Heyhey,..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Today I visited Baba Salah, a big star in ..:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />Mali, but unknown outside the nations borders. For years he played with Oumou Sangare, but now he has a band of his own. Because I have visited him a few times, I knew he would be a good one for our film. His music is deeply rooted in the Northern Sonrai styles of the region around Gao, where Baba was born and raised. Although his music may seem commercial to the Western ear, he has a solid fan base of Sonrai people in Bamako. It's funny to see how musicians experiment with their music in their home country, while a large part of the Western audience wants the unspoiled 'real deal'. Can this music still be labelled as 'world music'. When does something become 'pop'. It's easy to use the term 'afropop' here, but it remains to be an interesting phenomenon.
The songs that I played with Baba while we were being filmed were new to me, but because I've listened to his previous albums quite a bit, it was easy to follow his riffs. Baba said that I've improved a lot in my guitar playing, big compliment from the stringmaster. After the jamsession and the interview we paid a visit to his brand new and well facilitated studio. The songs of his new double cd, that is going to be released in Mali soon, sounded much better production wise than his previous albums, where the synthesizer tends to dominate the other instruments.
Tomorrow we will leave for Segou for the Festival sur le Niger. Hopefully I will be able to blog from Segou as well, but it remains to be seen if there are adequate computers available. Don't be alarmed if a day or three of radio silence follows this latest blog. At the latest I will be able to sit behind a computer on Monday, to give full report of the festival.
Hope to blog to you soon.
Kambe!
Heyhey,
Vandaag ben ik op bezoek geweest bij Baba Salah, een grote ster in Mali, maar daarbuiten volslagen onbekend. Jarenlang speelde hij in de band van Oumou Sangare, met wie hij rond de hele wereld tourde, tegenwoordig heeft hij zijn eigen groep. Omdat ik hem al verschillende keren heb bezocht wist ik dat Baba een goeie zou zijn voor onze film. Zijn muziek is diep geworteld in de Noordelijke Sonrai stijl van de regio rond de stad Gao, waar hij is geboren en opgegroeid. Toch doen zijn nummers zelfs voor een Westerling tamelijk zoetig en commercieel aan, terwijl de Sonrai van Bamako het prachtig vinden. Het is een grappig contrast om te zien hoe hier volop met de muziek wordt geexperimenteerd terwijl een groot deel van het Westers wereldmuziekpubliek juist onversneden koek wil. Is het dan nog wel wereldmuziek? Wanneer kan je iets aanmerken als pop? Vluchten in de term 'afropop' ligt voor de hand, maar het blijft een interessant verschijnsel.
De liedjes die ik samen met Baba voor de camera speelde had ik nog nooit gehoord, maar door veel naar zijn eerdere cd's te hebben geluisterd kon ik hem gemakkelijker volgen dan voorheen. Baba vond dan ook dat ik op gitaar erg vooruit was gegaan, een groot compliment de snarenvirtuoos. Na de jamsessie en het interview hebben we nog een kijkje genomen in zijn gloednieuwe en goed gefaciliteerde studio. De nummers van zijn dubbel cd, die binnenkort in Mali wordt uitgebracht, klonken qua productie vele malen beter dan zijn eerdere cd's, waar de synthesizer meestal onevenredig hard alle andere instrumenten omver blaast.
Morgen vertrekken we naar Segou voor het Festival sur le Niger. Ik hoop ook vanuit Segou te kunnen bloggen, maar het is nog maar afwachten of daar goede computers beschikaar zijn. Wees dus niet ongerust als er een dag of drie radiostilte volgt. Op z'n laatst kan ik maandag weer achter het scherm plaatsnemen voor een volledig verslag van het festival.
Hopelijk tot snel
Kambe!