Heyhey,

Ondanks dat iedereen zegt dat het lekker weer is vind ik het koud in Amsterdam. Drie dagen ben ik nu terug, en het 'gewone leven' zet zich weer voort. Als ik weer thuis kom lijkt het altijd alsof ik nooit weg ben geweest, het zelfde gevoel dat ik ook altijd krijg bij aankomst in Bamako.

De laatste dagen in Mali vlogen voorbij, maar we zijn erin geslaagd om alle filmopnames af te ronden. De dag voor vertrek was er zelfs nog gelegenheid om beelden te schieten voor een videoclip van mij en Lobi. Zoals gebruikelijk in Mali trok de camera veel bekijks en stond er binnen een mintuut een hele haag mensen me te kijken door het kleine display schermpje.

Het was goed om voor mijn vertrek enkele praktische punten voor onze aanstaande 'wereldtournee' door te spreken met Lobi en Brehima Kouyaté. Zij zijn er helemaal klaar voor om in maart naar Nederland te komen en na enkele optredens een tour door de Verenigde Staten te doen. Bij de familie Touré kan ik inmiddels niet meer stuk.

Nadat Lobi mij met zijn aftandse Peugeotje naar het vliegveld had gebracht drong het tot me door dat ik Mali aan het verlaten was. Het was in ieder geval een te gekke tijd, en de karrenvracht aan nieuwe muziekideeën zal me nog goed van pas komen. Het programma voor de komende paar maanden staat vast. Eerst is er de tour door Nederland en de VS, dan de release van de nieuwe cd van mijn band PELT en vervolgens staat de zomer alweer voor de deur. Afrika ligt weer achter me, het tempo gaat omhoog…

Voor degene die deze blog hebben gevolgd, hartstikke bedankt voor jullie interesse en toffe reacties. Hopelijk komen we elkaar weer tegen bij een volgende blog of een van mijn concerten. Tot dan…

Kambe

Joep

Joep Pelt & Lobi Traore

5 maart - 013 (Tilburg)

6 maart - De Melkweg (Amsterdam)

8 maart - Theater Landgraaf (Landgraaf)

12-21 maart tour U.S.A.

Check de website voor data, info & gratis muziek: www.joeppelt.net

Hey Somogo !..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

I've been back in ..:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />Bamako now for two days. The last day in Segou was very relaxed, and had a few concerts of local bands in the evening. The quality of the concerts wasn't as high as the previous days, but most tourists already moved on and a large part of the police force stayed at home, which gave the festival a local character. The trip back to Bamako went very smoothly.

Yesterday we wailed into MaliK7, one of the few honest record companies of Mali. For over twenty year, this label has been producing music for a local, as one of the few who actually pay their artists. That why I always pay a visit to Mali K7 when I go out to score some cd's in Bamako. This time I only bought about fifteen cd's, priced for the local market (about three dollars each). Next to a few Soukouss artists from Congo, and a couple of compilation albums of Bembeya Jazz, I mainly chose Malian artists like Kassemady Diabaté, Abdoulaye Diabaté en Vieux Farka Touré (Ali Farka son). This should be just enough to come by for now.  Around nine 'o clock in the evening there was a big concert in the Centre Culture Français, where we filmed several female singers. At the CCF, I happened to run into the American drummer of Vieux Farka, with whom I had a nice chat about being Western in an all Malian band, and the endless search for bars in Malian music, which seem to be a Western invention. I also had a lenthy discussion with the German label manager of Bassekou Kouyaté about the possibility to produce albums of Malian artists with a grittier sound, the way in which they normally tend to amplify themselves. About topics such as these a music nut like me can go on for hours.

Today we filmed the famous Malian photographer Malick Sidibe, who has been taking photos of Mali for over forty years. You can really see the changes that Mali went through in the days of his career, especially in music and nightlife. Pictures of dancing youngsters right after the country's independence, in the mid sixties, decorate the wall of his tiny studio, that has barely changed in four decades.

Tomorrow we will be filming for the video clip of me and Lobi, which we hope to use for our tour in The Netherlands and the US, this March. Live dates and further information can be found on my website: www.joeppelt.net

With a few days left, we will be able to round things up in a relaxed manner, without having to run, which truly is impossible in this climate.

Kambe

Joep

Hey Somogo !

Ik ben inmiddels alweer twee dagen terug in Bamako. De laatste dag in Segou was erg rustig, met 's avonds enkele concerten van locale bandjes. Het niveau lag niet zo hoog als de vooafgaande twee dagen, maar de meeste touristen waren al naar huis en de politiemacht was aanzienlijk minder groot. Daardoor had je veel meer het idee dat je op een lokaal festival was. De reis terug naar Bamako verliep uiterst vlotjes.

Gisteren togen we naar Mali K7, een van de weinige bonafide platenmaatschappijtjes in Mali. Sinds een jaar of twintig produceerd dit label dat enkel voor de Malinese markt en zijn ze daarbij een van de weinigen die daadwerkelijk rotalties an hun artiesten uitbetalen. Daarom ga ik altijd bij Mali K7 mijn cdtjes kopen. Dit maal ging ik er we met enkel een stuk of vijftien cd's, waar je keurig de lokale prijs voor betaald (zo'n 2,50 euro per stuk). Naast een paar Soukous artiesten uit Congo en twee verzamelaars van het Beyemba Jazz uit Guinea, heb ik vooral Malinese muziek gekocht van onder meer, Kassemady Diabaté, Abdoulaye Diabaté en Vieux Farka Touré (de zoon van Ali Farka). Genoeg om voorlopig weer mee vooruit te kunnen. Om een uur of negen was er een groot concert in het Centre Culture Français, waar we enkele zangeressen hebben gefilmd. Ik trof toevallig de Amerikaanse drummer van Vieux Farka, met wie ik leuk heb zitten praten hoe het is om als enige Westerling in een Malinese band te zitten en de eeuwige zoektocht naar het tellen van de maat, wat een typsche Westerse uitvinding lijkt te zijn. Ik heb ook nog een lange discussie de Duitse labelbaas van Bassekou Kouyaté over de mate waarin je Malinese artiesten met een expres vuige sound kan produceren, zoals ze hier live klinken. Over dit soort gefreubel kan ik als vakidioot urenlang doorratelen.

Vanmiddag waren we op bezoek bij de bekende Malineses fotograaf Malick Sidibe, die al sinds begin jaren '60 in Mali fotografeerd. In zijn werk zie je de ontwikkeling van het land terug, met name in de muziek en het nachtleven. Foto's van dansende jongeren direct na de onafhankelijkheid, midden jaren zestig, sieren de wand van zijn piepkleine werkstudiotje, dat niet is veranderd in de veertig jaar dat Malick er werkt.

Morgen gaan we wat beelden schieten voor een clip van mij en Lobi, die we hopelijk al kunnen inzetten bij onze tour in maart, als we na enkele optredens in Nederland een tour door Amerika gaan doen. De livedata kan je overigens terugvinden op de site www.joeppelt.net

Met nog een paar dagen over kunnen we op een relaxte manier alles voor vertrek rondmaken, zonder daarbij al te hard te moeten rennen; dat is in dit klimaat een onbegonnen zaak.

Kambe

Joep

Allo !

..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /> 

Hoewel de concerten van gisterenavond spektaculair waren, ben ik voor het grootste gedeelte van de avond op de boot gebleven. In tegenstelling tot vorig jaar was er een enome politiemacht op en rond het festival terrein, waardoor je steeds weer door iemand anders werd tegengehouden. 'Niet daarlangs, u moet omlopen. Doorlopen! Niet filmen, geen foto's, bladibladibla!' Elke agent leek weer iets anders gevonden te hebben om over te zeiken, en meestal ging het nergens over. Vrienden backstage opzoeken was er al helemaal niet bij. Jammer, want er stonden veel  bekenden op het podium. Gelukkig hebben we straks nog even de tijd als we in Bamako terugkomen. Vanwege het enorme gedrang van de ruim 15.000 bezoekers en de opgefokte houding van de in het nauw gedreven politie, ben ik naar de boot vertrokken om daar de rest van de show te bekijken. De ambiance was prachtig. Het publiek zong hartstochtelijk mee en danste op de nummers van Salif Keita en Bassekou Kouyaté. Op een tuinstoel was het goed toeven op het dek van ons schip. Biertje erbij, prima!

Vandaag hebben we de bekende Amerikaanse producer Joe Boyd kunnen interviewen, wat weer voor een extra invalshoek voor de film zorgde. De collectie interviews en muziek groeit aardig door. Morgen vertrekken we naar Bamako om alles rond te maken, waar we gelukkig nog een aantal dagen de tijd voor hebben. Binnen korte tijd hebben we veel klaar weten te spelen, en dat terwijl het tempo hier veel lager ligt en alles wordt afgehandeld met de Afrikaanse slag. Als je dingen te snel geregeld will hebben lukt niks, maar als je alles laat lopen kom je ook nergens. Het is echt balanceren tussen twee culturen en af en toe proberen de regels van het spelletje een beetje te buigen. De volgende blog schrijf ik weer vanuit Bamako.

Kambe

Joep

Allo !

Although yesterday evening's concerts were spectacular, I stayed on the boat for the largest part of the evening. Contrary to last year there were too many policemen on the festivalterrain, which resulted in being stopped every few steps by different coppers. 'Not that way, this way. Move on! No filming, no photo's, yadayadayada!' they all seemed to have found something else to nag about, which made it impossible to look up friends backstage, too bad, there were plenty. Luckily we still have time when we get back to ..:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />Bamako. Due to the hassle to move around amongst the 15.000 visitors, and the uptight police officers, I left the festival to watch the remaining concerts from our boat. The ambiance was fantastic. The audience was singing passionately along and danced to the songs of Salif Keita and Bassekou Kouyaté. I was enjoying it all on deck, pulled up a chair and grabbed a cold beer: excellent!

Today we interviewed the famous American producer Joe Boyd, which gave a new angle to our film. The collection of music and interviews is steadily growing. Tomorrow we will leave for Bamako, to round up our 'to do' list in the remaining days. We managed to do quite a bit of work in a relatively short period, while the overall tempo is significantly low and everything is arranged with an African twist. If you want to arrange everything fast, nothing works, but you don't get anywhere if you just let things happen. It's all about a delicate balance between two cultures, and subtle attempts to bend the rules of the game. The next blog will be posted in Bamako.

Kambe!

Heyhey,

Het Festival sur le Niger is inmiddels in volle gang, maar ik zit nu achter een computer die maar geen contact will maken met het web. Dat weerhoud mij natuurlijk niet van iets te schrijven, het upbloggen moet maar even wachten. Gisteren zijn we vroeg met een gehuurde auto uit Bamako vertrokken. De chauffeur, Vieux, draaide onderweg bandjes met onder meer de jagersmuziek van de Wassoulou en het oude orkest van Segou.  De epische vertellingen gaan je als Westerling voorbij, maar Lobi en Vieux luisterden met de grootste belangstelling. „C'est trés important, ça!" aldus Lobi. Misschien kom ik er ooit nog eens achter wat die meneer op de tape een uur lang onafgebroken proclameerde...

De weg naar Segou is een streep asfalt door een dor landschap, waar groepjes lemen huisjes dorpjes moeten voorstellen die het niet eens geschopt hebben tot een vlek op de kaart. Met een plaspauze of twee waren we binnen drie uur in de stad van van Malis eerste koningen: Segou. Het centrum is meer vernippert en groener dan dat van Bamako, maar de drukte rond het festival is overal zichtbaar. De bureaucratische rompslomp die ons bij aankomst op de centrale regelplek stond te wachten was iets waar ik ons gezelschap vantevoren voor had gewaarschuwd. Gelukkig konden we alles in een kleine drie uur rondmaken en reden we met onze ‚wristbands' door naar de accomedatie. Dit keer geen net afgebouwde villa, zoals vorig jaar, waar we door de verse kalk geschminkt als indianen naar buiten wandelenden. Voor deze editie kregen we ieder een kajuit toegewezen op een grote boot, vlak naast het festivalterrein.

De concerten die we gisteravond op het hoofdpodium hebben gefilmd waren erg afwisselend. Hoogtepunt van de avond waren de sets van Abdoulaye Diabaté, die als de Malinese Wilson Picket over het podium stuiterde, en Habib Koité, die het zelfs voor elkaar kreeg om tijdens zijn optreden van het podium af te stuiteren. Toen we hem vanochtend voor onze film interviewden liep hij nog mank vanwegen een verrekte spier in zijn kuit. Overmorgen vertrekt hij voor een Afrikaanse tournee. Vanavond zijn er optredens van Afel Bocoum, Bassekou Kouyate en Salif Keita. Eens kijken of we de laatstgenoemde ook voor de camera kunnen slepen. Ondertussen is het lekker over het festivalterrein hobbelen, verkopers afwimpelen, en beschutting zoeken voor de felle middagzon.

Kambe

Joep

Heyhey,..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Today I visited Baba Salah, a big star in ..:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />Mali, but unknown outside the nations borders. For years he played with Oumou Sangare, but now he has a band of his own. Because I have visited him a few times, I knew he would be a good one for our film. His music is deeply rooted in the Northern Sonrai styles of the region around Gao, where Baba was born and raised. Although his music may seem commercial to the Western ear, he has a solid fan base of Sonrai people in Bamako. It's funny to see how musicians experiment with their music in their home country, while a large part of the Western audience wants the unspoiled 'real deal'. Can this music still be labelled as 'world music'. When does something become 'pop'. It's easy to use the term 'afropop' here, but it remains to be an interesting phenomenon.

The songs that I played with Baba while we were being filmed were new to me, but because I've listened to his previous albums quite a bit, it was easy to follow his riffs. Baba said that I've improved a lot in my guitar playing, big compliment from the stringmaster. After the jamsession and the interview we paid a visit to his brand new and well facilitated studio. The songs of his new double cd, that is going to be released in Mali soon, sounded much better production wise than his previous albums, where the synthesizer tends to dominate the other instruments.

Tomorrow we will leave for Segou for the Festival sur le Niger. Hopefully I will be able to blog from Segou as well, but it remains to be seen if there are adequate computers available. Don't be alarmed if a day or three of radio silence follows this latest blog. At the latest I will be able to sit behind a computer on Monday, to give full report of the festival.

Hope to blog to you soon.

Kambe!

Heyhey,..:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

I wasn't able to post news for two days, but not without reason. It has been so busy that I simply did not have time to wait for the slow available African computers. It's been totally nuts, as I'm soaked once again with Malian music.

The day before yesterday we recorded an interview with Lobi Traore on the roof of his house in ..:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />Bamako. Illuminated by the light of the setting sun, Lobi talked about his music, his message, his native Segou and his future in music. Beautiful images, which ended in a jamsession, while the sun quickly withdrew behind the hills. Afterwards we went to Club Djembe, where we played a concert until late. That night, we played several song from our album 'I Yougoba' as well, for the twirling visitors of the dancefloor.

Yesterday, we went to see Afel Bocoum, who happened to be in Bamako. He's more frequently on tour than in the country these days, so we were lucky. Afel will also play on the Fesival sur le Niger in Segou, to which we will travel on Friday. As usual the rendezvous was warm and Afel took all the time that was needed to catch up and teach me some new Northern guitar figures. Together with his band of apprentices 'Alkibar Junior', we played the music from the North and of his former teacher Ali Farka Toure. Between the songs, Afel lectured about music in Mali and the future of his children. Now and then you got to thinking that you walked in a gospel service. Although he smokes one cigarette after the other, Afel is a great story teller and a marvellous teacher when it comes to Northern guitar styles. Again, I collected a whole lot of riffs to work on at home.

Today we went to see Bassekou Kouyaté, the rising star among the Griots, the traditional bards of West Africa. Bassekou playes the Ngoni, and ancient string instrument that was played before Mali's first kings. The basis of his music in the style of Segou where Bassekou and Lobi were born. The rage of notes that Bassekou manages to pull out of his small Ngoni is truly astonishing. After a short interview, we managed to witness a rehearsal of his band. In a room of no more than sixty feet, the air was filled with the sound of Ngoni's and  percussion, while Bassekou played high melodic notes through the bouncing groove and the vocals of his wife. Like Afel, Bassekou will play in Segou, which promises to be a huge musical party.

Tomorrow we will pay a visit to Baba Salah, a Sonrai guitarist form the Northern Goa, by whom I previously had the pleasure to be tortured in a guitar lesson that was named 'technical supriority'. Pictures of this session can be found on my website www.joeppelt.net, where you are allowed to take a peek..

Hopefully I will be able to send another message soon from this musical whirlpool. Until then…

Kambe

Joep

A ni sogoma,

with great uncertainty, I try a few words of Bambara every now and then. About two months bfore my departure, I started to take a few lessons, which enables me to catch fragments of scentences. An overal improvement I must say. Prior visits found me acting like the social imbicile in any social occasion.

Yesterday, Lobi picked me up with his run down Peugeot, after which we drove down the main road. The warn, dusty air feels familliar, and it feels good o be 'home'. After diner, Lobi announced that he was going to play a concert at the 'Albatros' club. With only three hours of Mali on my back, I was in te middle of Bamako's live scene at a concert that seems typical for Lobi. Just the backing band plays: a few dancers shuffle their way over the dancefloor, Lobi puts his guitar over his sholder: the dancefloor is vividly overcrowded. Although the evening was only getting started , I decided to split the partyat 2 in the morning.This morning I woke up with the sound of Radio Mali. Scruffing around in town if on the menu today and tomorrow. I hope to be able to post the first photo's. This place is great!

Kambe!

A ni sogoma!

Met grote twijfel waag ik me af en toe aan een paar woordjes Bambara. Een maand of twee voor mijn vertrek ben ik met les begonnen, waardoor ik nu af en toe een fard van een zin opvang. Dat is al een hele verbetering. Vorige keren zat ik bij menig sociaal gebeuren toch vooral de sociale debiel uit te hangen.

Lobi heeft me gisteren opgehaald van het vliegveld, waarna we met zijn afgeragde peugeotje de hoofdweg opreden. De stoffige, warme lucht voelt als vanouds, en het is dan ook goed om weer 'thuis' te zijn. Na samen te hebben gegeten deelde Lobi me mee dat hij diezelfde avond nog een optreden had in de club 'Albatros'. Nog geen drie uur vers in Mali zat ik weer in de live muziek, bij een optreden dat kenmerkend is voor Lobi. Enkel de begeleidingsband speelt: handjevol dansers op de dansvloer, Lobi hangt z'n gitaar om: volle, bewegelijke dansvloer! Hoewel de avond nog bezig was op gang te komen, kneep ik er om een uur of 2 tussenuit. Vanochtend wakker geworden bij de klanken van Radio Mali. Lekker rondsnuffelen in de stad, iets dat ik morgen voortzet. Hopelijk komen dan ook de eerste foto's, want ik vind het hier prachtig.

Kambe!

(English version below)

Heyhey,

morgen vertrek ik voor twee weken naar Mali, waar ik een film ga opnemen met mensen van de Museum van Volkenkunde uit Leiden. Ik ben door hen gevraagd ze een beetje rond te showen door de Malinese muziekscene, en heb daarom een grote lijst gemaakt met alle telefoonnummer die ik in de afgelopen jaren heb verzameld. Nu maar eens afwachten wie thuis is.. Ik zal van het vliegveld worden afgehaald door Lobi Traore, met wie ik ongeveer een jaar geleden de cd "I Yougba" in Bamako heb opgenomen. In maart gaan we samen in Nederland en de VS een tourtje doen, maar dat is voor later, nu eerst naar Mali. Het is de vijfde keer in vier jaar dat ik naar het land vertrek. Over mijn eeste reis kan je trouwens van alles lezen en beluisteren op mijn website www.joeppelt.net (kijk onder het kopje 'on the road'). Er is zo verschrikkelijk veel muziek in dat land dat ik er elke keer weer nieuwe muziekstromingen ontdek, die dan ook nog eens duizend jaar oud blijken te zijn. Of je nu traditioneel, modern of gewoon een avondje dansen wil: Mali heeft het. Ik ben benieuwd wat ik nu weer tegen zal komen, maar zal proberen daar elke dag iets over te schrijven (als de Afrikaanse computers het toestaan).

Heyhey,

tomorrow I'm leaving for two week of Mali, where I'm going to record a film with people the Museum of Volkenkunde from Leiden. I was aked to show them around in the Malian music scene. Therefor, a long list was made of telephone numbers that I collected over the years. Let's see who's home... I'm being picked up from the airport by Lobi Traore, with whom I recorded the album "I Yougoba" in Bamako. In March we will be touring The Netherlands and the US, but that's later, now it's Mali! Its the fifth time in four years that I'm leaving for this country. You can read all about previous travels on my website www.joeppelt.net, that has pictures, music, the works (check the header 'on the road'). There's so much music in Mali that I keep discovering new genres, which frequently turn out to be a thousand years old, every single time I'm out there. Whether you're looking for the traditional, the modern, or just an evening of dancing: Mali's got it! I'm curious what I will discover this time, and will try to write about it everyday (if the African computers let me).

(English version below)

"Luisteren naar de repetities"

Zeven repetities hebben we er nu opzitten, en dan is het tijd om de studio in te duiken. Uiteindelijk wordt Wafé toch onze drummer, want hij komt van de verschillende drummers die ik tot nu toe heb gehoord het beste uit de verf. Specifieke muziek vraagt nu eenmaal om specifieke muzikanten, en die hebben we in korte tijd goed bij elkaar weten te zoeken. Het werkt heel motiverend om te horen hoe de liedjes zich doorontwikkelen, een proces dat nog steeds in volle gang is. Een handige manier om dat proces te bevorderen is het opnemen van de repetities. Zo horen de verschillende muzikanten zichzelf spelen, en krijgen ze een beter zicht op hun eigen partijen binnen het geheel. Het is duidelijk merkbaar dat de muzikanten zowel creatief als analytisch met de muziek bezig zijn. Je zoekt toch naar zoveel mogelijk houvast in een vrije muziekvorm. Sommige liedjes laten zich niet in een vaste vorm vangen, maar als het geheel klopt en de 'feel' goed is hoor je mij niet klagen. 

Er heerst een ontspannen maar geconcentreerde stemming tijdens de repetities, en al zijn de dagen nog steeds warm in deze tijd van het jaar, er wordt stevig doorgewerkt. Twaalf nummers hebben we nu op de setlist staan, die een gevarieerde collectie liedjes vormen. De laatste voorbereidingen zijn al getroffen, dus het is nu alleen nog maar een kwestie van doorknallen tot de poorten van de studio zich openen. Tijdens het beluisteren van de opnames swingen de bandleden al mee op de ritmes die uit mijn minidisk speler komen. Misschien iets voor de videoclip? 

"Listening to the rehearsals"

Seven rehearsals have passed by, so now it's betting time for the studio. Waffé became our definite drummer, because he came out the best of all the drummers that I've heard in Mali. Specific music does ask for specific musicians, and we managed to find a bunch in a short period of time. It's really a big motivation to hear how the songs further develop, a process that is still in motion. A good way to stimulate this is to record the rehearsals. This way, the musicians can hear themselves play, and define their parts in the sound as a whole. It has become clear that the musician are both creative and analyticly involved with the music. You try to hold on as much as you can in a free musical form. Some songs do not let themselves be caught easily, but if the whole makes sense, and the feel is right, I won't complain.

There's a relaxed and concentrated mood in the rehearsals, and although the days are still hot this time of year, we work hard through our songs. Our setlist now holds twelve songs, that form a varied collection. The last preparations for the studio have already have been made, so it's really a matter of blasting through until the gates of the studio open. While listening to the recordings, the bandmembers swing to the rhytmns that come out of my Minidisk player. Maybe an idea for a videoclip?