Ziezo, het vervolg van dit overspannende verhaal. Laat je gaan mensen, laat ons weten wat jullie ervan vinden!

En daar stonden ze dan, verderop in de gang lagen hun trui's eenzaam op de grond. Gechoqueerd keken ze naar de deur, die dicht bleef. Na zowat een minuut van stilte (het leek wel een uur) kon Pauline zich weer bewegen. 'Eline, kom, we gaan.' Haar ogen waren gevuld met tranen, maar ze hield zichzelf voor niet te wenen. Niet hier. Eline raapte in stilte hun trui's op en hield die stevig vast. Ze liepen op automatische piloot, terug naar de kleedkamer, namen hun rugzak en liepen de gang weer in, opzoek naar een uitgang. Hoe ze precies daar wegraakten zouden ze zich achteraf niet meer herinneren, maar opeens stonden ze toch weer buiten, niet wetend wat te doen. Ze zetten zich neer op een trapje, Pauline starend naar haar Coqs, Eline haar broek gladstrijkend. 'This sucks.' Pauline keek op, het was het eerste dat Eline had gezegd. 'Ik weet het..' 'Wat nu? Mijn zin om nog naar het concert te gaan is opeens helemaal verdwenen. En in die herberg slapen is zelfmoord! Ofwel valt het plafond op ons hoofd, ofwel krijgt dat oude ventje een hartstilstand. Hoe dan ook, iemand zal sterven!' 'Rustig rustig. We moeten naar dat concert. We vergeven het onszelf nooit als we niet gaan, na al die moeite. Oké dat je van streek bent, dat ben ik zelf ook, maar we mogen de moed niet laten zakken! We zijn bij hen geraakt, is dat niet al fantastisch?' 'Ja super, het was de eerste en vooral de laatste keer! We zijn overgekomen zoals we vooral niet wilden; geobsedeerd!' Ze zuchtte en begroef haar hoofd in haar handen. Pauline slikte, nam diep adem en stond op. 'En toch gaan we.' Ze trok Eline recht, die heel erg sip keek en gaf haar een knuffel. Daarna schonk ze haar een glimlach die Eline weer wat energie gaf. 'Matt zal ons toch nooit zien in de massa en dit is waar we moeten zijn, Wembley, hier hebben we maanden van gedroomd.' Nu ze zichzelf had kunnen overtuigen, voelde ze zich een stuk beter. 'Over een groot halfuur beginnen The Streets' Pauline keek op een bord, op ..:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />10 meter van de ingang. 'Rodrigo y Gabriela en Dirty Pretty Things hebben we al gemist. We zullen moeten vechten voor een deftige plaats.' Ze waren vast zowat de laatsten die het stadium betreden, maar niemand keek hen verwonderd aan of vroeg hen wat. Toen ze eenmaal binnen waren, vergaten ze toch wel eventjes het hele incident. Wembley overdonderde hen! Overal rond hen stonden mensen met Muse T-shirts. Iedereen sprak vloeiend Engels en leek opgewonden. Naast hen stond een klein meisje op haar toppen om een glimp op te vangen van het podium. Eline wees op een van de grote witte ballonnen die naast het podium op de afgezette stukken tribunes lagen. 'Goh, tijdens welk liedje zouden ze die gebruiken? Bliss? Plug In Baby?' 'Kijk, is dat een helicopter?' Eline straalde. 'Eigelijk staan we toch niet zo slecht, vind je niet? Wat een goed zicht op de schermen en als we de hele tijd springen, dan zien we ze echt spelen!' 'Jammer, ik dacht nog dat ik mijn trampoline moest meenemen, maarja…' 'Waaaa, die satellieten zijn toch zaaaalig?' Zo ging het een tijdje door, tot The Streets opkwamen en het publiek, in hoever dat nog kon, nog wilde werd. Iedereen leek klaargestoomd voor hét concert van het jaar. 'Zouden Dom en Matt nu al kleren hebben gevonden?' In een slag veranderde hun stemming en tijdens Dry Your Eyes leken ze beiden in gedachten verzonken.