"Waarom schrijf je niet meer?"

Ik heb het me ook even afgevraagd. Het was in elk geval niet omdat mijn bakje leeg was. Integendeel. Mijn bakje zit heel erg vol. Ik hoef er zelfs de wijde wereld niet meer voor in te stappen. Die trekt aan mij voorbij in mijn kantoortje. In de straten die ik voorheen alleen betrad om witte wijn te drinken, teveel voor een lunch te betalen en in de min zeventig percentbakken een designerkoopje op de kop te tikken, zijn er mensen die ik voorheen niet zag, zichtbaar voor me geworden. Ze zwaaien enthousiast als ze me zien en roepen me na.  

Stuk voor stuk persoonlijkheden, zo gek dat ik ze nooit zou kunnen verzinnen. Slechts een welgemikt 'hoe gaat het' hebben ze nodig om hun verhaal ten grabbel gooien. Moedige vertellingen van mensen die vooral overleven in plaats van te leven. Alles op het spel hebben gezet om hun lot en dat van hun nazaten te verbeteren. Maar ook laffe bekentenissen over een bange importbruid thuis of serieel overspel. Droeve verhalen over een eenzaam bestaan in een land waar het altijd lijkt te regenen, toch zeker deze zomer.

Ik voel me een beetje een dief als ik hun woorden registreer en in mijn hoofd parkeer om op een dag zonder inspiratie weer te voorschijn te toveren. Zoals dat volk dat gelooft, dat als je een foto van hen neemt, je dan hun ziel steelt….