MAGAZINE REVIEWS

Oor magazine: Hooghwater, daar verzuip je in. Niet letterlijk, maar in de beste muzikale vorm. En hoe doe je dat beter dan met de Ultieme Riff? Deze Tilburgers met een stamboom die The Spades en Restless Youth omvat, debuteren vanuit het niets met vijf ronkende songs. Belangrijkste element zijn de groovende gitaarpartijen, die nog maar zelden in deze tijd worden gespeeld. Ze hebben echter verdomd goed door hoe het moet. Hooghwater klinkt analoog, is zeker schatplichtig aan de jaren zeventig maar klinkt tegelijkertijd heerlijk authentiek.

Vooral door het op instinct aangedreven drumwerk zijn de songs een avontuur om naar te luisteren. Zo is prijsnummer When They Arrived een schoolvoorbeeld van hoe psychedelische rock moet klinken. Een stem die je vanuit een andere wereld toezingt terwijl de hypnotiserende riff iedere vorm van zwaartekracht wegneemt. Meesterlijk gedaan. Terug op aarde kom je met Stole The Soul, die bijna in ouderwetse Spades-traditie rockt. Dan wacht nog de chill-out van Burned Our City en is dat half uurtje Hooghwater zomaar over.

Toch voelt het alsof je een week ergens anders bent geweest. Dat is een beste prestatie. Hooghwater dompelt je onder in een warm bad van ultieme riffs. Een nieuwe belofte dus.

Aardschok magazine: Teneinde deze plaat een mooie puntenscore te kunnen geven besluit ik om dit debuut als full-lenght te betitelen. Er staan weliswaar maar vijf songs op, maar ze klokken in totaal wel 35 minuten, en dat ligt in lijn met hetgeen de gemiddelde punk- of hardcoreband aan de dag legt. Bovendien zit dat royale half uur boordevol gezonde vitamientjes. Wat zeg ik; Hooghwater uit Tilburg is gewoon het snoepje van de maand!

De songs hebben zonder uitzondering een pakkende, lekker voortstuwende groove, ze zijn spannend, vindingrijk en ritmische bijzonder interessant. Daarnaast spat de zelfverzekerdheid er van af. Een treffende vergelijking maken is moeilijk, en dat is meteen een ander groot pluspunt. In de verte doet het me een beetje aan Motorpsycho denken, maar door de zang word ik ook geregeld aan Orquesta Del Desierto herinnerd.

Zanger Joseph Meurs heeft namelijk een stemgeluid dat ergens tussen Pete Stahl en Ian Ashbury (The Cult) invalt. Prijsliedje is nummertje drie, het aanstekelijke en bij vlagen bezwerende "Knocked On Your Door". Als de band de koers van dit veelbelovende debuut verder weet uit te bouwen, is Nederland een potentiële topper rijker in het alternatieve rockcircuit. Score 81/100

UP Magazine: Drie hardcorekids die het over de arty-farty brug gooien? Te makkelijk. Chris Blankers en Joseph Meurs (beiden ex-Restless Youth) en Ries Doms ( Reaching Forward, The Spades, The Bars, Powervice, The Hydromatics) sloegen begin vorig jaar de handen ineen. Hooghwater gooit het echter over een andere boeg dan de genoemde bands. Het enige direct herkenbare is de fantastische stem van Meurs.

De muziek laat zich moeilijk omschrijven en wordt daarom alleen maar interessanter. Psychedelisch, uitgesponnen, divers, rauw, melodieus; het is allemaal van toepassing op het geluid. Zelf noemen ze de Wipers als invloed en ook dat is te horen. Elk nummer, hoe lang of uitgesponnen ook, blijft een onderhuidse spanning houden. Fantastische plaat van drie fantastische muzikanten. Voor de hardcorekid die verder kijkt dan zijn gebroken neus lang is. Maar ook voor je aan seventies rock verslaafde vader. Score 85/100

Fret Magazine: Moeilijke naam om mee in het buitenland wat te gaan doen lijkt me, maar het vertelt wel waar het in Nederland over gaat. De geschiedenis van de drie mannen uit Tilburg strekt zich uit over Restless Youth, The Spades en Powervice, en heeft zijn roots in hardcore punk, seventies rock en rock-'n-roll. In het zompige geluid van Hooghwater komt dat in meer of mindere mate terug, aangevuld met een flinke dot psychedelica van sixties garagebands.
 
De vijf nummers werken constant naar een climax toe, op een heel vloeiende en golvende manier. Hoewel het geen surfmuziek is, glijdt de luisteraar voortdurend van schuimkop naar schuimkop. Stevige powerrockgedeeltes trekken het dan weer strak. Supervette, avontuurlijke krachtmuziek dus op deze debuut-cd.

INTERNET REVIEWS

Lordsofmetal.nl: Een vluchtige blik naar de hoes van het debuutalbum van de Tilburgse band Hooghwater leert al dat dit geen metal band is. In een zwaarbewolkte avondschemering kijken drie heren gekleed in overhemd en spencer en gewapend met een tuba zeer nadrukkelijk niet in de cameralens. Er ontstaan allerlei associaties, maar de gedachte dat hier een cd met dampende metal ligt… nee. Bij het beluisteren blijkt ook snel dat daarvan geen sprake van is. Hooghwater speelt energieke alternatieve rock, onnederlands goed, zoals je volgens de gebruikelijke clichés dient te zeggen in dit soort gevallen.

Ergens begin 2007 ontstond Hooghwater toen Joseph Meurs en Chris Blankers een nieuwe band startten als vervolg op de punkband Restless Youth. In eerste instantie zonder drummer, die werd later gevonden in de persoon van Ries Doms, een drummer met een lange staat van dienst, onder andere bij The Spades. Hij brengt een voorliefde voor psychedelia uit de late jaren zestig mee naar de band. Het resulterende geluid, een mix van genoemde heavy psyche à la Vanilla Fudge met de emopunk van the Wipers klinkt heel erg als de vroegere platen van Noorse indiegoden Motorpsycho. Motorpsycho is misschien innovatiever, maar de zang van Joseph Meurs klinkt dan weer beter. Genoeg vergelijkingen, Hooghwater kan ook worden beoordeeld zonder steeds te verwijzen naar illustere voorbeelden. Daarbij valt op dat zowel de langere nummers ('Knocked On My Door', 'Burned Our City') als de relatief korte ('Stole The Soul') gekenmerkt worden door een zorgvuldige opbouw, een hele heldere productie en - niet te vergeten - pakkende songs.

De cd verdient het wat mij betreft om in één adem genoemd te worden met die paar andere geweldige debuutplaten van Nederlandse bands. Ik denk bijvoorbeeld aan Ivy Green, Shocking Shades Of Claw Boys Claw, Barefoot And Pregnant (van the Serenes). Het enige minpunt is de lengte van de plaat. Misschien is het een mini-album, want anders zou ik niet weten waarom deze cd slechts vijf nummers telt en niet langer is dan 31 minuten. Een plaat die naar meer smaakt. Score: 80/100

Spinner.com: Is er leven na een succesvolle hardcore band? Jazeker, en godzijdank niet persé in de vorm van een halfbakken reïncarnatie in hetzelfde genre. Zo betekende het einde van het Belgische Deadstop en Nederlandse Restless Youth al het begin van The Reactionaries, een lekker arrogant rockend gezelschap dat het beste van The Stooges en Danzig bij elkaar weet te brengen.

Hooghwater is op dezelfde manier ontstaan, met leden van datzelfde Restless Youth en drummer Ries Doms, die eerder al indruk maakte bij Powervice, Bars en The Spades. Op dit debuutplaatje staan vijf tracks, die gezamenlijk afklokken op een dik half uur. Geen makkelijk weg te spoelen kost dus, maar de dreigende samensmelting van seventies rock, punk en psychedelica heeft een even indrukwekkend als bezwerend effect.

De plaat houdt zich vooral overeind met een lading ijzersterke riffs, die de ene keer simpel maar extreem doeltreffend blazen en dan weer rustig een minuut of drie de tijd nemen om op haast zenuwslopende manier naar een te climax werken. Knap werk, hoewel het soms allemaal net wat te beheerst blijft. Doms wil met zijn virtuoze drumwerk nog wel eens mooi uit de bocht vliegen, maar een echt allesvernietigende gitaarsolo had dit debuut nog wel kunnen gebruiken.

Fileunder.nl: Ook bij Hooghwater blijkt de hoes in combinatie met de bandnaam niet bepaald een goed beeld te geven van het gebodene. Met hun nette blousejes, spencers en tuba op de hoes verwacht ik eerder Daryll-Ann-achtige pop of misschien zelfs wel Blof-achtig, dan stampende rock met rauwe zang. Toch krijg je dit voorgeschoteld op deze debuut-cd van de Tilburgers Joseph Meurs (stem en gitaar), Chris Blankers (bas en gitaar) en Ries Doms (drum).

Voorwaar geen straf om naar deze retestrakke band te luisteren. Daar staat drummer Doms met zijn verleden in The Spades en The Hydromatics natuurlijk ook al een tijdje om bekend. Met zijn drieën zetten ze op deze debuut-ep een geluid neer dat ergens in de Bermuda Driehoek Queens of The Stone Age, Masters of Reality, Screaming Trees een plek vindt, zonder daarin te verdwijnen door nog wat psychedelische kruiderijen toe te voegen.

3voor12tilburg.nl: Dat uiterlijk niet telt, zal Dokter Demo natuurlijk met zijn eigen spiegelbeeld meteen bevestigen. Toch is het een gegeven dat mensen die zichzelf mooi vinden gelukkiger zijn, sneller een baan vinden en vaker promotie maken. Op dat vlak heeft het Tilburgse Hooghwater alvast gewonnen. Niet dat de drie mannen zo oogstrelend zijn, daarover oordeelt Dokter Demo niet, maar het artwork van hun debuutalbum Hooghwater spreekt de dokter erg aan. Een cd-hoes die een 12-inch lp waard zou zijn geweest. Met het uiterlijk zit het dus wel goed, maar doorstaat het album ook de luisterbeurt? Weerspiegelt het uiterlijk het innerlijk? Het antwoord van de dokter: een volmondig 'ja'.
 
MUZIEK
Vijf nummers lang weet Hooghwater te boeien met stevige rock die doet denken aan grootheden als Queens Of The Stone Age, Monster Magnet, The Screaming Trees en Motorpsycho. Net als bij The Screaming Trees ademt er een sterke punksfeer door de jaren '70 georiënteerde rock van Hooghwater. Vervolgens wordt dit nog eens op verfijnde wijze met invloeden uit de psychedelica van de jaren '60 gemixt, waardoor een misschien niet uniek maar wel erg sterk eigen geluid ontstaat. Een haast on-Nederlands geluid.
 
NUMMERS
De gehele EP is van begin tot einde boeiend, vijf catchy nummers die nergens gaan vervelen. Dit op zich is een prestatie te noemen, daar drie van de nummers de zes minuten ruim passeren en er slechts een onder de vier minuten (3.55) blijft. In het genre zijn lange nummers niet ongewoon, maar de mindere vervallen dan toch snel in overbodige slaapverwekkende herhalingen en/of solo's. Hiervan is bij Hooghwater geen moment sprake. Elke klap valt daar waar hij moet vallen. Misschien niet zo verrassend als Motorpsycho, waar de productie zeker wat van wegheeft, maar minstens zo krachtig.
 
TEKSTEN
Wat wel een minder punt is, zijn de teksten. Die verzanden soms een beetje in ongelukkige clichés. Niet dat dit de plaat minder goed maakt, maar iets verrassendere teksten of juist overdreven aangedikte clichés (MM) zouden het geheel verheffen. Maar dat is geen reden om deze eenendertig minuten durende plaat te laten liggen. Die verdient ruim vier sterren. Een plaat die je alleen hard kunt en mag draaien. Rock met een grote R!

Fury-mag.com: Zoals eerlijk het langst duurt, duurt mooi vaak te kort. Neem nou Hooghwater; ruim een jaar na oprichting doet het Tilburgse gezelschap van zich spreken met één hand vol nummers, welke bij elkaar 'slechts' een half uur duren. Het trio begeeft zich tussen melancholieke alternatieve gitaarrock en 'dirty and sleazy' rock-'n-roll. Het gitaarwerk is recht door zee (When They Arrived, Stole The Soul), maar ook recht uit het hart (Hard Rain Fell). Nergens vervalt het trio in lomp ragwerk.

De band draait z'n hand niet om voor wat langere nummers. Stole The Soul klokt onder de vier minuten, de rest gaat al van vijf tot meer dan acht minuten. Toch vervelen de nummers geen moment. Drummer Ries Doms zorgt met soepel en energiek tromgeroffel voor de essentiële basis, zanger/gitarist Joseph Meurs en gitarist Chris Blankers met broeierig gitaarwerk voor de nodige spanning. Memorabel en heel veelbelovend! John Buis 8,0

Concrete Web.be: Tilburg (Holland), early 2007: having been active previously with Restless Youth (an act which left an impression on the town's underground scene, progressing from a mixture of Oldschool Hardcore and Punk on their demo and 7-inch EP State Of Confusion,to a more dynamic combination of Hardcore Punk and '70s Rock on their 2006 full-length album Light Up Ahead, issued through the Complete Control imprint) which had just passed onto greener fields...well, actually the band split up, all members continuing in music in several other projects...life-long friends Joseph Meurs (singer) and Chris Blankers (guitar) decided to continue their route in music together. What with their influence being the prevalent one in the subtle directional change in Restless Youth, their new project promised to be a positive continuation.

Now, it's an interesting phenomenon that during 2005 and 2006 quite a few of the bands which had build the scene in Tilburg in the first part of the new millenium had disbanded, making room for even more regroupings and collaboration projects in the city. However, one of the most prominent drummers in that town, Ries Doms (who'd made a name for himself playing for such acts as Bars, The Spades, Powervice and most recently The Hydromatics) was finding himself without any band to play in at all. His problem, of course, was that he extended the high standards he demands of his own play towards the other people he plays with...which is why Joseph and Chris were hesitant to ask him to join 'em in the first place. During the Summer of 2007 a mutual friend (and apparently music journalist of the local scene) was able to convince the duo to call Ries anyway, and no more than three days later the trio had already written their first song together!

According to the biography written by same music journalist Erik van Hest, Chris and Joseph had already developed a raw sound not dissimilar to The Wipers with hints of late '60s Psychedelica during their early jam sessions, and Ries' imput added to this his influences from bands like Captain Beyond and Vanilla Fudge. In January 2008 the trio travelled to the Burning Ear Studio in Essen, Germany, to record the five songs on their debut release (recordings which were later mixed and mastered by Pieter Kloos of Motorpsycho fame, among others).

The resulting 31-minute mini-album is a thing somewhat removed from what Chris (also played bass on the studio recordings) and Joseph (played additional guitar) used to do in their previous band, and could be seen as a somewhat peculiar take on Stoner Rock! The difference being that the guitar melodies are concentrated around note-playing (which does a lot to introduce the Psychedelic thing in Hooghwater's music) rather than on drawn-out, slow-paced riffs with a lot of sustain and feedback in the sound. Not that those elements aren't occasionally available, but they're not prevalent. Well, all you have to to to compare the boys' old band with the current one, is to go listen to what's posted at myspace.com/therestlessyouth, and hear how it differentiates itself from the two tracks posted at myspace.com/hooghwater. If you want to hear more, you can find a short video at hooghwater.com...or simply go out to the record store to buy the album. I tell you, it's well worth your hard-earned bucks. One track which specifically tickled my fancy is "Stole The Soul", where the singer (?) whistles during a somewhat Western-influenced calmer passage!

Great stuff, well worthy of the good rating I'm giving it! Well, the rating may still be moderate, but I expect a following full-length WILL find its way into my year-lists. Meanwhile, the trio have added bassist Dave van Beek to their line-up, and the quartet already have their first gigs under the belt. At the moment, live activities are still restricted to Holland, but Tilburg only being situated at some 12 kms from the Belgian border, I'm sure the guys will soon pop up their heads on some Belgian stages soon enough...something to look out for! Score 90/100

Metalrage.com: Hooghwater is a newcomer in the Dutch rock/metalscene. They formed in September 2007, but all three of the band members have made their mark on the scene with other bands (Joseph and Chris played in the punkband Restless Youth and Ries played in various bands like The Spades, Powervice a.o.).