ROOTSFEST - 5 JAAR ROOTSTIME@HALEN 8/05/09



Op vrijdag 8 mei had er in de feestzaal ‘t Muiken’ te Halen een speciale viering plaats. De website rootstime.be bestaat inmiddels vijf jaar en dat was voldoende reden om de deuren open te gooien voor alle sympathisanten, medewerkers, vrijwilligers, familie, fotografen, lokale feestvierders en muziekliefhebbers. Uiteraard mogen daar dan zeker de artiesten niet ontbreken, waarvoor het allemaal begonnen is en die het kloppend musicerend hart van een website uitmaken. Initiatiefnemer Freddy Celis had liefst zes acts gepland met eerste klas muzikanten die hun vrijdagavond inleverden om het feest op te luisteren. En zoals eigen aan rasartiesten gaven alle singer-songwriters het beste van zichzelf, ongeacht de werkdruk, de vermoeidheid, stress in files, de commerciële survival of de innerlijke zielskwetsuren. Het publiek genoot ten volle van het ‘rootsy’ muziekevenement dat zich afrolde in een gezellige omkadering. En de ambiance was navenant. Dat de feestvreugde in laatavondlijke uurtjes wat te luidruchtige vormen aannam is inherent aan een Fest-Noz, zoals men in Bretagne een muzikale religieuze festiviteit noemt met gezamenlijke verbroedering en beroezing. De fanatieke roots lovers konden echter vanaf de eerste rijen de artiesten van dichtbij beluisteren en zagen en hoorden dat het heel goed was om even Bijbelse taal te bezigen.


Bij de introductie van de artiesten riep Blues Walker, beter bekend als The Hoodoogang’s frontman, nog even de grondlegger van rootstime.be naar voren. Daar deze Freddy de kans liet liggen om uitgebreid in te gaan op het geploeter, de lasten en geneugten rond zijn site, zal ik deze taak ‘vervangend’ op me nemen naar het einde toe. Maar zo ver is het nog niet want in een akoestische setting betraden achtereenvolgens zes artiesten solo of in duo het podium, met enkele tussenpauzes met het oog op de dranktoevoer en gulle uitdeling van de pizzapunten.



Als eerste werd singer-songwriter Kathleen Vandenhoudt aangekondigd, die later op de avond nog in een Diesterse Bluesclub verwacht werd, maar dan mèt Band. In Halen stond de frêle Kathleen er echter alleen voor, wat haar niet belette om met haar stem en gitaar voluit te gaan. Expressie en emotie zijn in haar songs onafscheidelijk verbonden. In een wielerkoers sparen de topwielrijders enige reserve voor de sprint aan de eindmeet. Niet zo bij Kathleen die vanaf haar eerste bloedstollend mooie ‘Moon’ zich volledig geeft. In songs als ‘Don’t Ever Stop Caressing Me’, ‘Gracious’, het smekende ‘My Prayer’ en het alles doordringende ‘I Hear You’ kroop zij als het ware in de eigen teksten, zich weerloos overleverend aan de genade van het publiek. Maar ook Etta James ‘Out Of The Rain’ en Springfield’s ‘Stop, Hey What’s that Sound’ werden gecoverd waarbij zij treffend opmerkte ‘dat er in deze vierkant draaiende wereld geen zak veranderd is’. Als ogen de spiegel van de ziel zijn dan tekenen zich bij deze vertolkster van roots en blues heel wat schaduwbeelden af met littekens en rouwrandjes. In een tijd waarin babe’s en jonkies, Lili’s en Lola’s, de radiozenders veroveren blijft deze vrouwelijk songwriter te weinig opgemerkt als een vuursteentje dat in de schaduw zijn gloed verspreidt.



Na de breekbare vrouwelijke songsmeedkunst over naar de Blues en Bluesies van Jack and the Mad Cat. Dit duo stelde zich in primeur voor onder hun nieuwe artiestennaam. Eerst waren er Jo & Jan, die als tieners uit Sint-Truiden de Deltablues ontdekten en dit met verve op enkele festivalpodia demonstreerden. Jo dwaalt intussen met zijn dobro op andere wegen in zijn eentje op zoek naar de schim van Son House. Maar zanger/gitarist Jan sloot met bluesharpspeler Frank, ook bekend als ‘buzzin’ Frank, een nieuw muzikaal verbond. Hun interpretatie van de blues komt innovatief over en de combinatie lentefris en robuust professioneel lijkt tot een succes uit te groeien, gezien hun beider enthousiasme. Ook Muddy Waters reisde van het zompige Delta naar het urbane Noorden. Met zijn bluesharp geeft Frank een eigen bezieling aan de Chicagoblues waarop Jan met zijn gitaar gretig weet in te spelen. Op het nummer ‘Classical Gaz’ hoorde je zelfs de gitaarvaardigheid van een Manitas de Plata in de notendop.



‘The Shiner Twins’ sloten aan en uitten hun respect voor dit duo met hun aanmoediging ‘keep that train going’. Zelf was het duo speciaal van Nederland naar Halen afgereisd als sympathiegebaar naar ‘Rootstime’ toe. Doorgaans vormen zij gevieren een band die overal zalen en festivaltenten doet vol lopen omwille van hun doorleefde blues en rootsmuziek, zang en briljante slide gitaartechniek inbegrepen. Op de website werden hun albums al bejubeld. In de feestzaal kon je begrijpen waarom. Na hun pluimpje voor het inmiddels vijfjaar oude Rootstime en de locomotief achter de site verborgen, zetten beide gitaristen Richard Van Bergen en Jack Hustinx in met de gospel ‘Guide Me Lord’. In hun vervoering sleepten zij de aanwezigen mee in de wierook van sublieme slide gitaarklanken. In ware ‘wapenbroeders’ verbondenheid vertolkten zij nummers als ‘Please Don’t Take My Memories’ en ‘Somebody Waiting’. Ook zij verwerken blijkbaar verlies en rouw in een song wanneer een vriend plots wordt weggerukt door de genadeloosheid van het lot. Met ‘Shake ‘Em On Down’, nummer dat zij nog met Malford Milligan speelden, sloten zij af, waarna zij de fakkel doorgaven aan de volgende singer-songwriter, nu opnieuw van Belgische bodem.




De bescheiden Kirri Kris Valvekens, ooit nog zanger/gitarist bij ‘The Moose’ en momenteel creatief bij de ‘5 O’Clock Shadow Bluesband’ verdient nochtans bekendheid over de landsgrenzen heeft. Sinds zijn ‘Still Live In Blue’ ben ik een fan van hem en na deze vrijdagavond zal dat niet veranderen. Zijn songs hebben iets ondefinieerbaar, waardoor je rechtop gaat zitten om aandachtiger te kunnen luisteren. Wanneer ik hem hoor zingen, zoals in ‘Five Words’, moet ik aan de jonge Elliott Murphy denken zowel door zijn manier van vertolken als in zijn gitaarspel. Soms brengt hij een song springlevend zoals ‘Mess Around’ en ‘How Long’, dan weer trekt hij zich in zijn eigen innerlijk wereldje terug, verwijlend in ‘Somewhere Someway’, waarbij je een glimp opvangt van een intense gevoelsstroom. Ondanks de vlagen van publieksrumoer bleef hij onverstoord zijn zelfgeschreven songs uitdragen, daarmee de verankerde blueskern in hem verradend. Het bestaan van singer-songwriters is nu eenmaal niet gemakkelijk. Maar echte artiesten verlaten zich niet op het publiek om waardering te oogsten. De innerlijke dialoog met de muziek is voldoende reden om het creatief proces te vervolgen met het gitaarspel als intieme ode aan hun muze.



Zanger Herman Acke uit het Leuvense, terug opgedoken na ‘Spencer The Rover’, sloot aan met Nederlandstalige levensliedjes uit zijn album ‘Evenaar’. Tussen alle anderen vormde de innemende blauwogige zanger een eenzaam eilandje met zijn vertolking van sobere songs over identiteit, zoeken en verdwalen, waaronder eentje van Jo Leemans en eentje van Johan Verminnen. Met zijn kleinkunstliedjes bracht hij even de onschuld terug uit de sixties jaren toen Boudewijn De Groot, Wim De Craene en Zjef Vanuytsel de jonge idolen waren. Zijn lieve ‘Annelies’ moet niet voor hen onderdoen. Maar rekening houdende met het late uur en uit respect voor de laatste artiest sloot hij vervroegd af. Hierbij past een kanttekening, want het viel me op dat gedurende de ganse avond de artiesten als het ware een empathische cirkel vormden waarin zij zich zorgzaam bewogen met veel begrip voor de opboksende bestaanswijze van muzikant. Ieder van hen refereerde naar voorganger of medestrijder met oprechte blijken van waardering.



Afsluiter P. Van Sant, voor de gelegenheid solo en met akoestische gitaar, wist ondanks het middernachtelijke uur vanaf zijn eerste ‘Callin’ From The Western World’ direct het gemoed te treffen. Na Brabant en het land der Belgen is zijn faam zelfs tot in Griekenland doorgedrongen waarmee ginder de speurtocht naar onvindbare albums is begonnen. Ik leef alvast met hen mee. Voor de Rootstime feestvierders bracht hij een bloemlezing uit zijn vier albums met uiteraard ook de onvergetelijke hoogtepunten uit zijn laatste ‘Frozen In Time’. In het aangrijpende titelnummer met de zin ‘diggin’ deep, pearls for swine’ viseerde hij trouwens niemand in het bijzonder, ook de ambiancemakers niet. Begrip voor de zwakte van de mensheid is hem aangeboren. Daarnaast heeft ook hij zijn eigen droeve herinneringen die zich als ijsklompjes in zijn songs nestelen en daar langzaam gaan smelten. Op ‘Six Feet Underground’ staat geen erosie, hoe vaak hij dit ook mag zingen. En bij elke herhaling van ‘I’m A Survivor’ lijkt zich zijn persoonlijke beleving te intensifiëren. Zoals dat onder muzikanten gaat voegde zich ook harmonicaspeler Frank d’Heye tenslotte bij hem, wat meer bluesy uitdeining gaf. Beiden sloten af met het inmiddels klassieke en voor de gelegenheid ook metaforische ‘Ship Of Fools’ waarop geen leeftijd staat.



Want aanhakend op de ‘Ship of Fools’ van songwriter Peter Van Sant die onlangs zijn vijftigste jaar vierde, past hier de supra beloofde speech bij het vijfjarig bestaan van rootstime.be. In 2004 besloot een zekere muziekfreak - blues en roots/liefhebber -, residerend in Halen, dat Vlaanderen manifest behoefte had aan een website waar de rootsmuziek in brede zin wordt gepromoot. Die intentie en aansluitende consequente uitvoering bezorgde hem zweet, bloed, tranen en doorwrochte nachten met inbegrip van een niet aflatende speurtocht naar trouwe medewerkers uit het goede weerbare en terugverende hout gesneden. In enkele fotografen vond hij het neusje van de zalm en inmiddels kan je op www.rootstime.be doorlinken naar o.m. interviews, specials, agenda, enz. Dat op poten zetten, onderhouden, updaten, promoten, motiveren, vitaliseren, corresponderen, visualiseren, enthousiasmeren en zelfs chanteren van vrijwilligers vraagt energie, doorzettingskracht en een lichte mate van gekte. Dus JA, dit mag eens gezegd en geschreven worden, want nu de volledig vernieuwde website in aantocht is, mag dit laat applausje tenslotte eens de richting uitgaan van de organisator/coördinator/stimulator van rootstime.be.

Marcie

Meer foto's: Lady Blue & Blowfish



Hierbij wil ik niet alleen Marcie bedanken voor deze mooie recensie, maar ook alle artiesten die van dit Rootsfest een prachtig feest hebben gemaakt. Tevens wil ik via deze recensie de medewerkers van Rootstime hartelijk danken voor hun aanzienlijke bijdragen aan Rootstime. De overgang naar de nieuwe site zal waarschijnlijk einde deze maand gebeuren en daarbij willen we onze lezers nog beter op de hoogte houden van de rootsmuziek met dagelijks nieuwe updates. Blijven lezen is de boodschap.