Vrijdag 21 Augustus....

We crossen nu door de Zwitserse bergen en tegenovergesteld van wat we gisteren deden. Frankrijk is de bestemming maar eerst verder met het verhaal.....

In Biel best wel sufgeblowd het optreden gedaan maar wat misschien wel één van de beste, zoniet de beste van de tour was. Volgens mij begonnen we bij 40 graden en eindigden we met 50 graden. Alle toegiften gedaan en een groot feest er van gemaakt. Niet normaal zoveel bekenden gezien en gesproken te hebben en door mijn “ouwe gabbers” alweer redelijk snel van mijn boycotCD’s af. Dat leverde een hoop bier en hasj op en zelfs nog iets sterkers, gedraait in een stinkende joint. OK… de edge verloren….....

Als ik na het optreden met Alex Leipzig aan het kwekken ben met een ontbloot bovenlijf omdat alles aan mij nog steeds zeiknat is inclusief mijn onderbroek, spreekt een meisje me aan om een compliment te geven over mijn Fuckedupforlife tattoo. “Wanna see mine?” vraagt ze en draait zich om, gooit haar jurkje omhoog, bukt en twee blote billen staren Alex en mij aan. Ik ben ook maar een mens en met 5 seconden vertraging zie ik ook wat op haar onderrug staan. Het staat er echt ”The show must go on” en het is al zo warm. Eerst nog maar een biertje. Alex ook eentje?....

Annet laat ons de slaapvertrekken zien van Groningse Claudia en haar Moppie die er niet zijn en waar we mogen slapen. Twee wagens met tweepersoonsbedden en nog een caravan voor één persoon. Omdat ik vrees dat de koperen ploert vanaf 8 uur weer aangezet wordt en een beetje rozig van mijn cXXXjoint duik ik snel de éénpersoonscaravan in. Als ik net lig word ik wakker gemaakt door een Franssprekend iemand die mij vriendelijk doch dringend verzoekt om onmiddellijk op te staan. “Ej…Reveille maintenant!!” en ik nog proberen met mijn beste Frans “Mais Anet a dit a moi quand je veux dormier, ce n’est pas un problem ici au caravan”. Niet gek toch met mijn zatte kop maar toch loop ik een seconde of tien later met mijn kleren in beide armen, alsof ik net betrapt ben, naar een van de andere wagens en plof neer tot het geluid van werkmachines en een startende motor me wekken. Gelukkig nog een brok hasj in me zak waar je U tegen zegt en probeer toch nog wat te slapen in deze bouwkeet die ik met Peter deel. Ontbijtje is klaar om een uur of elf ofzo en ik check nog even de Email en heb gelukkig een berichtje van Lucky over de show van vandaag en spreken we af rond etenstijd. Als we om twee uur rijden moeten we het in vier uur redden als we 253 kilometer door de bergen doen.  Mooi geregeld maar helaas is er al wat bier gedronken en wordt het zo gebracht dat het nu mijn schuld is dat we nu niet meer in het zwembad kunnen hangen en bier kunnen drinken en zelfs mensen die niet in de band zitten willen nu met Billi TourFuhrer onderhandelen over hoeveel bier  en hoeveel minuten we op zijn minst langer moeten blijven. Niet zo netjes als ik net het Emailtje heb verstuurd maar soms is een gesprek voeren heel lastig als de levels niet gelijk staan. Mijn argumenten dat we toeren en afspraken hebben en niet op vakantie zijn, slaan helemaal nergens op en dus met een flinke vertraging rijden we half vier uit Biel. We mogen weer flink haasten en dus moet dat maar. Met minder stops dan normaal rijden we een paar uur later dan gepland het Voraltgebergte binnen en wat we zien is fokking mooi. Niet veel later rijden we in Rankweil en is de Arka Hűsle snel gevonden. Een soort blokhutachtig iets langs de weg, onder aan een berg met een grot ernaast waar de optredens zijn. Voorlangs een stromend watertje dat nu als simpel beekje stroomt maar vast ook wel eens flink woest zal zijn. In ieder geval doe ik mijn haar met bergwater met op de achtergrond zo’n mooie brug dat het lijkt alsof Sisi ieder moment met haar koets langs kan komen. Helaas geen foto maar neem maar aan…dit was een CDhoesje….....

De grot is ook een verhaal op zich. Omdat deze grot giganties druipt en druppelt, hangt er boven het podium een dekzeil dat je af en toe moet legen.  Verder giert het van een bijzonder soort spinnen die maar in slechts enkele grotten voorkomen en dus ook hier. Tamelijk ongevaarlijk maar met een dik lijfje van zo’n 8 centimeter hoop je niet dat er ineens eentje in je nek valt want natuurlijk zitten ze allemaal boven je. Ik geloof niet dat er ook maar iets gevallen is, goddank, en met een temperatuursgevoel van ver beneden de 20 graden is het prima uit te houden daar. Ook buiten zakt de temperatuur naar lekker en speel ik bijna Pacman die in plaats van stippen, overal joints opvangt en onderwijl word ik door mein groβe Freund Lucky van bier voorzien. Lucky ziet er net zo eighties uit als ik maar dan anders jaren 80. wat een grappige knakker met een nog beter hoofd. Ha ha wat goed…Nog bedankt voor die Böslinge LP. Die ga ik zeker auschecken…....

We spelen met een lokale band waar de bassist van op vakantie is en helaas voor hem, het klinkt helemaal niet slecht. Stevige streetpunk die ik wel kan hebben. Tussendoor geniet ik van het debiele taaltje om me heen en leer ik de lokale kreet “ihä” (liefst schreeuwend uitspreken) en weer verbazen mensen zich over onze aanwezigheid. “Was machst du den hier? Alles was wir hier machen ist saufen! Mehr gibt’s es nicht zu tun”….Tja, als Nederlander bijna aan de grot show beginnen met alweer een zak wiet binnen…kom op hoor…1-1! We spelen niet al te lang maar hebben zeker succes. We verkopen als gekken en ook aan zaaleigenaar Rudy! Rudy heeft meer kwaliteiten. Hij loopt rond met een joekel van een camara waar mee hij alles en iedereen op de foto zet en heeft haar waar Bruce Dickinson vast nog wel eens aan terug denkt. Onder dit hardrawkhaar een glimlach die alles wel best vind en volgens meerdere bronnen zijn Rudy’s worsten zo heerlijk en een enkeling noemt ze zelfs de beste ter wereld. De kwaliteit zit hem in het recept van de saus. Rudy heeft een uitgekiende mix van mayonaise en currysaus die alleen Rudy tot iets bijzonders kan mixen. Jammer dat ik vegetaries ben. Als we spelen is het best benauwd in de inmiddels klamme grot en getooid in mijn Adidasje wit met rood hou ik toch mijn jack maar in de buurt. Te warm zullen we het nu niet hebben. Niet veel later gaan we naar de slaapplek en die is gevestigd in een Rasthof waar iemand van het publiek woont. Ooit was de toko van zijn vader, tot de man vijf jaar geleden overleed. Ik weet niet of het nog als restaurant wordt gebruikt maar is het nog steeds in de zelfde staat gebleven en hebben we een kloppend plaatje als afsluiter voor deze geweldige avond. Hier hoop ik ooit nog eens te spelen.....

De volgende ochtend zie ik dat mijn benen helemaal wit zijn van de druipsteentroep en ga douchen. Als ik na een kwartier onder de douche vandaan stap, zit het spul nog steeds op mijn benen en ga er maar weer onder. In ieder geval goed voor mijn jaarlijkse gemiddelde wat douchen betreft. Toch weer eentje d’rbij. Het eraf bikken van die bende is ondanks twee keer douchen nog steeds een hele klus en een half uur later  zit ik met een koffie op het terras van “der Kugel” met uitzicht op Zwitserland. Ik waan me een stukje van een jaren 70 legpuzzel. Omdat we de drumkruk van Dirk en de zeewierattibuten van Goska in de Arka Hűsle hebben vergeten, moeten we weer langs bij Rudy en bij aankomst heeft Rudy net zijn camera op de televisie aangesloten. Na een korte slideshow nemen we afscheid van Rudy en van het clubje clientèle dat 60+ is en heerlijk in het zonnetje zitten te zuipen en sterke verhalen uitwisselen. Onderweg bij een supermarkt de lekkerste kouwe koffie ooit gedronken en krijgt Dirk een grote bek van een Oostenrijker wegens wildplassen. ....

Op pad voor weer minstens 300 kilometer via het ene berggebied uit en het volgende berggebied in. Van het Voraltgebergte naar de Vogezen. Mijn oren ploppen een paar keer en mijn luiheid en mijn verveling gaan prima samen. Normaal is uren in de bus zitten best wel vervelend, nu zit het me allemaal wel ruig. Alweer een mooie omgeving en vast weleens als kleine rakker geweest met pa en moe en aangekomen in het lieve Vogeze stadje “Le thillot” is “Chez Fat” snel gevonden. Ik had een heel arsenaal aan telefoonnummers gekregen en sommige van de namen herkende ik op het terras bij het voorstellen aan de mensen  die ons hartelijk ontvangen. Human Compost speelt niet omdat de drummer twee pezen in zijn arm heeft doorgesneden bij een ongelukje en daarom krijgen we in de plaats “The killjoys”. Een lokale band waar Taz, onze gastheer, bas in speelt. Terwijl we lekker op het terrasje zitten komen er niet normaal zoveel schalen met eten aan. Salades, aardappels, rijst, soort van loempiarolletjes, eieren, saus, taart, toetjes…alles… ik ben overweldigd en zit helaas al vol na een half bordje. Even een klein rondje lopen want mijn darmen knappen zowat. Zes scheten verder kom ik weer terug en ga Chez fat, het restaurant, bekijken. Mooi groot TVscherm met een waanzinnige Franse muziekzender waar behalve Christina Aguillera ook verschillende zoetsappige kreunmuziekjes op de playlist staan. Helaas van korte duur want het beeld blijft wel aan, de muziek wordt vervangen door een Metallica-CD! Kut…Nou ja, er hangen ook overal posters met “Ce soir, concert metal”en ik vrees dat wij daar ook medeschuldig aan zijn…vooruit dan maar!....

De distro’s zijn al paraat en ook al is er een hoop up-to-date spul, ik wil voor Tshirts gaan. Die zijn er niet en sta ik met een allbirl LP in mijn handen bij de distro van Maude, een der organisatoren, maar doe het toch niet!....

De andere band op de poster, Dead Shall Rise, begint de avond en weet me te overtuigen. Lekker fel, lekker snel en gezellig een paar peukjes met hun bassiste Marie gerookt. Haar Engels is OK en ze verbetert streng al mijn foute Franse grammaticafouten. Hierna de beurt aan de Killjoys, een band die ook op de poster van het Sloveense Kamunfest stond maar toen lag ik helaas te pitten. Hard en intens is de omschrijving. Het had wel wat en inmiddels is het ook lekker druk. Beneden zitten de gewone gasten van Chez fat en de ruimte op een hoog is de concertzaal. Op het terras een mix van lokale wijndrinkers en punx voor de show. Het opbouwen duurt weer even en denk ik dat, nu het na twaalven is, er al wat publiek weg is. Niets is minder waar want als we beginnen staat de meute alweer in het hete hok gepropt. Prima show met een wat minder zanggeluid door de versterker. Je kan niet alles hebben maar goed zal het geweest zijn want we verkopen als gekken. Na de show, is ons beloofd, gaan we slapen in een vakantiechalet hoog in de bergen. Chez fat gaat dicht en iedereen, zo’n dertig tot veertig mensen staan nog buiten. Wij hoeven alleen maar een witte peugeot 309 te volgen en Cleverson merkt op dat het nog heel druk is op de weg. Als we na een kwartiertje rijden parkeren bij het Chalet, komt die hele file auto’s bij ons staan. Alle kids uit de kroeg zijn ons gevolgd in hun auto’s en volgens mij zijn dit alle Vogezenpunx die er zijn. Als iedereen zit te drinken, duiken Nelis, Peter en ik naar de zolder van het half afgebouwde boerderijtje op het zelfde erf en in een heerlijke bergfrisse temperatuur van beneden 12 graden kan ik niet wachten om mijn stoffige matras te beslapen. Niet al te lang daarna moeten we alweer wakker worden om er vandoor te gaan voor onze laatse show, 533 kilometer naar Mullheim aan de Ruhr. Jammer want we vertrekken te vroeg voor het “Petit dejeuner” en als dat net zo heavy was als het “diner” van gisteravond, dan kon je ons vast van die Vogeze berg afrollen.....

Na flink door roeien over Franse boerenweggetjes door de bergen en een stuk Belgische Ardennen zijn we rond het avondeten in Mullheim. ’s Middags was er een manifestatie elders in de stad en een voor een druppelen de kids weer naar het Autonomen Zentrum, volgeladen met bier en patat. Wij krijgen een heerlijke pan  Noedeln mit Sose und das schmekt uns sehr gut! Na het eten nog een rondje Mullheim gedaan waar we eindigen in een winkelcentrum waar alles net dicht is behalve zo’n Amerikaanse take away waar we een verschrikkelijke grote, vieze koffie doen. Getver… Robert MH op het station ontmoet en met stomme speelapparaten op straat gespeeld. Daarna nog een tukkie gedaan en zodoende het hele hip hop gedeelte (met een Nederlandse act) gemist. Ach….....

Als ik door Nelis word wakker gemaakt voel ik me kraakhelder en zie de band voor ons. Wij mogen…....

Met een kutgeluid op het podium proberen we maar wat en vooral Dirk heeft het zwaar met of heel veel snare, of heel veel Billi op zijn monitor. Na verschillende verzoeken richting regie stormt Cleverson gefuckt het podium af om de geluidsman onder handen te nemen. Die gast zit lodderig dronken met zijn poten op de mengtafel en heeft niet eens door dat wij al drie nummers om zijn aandacht lopen te peeuwen. Ook al hebben we een dikke pit, een andere bezopene loopt mij onder het spelen om drugs te vragen. Ik weet heus wel dat hij redelijk de juiste persoon te pakken heeft maar heeft hij nou niet door dat ik met een microfoon in  mijn handen sta en echt even wat anders te doen heb dan een joint voor die gast te draaien. Ik denk het niet want na vijf nummers om die gast heen zingen en negeren krijg ik de middelvingers van beide handen gepresenteerd. Verder best een rockende set neergezet. Na de show zie ik Nelis nog met die gast praten. Hij vraagt of Nelis ook in een band speelt dus mijn uitleg dat het wel een hele domme dronken gast is komt vast ook niet aan….wel ben ik nu van hem af. Later scoor ik een joint van iemand die na twee halen niet meer kan en komt er weer een zatlap bij mij die joint bietsen die ik net zelf gebietst heb omdat ik van die Hollandische Gruppe bin. Het zal wel lekkerder zijn als de joint eerst door Nederlandse lippen is beroerd. Daarna nog een jointje gevonden en na nog een biertje ga ik naar de slaapvertrekken.....

Als ik wakker word, check ik Cleverson en wil ik eigenlijk wel naar huis. Het ontbijt hebben we al geskipt (en daarom een paar tientjes meer gekregen) maar moeten we alsnog op iemand met sleutels wachten omdat onze backline  heel veilig achter het podium op slot staat. Rond het middaguur is juri, onze man van gisteren er weer en is het nu half één en rijden we tachtig kilometer voor Arnhem. Vanavond Heerenveen-AZ kijken met Sam en daar heb ik nu echt heel veel zin in!....