dunha práctica reguladora que produce os corpos que goberna, isto é, cuxa forza reguladora se manifesta como unha especie de poder produtivo, o poder de producir -demarcar, circunscribir, diferenciar- os corpos que controla. De xeito que o “sexo” é un ideal regulatorio cuxa materialización se impón e se logra (ou non) mediante certas prácticas sumamente reguladas. Noutras palabras, o “sexo” é unha construción ideal que se materializa obrigatoriamente a través do tempo.

Judith Butler, Bodies that Matter. On the Discursive Limits of “Sex”

Narval

A viaxe polar

 

A febre

A viaxe alucinada

Exposta na súa nudeza, a descolonización permite adiviñar a través de todos os seus poros, balas sanguentas, coitelos sanguentos. Porque se os últimos deben ser os primeiros, non pode ser senón logo dun enfrontamento decisivo e a morte dos dous protagonistas. Esa vontade afirmada de facer pasar os últimos á cabeza da fieira, de facerlles subir a un ritmo (demasiado rápido, din algúns) os famosos chanzos que definen unha sociedade organizada, non pode triunfar senón cando se colocan na balanza todos os medios, incluída, por suposto, a violencia.

Frantz Fanon, Les damnés de la terre

Sempre nos matan

A viaxe cibernética

Tal como demostran os exemplos da composición dixital de filmes e as aplicacións de platós virtuais para a televisión, a era do computador introduce un paradigma diferente, que ten a ver, non co tempo senón co espazo. [...] O problema xa non é como crear imaxes individuais convincentes senón como mesturalas entre si. Polo tanto, o que agora é importante é o que pasa nos bordos onde se xuntan as diferentes imaxes. As fronteiras onde se dan cita as diferentes realidades é o novo terreo de xogo onde os Potemkins da nosa época tratan de superarse uns a outros.

Lev Manovich, The language of New Media

Os vingativos

A viaxe cara a adentro

Para asegurar aos nosos clientes que podemos darlles unha protección verosímil, precisamos tamén de forza, tanto física como psicolóxica. A capacidade de impor respecto, inspirar admiración e temor, atribuíuse frecuentemente a grandes mafiosos. Mais sobretodo os mafiosos teñen que ser quen de recorrer á violencia; a capacidade de impor castigos é crucial para o papel de garante: Peppe ten que ser máis forte do que todas as  partes ás que protexe, xuntas, e ambas as partes teñen que saber que, no caso de “mal comportamento”, o castigo é unha opción factíbel e, para o mafioso, non tan cara. Se non fose así, as partes simplemente poderían devolver o golpe, protexéndose a si mesmas eficazmente das consecuencias de calquera acción que desexasen emprender.

Diego Gambetta, The Sicilian Mafia. The Business of Private Protection

Ti es Lawrence?

A viaxe en dromedario

A labor de calquera orientalista é confirmar Oriente ante os ollos dos seus lectores, xamais pretende nin intenta perturbar as sólidas conviccións que xa teñen. Todo o que a Bibliothèque orientale fixo foi representar Oriente dunha maneira máis completa e clara; o que podía ser unha colección de feitos desconectados entre si e tomados ao azar, feitos referidos á historia do Mediterráneo oriental, ao imaxinario bíblico, á cultura islámica, a uns nomes de lugares, etc., transformouse nun panorama racional de Oriente do A ao Z.

Edward W. Said, Orientalism

O futuro da navegación

A viaxe de negocios

Se a pirataría significa usar a propiedade creativa de outros sen o seu permiso -se é verdade o de “se hai valor, hai dereito”- daquela a historia da industria de contidos é unha historia de pirataría. Cada un dos sectores importantes dos “conglomerados de medios” de hoxe en día -o cinema, os discos, a radio e a televisión por cable- naceu dunha forma de piratería, se é así como a definimos. A historia, que se repite sistematicamente, consiste en que a última xeración de piratas se fai membro do clube dos privilexiados nesa xeración -até agora.

Lawrence Lessig, Free Culture. How Big Media Uses Technology and the Law to Lock Down Culture and Creativity

O último vampiro

A viaxe de noivos

Regala algo vermello. Doa sangue.

Campaña 2004-2005 do Centro de Transfusión de Galicia

No estómago dun crocodilo

A viaxe onírica

Mais cando tiveches un pesadelo, cal é a natureza dese elemento ausente que é tan difícil de comunicar a outros?

É a parte subxectiva. Non pode afectar a Bob do mesmo xeito que afecta a Sam e do mesmo xeito que afectaría a Susie. Todos veñen de lugares diferentes. Poida que o que te asuste no soño sexa algo completamente absurdo, mais funciona contigo. Mais ese temor é demasiado abstracto. O meu amigo Jack Fish tiña un soño recorrente sobre unha llanta que rodaba sobre a estantería dun garaxe. Roda e roda e case cae por un lado, e daquela roda para o outro lado. E roda para o outro lado até que case cae. Esa simple llanta rodando dáballe medo. Vai ti saber! O ingrediente esencial é completamente imposíbel de comunicar. Debe haber algunha información adicional entrando por algures, e así un pequeno detalle cárgase de certo coñecemento.

Chris Rodley e David Lynch, Lynch on Lynch

Estrela errante

A non viaxe

Aquí remata o primeiro, longo e tráxico estadio do vivir de Adrián Solovio. A súa vida dende agora identifícase coa vida da Galiza; xa non é novela, nin experiencia psicolóxica. Xa é historia. Pois a Galiza tamén comeza a ser outra volta historia des que deprendeu os camiños para atopar a súa conciencia e deixou de andar, como unha cega, arredor de si.

Ramón Otero Pedrayo, Arredor de si

A abordaxe final

A última viaxe

-Os médicos son todos uns pailarocos, rapaz. E este de aquí, imos ver: que carallo entende das doenzas da xente de mar? Eu estiven en países máis ardentes que un forno, onde os meus compañeiros caían como moscas, atacados pola febre, e o chan, estremecido polos terremotos, cambaleaba como o mar... que entende ese matasáns destas cousas?... e no entanto, meniño, tes que saber que eu vivía e me alimentaba exclusivamente de ron. Eramos inseparábeis, como marido e muller. Acredita, rapaz: se non mo das axiña, embarranco como unha chalupa vella e o meu sangue caerá sobre ti e sobre ese matasáns do diaño...

Robert Louis Stevenson, Treasure Island

Criptozooloxía aplicada

A estraña viaxe

De todos os animais acuáticos poderedes comer estes: todos os que teñen aletas e escamas, tanto das augas do mar como dos ríos. Mais todos os que non teñen aletas nin escamas, tanto no mar como nos ríos, así como calquera outra criatura acuática e calquera outro ser vivinte que haxa na auga, serán para vós detestábeis. [...] Das aves, as que detestaredes e non comeredes por detestábeis son: a aguia, o voitre, o azor e o miñato, segundo as súas especies; todo corvo segundo as súas especies; a avestruz, o cormorán, a gaivota e o falcón, segundo as súas especies; a curuxa, o somorgullo, o moucho, o calamón, o pelícano, a cegoña e a garza, segundo as súas especies; a bubela e o morcego. [...] Entre os animais que se desprazan sobre a terra, estes seranvos inmundos: a donicela, o rato e a tartaruga, segundo as súas especies; o camaleón, o crocodilo, o lagarto, a lagartixa e o calamón. [...] Todo réptil que se despraza sobre a terra é detestábel; non será comido. Non comeredes ningún animal que se despraza sobre o seu peito, nin ningún que se despraza sobre catro ou sobre moitas patas -todo o que se despraza sobre a terra- porque son detestábeis. Non fagades detestábeis as vosas persoas por causa de ningún réptil. [...] Estas son as instrucións acerca dos animais terrestres, das aves, de todos os animais acuáticos e de todos os animais que se desprazan sobre a terra; para diferenciar entre o inmundo e o limpo, entre os animais que se poden comer e os animais que non se poden comer.

Levítico, 11, 9-47

Non hai lúa

A viaxe interestelar

Mais todo isto ocorrera antes, como un longo soño. Agora estaba esperto e sereo, agardando polo día, nun aire que o mencer tinxiu de prata e ante as rochas severas, que de vagar foron aparecendo como riscos, penas e ladeiras e que xurdiron da noite como unha confirmación silenciosa da realidade do meu regreso. Só por primeira vez, mais non un estraño na Terra e xa sometido ás súas leis, puiden pensar, sen rebelión nin arrepentimento, nos que se preparaban para ir á procura do vélaro de ouro das estrelas...

Stanislaw Lem, Powróz z Gwiazd

Alcatraz

A viaxe de volta

E é daquela cando Ethan, que parecía estar a piques de entrar na casa dos Jorgenson (o futuro), afástase a un lado para deixar pasar a parella de mozos e dá a volta para “vagar eternamente na chaira”, como a súa némese india. Scar e Ethan, irmáns de sangue no seu cometido de xusticeiros primitivos, sacrificáronse para facer posíbel a civilización. Eis o significado da porta que se abre e se pecha nas tebras. É a historia de América.

Joseph McBride e Michael Wilmington, John Ford