Zo nu weer eens een review voor de postrockers onder ons. Is iedereen al bekend met de band Atlantis? Het project van multitalent Gilson C. Heitinga uit Utrecht. Met dit project trad hij de afgelopen tijd regelmatig op, onder andere met bands alsGod Is An Astronaut en 65daysofstatic. Begin dit jaar werd besloten om eerder werk te bundelen met een nieuwe EP en opnieuw uit te geven als een dubbel LP, hier volgt de review. 

Gilson begon in 2005 met het schrijven van muziek voor zijn project Atlantis. De grootste hoorbare invloeden zijn Massive Attack, Nine Inch Nails en Neurosis. Een combinatie van postrock/metal en elektro was altijd duidelijk hoorbaar, en dat is één van de zaken die de muziek zo herkenbaar/uniek maakt. De eerste release wasCarpe Omnium een relatief rustige en instrumentele plaat terwijl de nieuwe EP San Diablo een stuk zwaarder en zwartgalliger is. Een mooie combinatie dus om samen uit te geven.

Voordat ik de muziek ga bespreken wil ik eerst zeggen dat deze dubbel LP zeer mooie artwork heeft. Op het eerste gezicht lijkt de hele hoes te zijn gevuld met wat lijnen in grijstinten. Maar wie wat beter kijkt ziet na een tijdje allerlei delen van een vrouwen lichaam. Waarom dat zo mooi is? Het past precies bij de muziek, van buitenaf klinkt het als een warboel met veel samples en soms zelfs noise maar wie zich gaat verdiepen komt iets heel schoons tegen. En wat is er nu mooier dan een vrouwen lichaam?

Eerst maar even het oude gedeelte van de plaat bestreken. De rustige zijde met de naam Carpe Omnium. Zoals eerder vernoemt kent deze veel overeenkomsten metmassive attack. Er word alleen veel meer geëxperimenteerd. De invloeden van elektro zijn op deze helft van het album veel beter zichtbaar dan op San Diablo. De muziek draait niet echt om het maken van nummers maar meer om het creëren van een bepaalde sfeer, in dit geval de sfeer van een drama. Aan de titels te zien een liefdes drama, het begint met Losing You en eindigt met Finding You. Een happy end dus.

Een prima album voor op een rustige avond. Je zet Carpe Omnium aan, neemt wat te drinken en gaat op je gemak in een comfortabele stoel liggen. Voor je het weet neemt het album je in zijn greep en brengt je in een trans. 

En dat het nieuwe gedeelte. San Diablo zet een totaal andere sfeer neer. Één van de meest zwartgallige albums die ik ken, de sfeer is net zoals die van een sterke psychische thriller. De titels als This Is Our Time Of Death spreken dan ook al boekdelen. Wat dit deel van de dubbel zo apart maakt is het vele gebruik van samples, zoals die van kinderstemmetjes en de noise invloeden. Vaak hangt er en chaos aan storing geluid door de muziek of zitten er gewoon zoveel lijnen door elkaar dat het verwarrend gaat klinken. Tot liggen er altijd hele duidelijke en fijne melodieën onder al dat geweld verscholen. 

Het hoogtepunt van de dubbel is toch wel het nummer I'm Your Addict, Little Miss Cocaïne, dat een schoolvoorbeeld is van op een goede manier chaos in je muziek te verwerken zonder dat het op een moment storend is. Wat mij betreft mogen ze van deze muziek korte films maken, het leent zich er echt voor.

De complete tracklist:

Carpe Omnium:
Losing You
The Last Dance
Can You Hear Me?
This Is Heavy
Missing You
Constantinople
We Are Almost There…
Finding You 

San Diablo:
Welcome Home San Diablo
This Is Our Time Of Death
I'm Your Addict, Little Miss Cocaïne
Mongoose Vs Cobra

Beoordeling: 9/10