ROCK ‘N’ ROLL/ THE BELLHOPS
Rhythm Bomb Records, RBR 5695

Ik leerde The Bellhops kennen toen we in Breda, als rock ‘n’ roll club The Jumpin’ Doo-woppers, een rock ‘n’ roll avond organiseerden met de Britse Jets als hoofdact. Het waren The Bellhops zelf die vroegen of ze in het voorprogramma mochten optreden. Aldus geschiedde… Dit is nu 19 jaar geleden en in die periode is de sound van The Bellhops nogal eens een keer veranderd. We leerden ze kennen als een classic rockabillyband en wat later switchten ze naar neo-rockabilly. Dit had alles te maken met hoe de bezetting eruitzag. Na een stilteperiode kwamen ze onlangs terug en deze nieuwe CD is het logische gevolg. De band is momenteel een trio bestaande uit oudgediende Emilio Garcia (zang en gitaren), zoon Enrico Garcia (drums, percussie en zang) en Martin Ubaghs (contrabas).
En weer horen we The Bellhops in een sound die we nog niet eerder van hen kenden. Natuurlijk horen we rock ‘n’ roll, maar ondanks dat de gekozen titel van deze CD erg simplistisch overkomt, blijkt dat we niet zo maar voor de hand liggende standaard rock ‘n’ roll krijgen voorgeschoteld. De band heeft haar vizier verlegd en mixt moeiteloos verschillende stijlen (roots)rock met ‘ouderwetse’ rock ‘n’ roll. Dat het niet allemaal basic rock ‘n’ roll is, bewijst de titeltrack, een nummer van origine van Led Zeppelin, nu niet bepaald een band die wij vereenzelvigen met fifties rock ‘n’ roll. Van de andere kant heeft deze song alle typische kenmerken van een rock ‘n’ roll song en The Bellhops voeren prima en gedreven uit. Het is hier dat we Enrico voor het eerst horen zingen. Hij heeft een wat ruigere stem dan zijn vader. Maar het kan nog minder voor de hand liggend: De beide songs Montero en Vida Guerra van de Amerikaanse groep Grupo Fantasma hebben van origine een soort salsa- of merengue-achtig karakter waarbij de blazerslijnen compleet worden vervangen door het hoog gekwalificeerde gitaarspel van Emilio. O ja, The Bellhops hebben Spaans bloed, dat is waar! Maar dat die authentieke Caraïbische geluiden wellicht definitief bij The Bellhops gaan horen, maakt de band duidelijk met een eigen nummer in diezelfde stijl, Vamos A Bailar. Het is opvallend dat de band met een erg breed vizier naar muziek kijkt. Zie de AC/DC cover It’s A Long Way To The Top en de song Dancing Shoes van de Britse rockband The Arctic Monkey’s, wat aan de ene kant bevorderlijk kan zijn voor optredens ook buiten de scene, maar wat je aan de andere kant zou kunnen laten vervreemden van de rock ‘n’ roll scene. Hoe vakkundig dit ook vertolkt wordt, ik hou het dan toch liever bij de nummers waarbij The Bellhops meer dichter bij typische rock ‘n’ roll blijven, want ook daar hoor je de kwaliteit van de band zeker in terug. We hebben het dan bijvoorbeeld over de rockabilly-achtige countrysong You Burn My Heart, de zelfgepende surftrack Surfing Mania of zelfs de Louis Jordan song Is You Is Or Is You Ain’t My Baby. De band zoekt het dus ook in de originele zwarte rhythm & blueshoek, wat alleen maar prijzenswaardig is. Luister ook maar eens hoe doeltreffend ze Harris Peppermint’s I Got Loaded deze eeuw in loodsen. Hoe goed drie individueel sterke instrumentalisten eveneens een hoogstaand samenspel kunnen hebben wordt vastgelegd in Charlie Christian’s Swing To The Bop. Jawel, het is jazz, maar dan wel het soort jazz dat ook bij menige rocker instemming kan krijgen.
Eén ding staat vast: je moet dit album niet beluisteren, maar beleven. De band kiest uitdrukkelijk om onderscheidend te zijn. Kwalitatief gezien slagen ze daarin cum laude, al zal niet elke benadering van de band de jouwe zijn. Hoe The Bellhops echter zijn geëvolueerd van een beginnend rockabillybandje naar een volwassen roots rock ‘n’ roll band waar dringend rekening mee gehouden moet worden, dwingt echter alleen maar respect af. Info: www.thebellhops.com. Binnenkort bespreken we de CD die de band opnam met Billy Lee Riley! (Frans van Dongen)