Bara svo fólk hafi það á hreinu, þá hefur hryllingsmyndaáhugi minn ekkert dvínað á síðustu árum. Ef eitthvað er, þá hefur áhuginn aukist og er orðinn mun flóknari (og óáhugaverðari fyrir suma) en hann áður var.
Og þess vegna þarf það ekki að koma neinum á óvart að síðustu fjórar myndir sem ég hef séð hafa verið ansi hryllilegar. Og ég nenni ekki að fara að sofa, svo ég ætla að skrifa aðeins um þær.
Funny Games 2008 er endurgerð samnefndrar þýskrar myndar eftir Michael Haneke (sem gerði Caché og fékk fullt af verðlaunum fyrir) og er með Naomi Watts, Tim Roth og Michael Pitt í aðalhlutverkum. Myndin er ekki bara endurgerð, heldur skot-fyrir-skot endurgerð, sem er, að mínu mati, eitt það tilgangslausasta sem hægt er að framleiða.
Eða svo hélt ég. Ég hef ekki hugmynd um af hverju Haneke vildi endurgera myndina sína á þennan hátt, en að mínu mati passar hún fullkomlega inn í það sem er að gerast í Hollywood þessa dagan. Það er hægt að sjá þessa mynd sem viðbragð og svar við myndum eins og Hostel eða Captivity (þ.e. myndum sem gagnrýnendur hér vestra vilja kalla "torture porn"). Þetta eru hryllingsmyndir sem hafa hægt og rólega fært áhersluna frá spennu og hryllingi yfir í bara hrylling, og mikið af honum. Fullt af opnum sárum og raunsæislegum förðunarbrellum o.þ.h. Sumir vilja halda því fram að þessi tegund mynda sé runnin undan rifjum pyntinganna sem voru stundaðar í Guantanamo Bay og annars staðar, en ég vil halda því fram að þetta séu smekklausar myndir gerðar af letingjum sem kunna ekki að gera betur.
Funny Games er svipuð að því leiti að það er mikið um pyntingar og óhugnað, nema hvað að allt er sett fram á mjög "fölskum" nótum; Haneke setur myndina upp eins og Brecht-leikrit þar sem illmennin standa fyrir utan "söguna" - eða öllu heldur, skapa söguna - á meðan fjölskyldan sem þeir halda í gíslingu eru hluti af raunveruleika sögunnar. Sumir leikarar tala beint við áhorfendur. Myndin er öll tekin upp þannig að við sjáum bara það sem Haneke vill að við sjáum, sem er oftar en ekki öfugt við það sem við erum vön að sjá. Myndavélin hreyfist sjaldan, og ef hún hreyfist þá er hreyfingin augljós og dregur athygli að sér, o.s.frv.
Pyntingarnar eru næstum því óáhorfanlegar. Þetta er pottþétt ekki mynd fyrir veikar sálir, en hún er afskaplega vel gerð. Og þó svo mér finnist Haneke stundum ganga einum of langt í "boðskapnum", þá er alveg þörf á kvikmynd sem fær áhorfendur til að spyrja sig hvað það er sem þeir vilja sjá - eða búast við að sjá - þegar þeir sjá hryllingsmyndir. Þetta er semsagt hryllingur fyrir hugsandi fólk. Haneke segir að þeir sem gangi út af myndinni hafi enga þörf fyrir hana, öfugt við þá sem sitja hana út í gegn. Hvað sem það þýðir.
Trailerinn fyrir myndina er áhugaverður. Næstum því jafn sjúkur og myndin sjálf, og gerir út á "svarta húmorinn" sem gengur í gegnum myndina. En ég skal segja ykkur það að myndin er lítið fyndin og mikið hryllileg.
Doomsday. Og uppáhaldsmyndin mín árið 2008 er ... DOOMSDAY! A.m.k. hingað til. Ég er ekki að djóka, þetta er skemmtilegasta mynd sem ég hef séð síðan ég sá Serenity fyrir nokkrum árum. Ekki það að Doomsday og Serenity séu líkar, þær eru bara yfirgengilega skemmtilegar.
Doomsday er klikkuð blanda af Mad Max, Aliens og 28 Days Later. Hún er gerð af Neil Marshall, sem gerði The Descent. Ef þið eruð ekki búin að sjá The Descent, aka bestu hryllingsmynd síðustu 30 ára, þá skuluð þið gera það strax. Svo skuluð þið sjá Doomsday, sem er yndislega yndisleg.
Hérna er trailerinn fyrir Doomsday. Ekki alslæmur, en gefur ykkur enga hugmynd um það hversu brjáluð þessi mynd er!
The Ruins -Fyrsta bókin sem ég las þegar ég kom hingað út var The Ruins eftir Scott Smith. Fín bók, mjög óhugnaleg og hraðlesin. Mæli með henni fyrir þá sem fíla hryllingsbókmenntir.
Ekki hafði ég samt hugmynd um að það ætti að kvikmynda hana, sérstaklega ekki svona snemma. En svo sá ég þetta ...
... og varð strax spenntur. Ég efast um að trailerinn virki jafn vel á þá sem hafa ekki lesið bókina - þ.e. þá sem vita ekki um hvað sagan snýst - en ég lofa ykkur því að þetta er helvíti góð mynd. Spennandi, ógeðsleg, fyndin og einfaldlega skemmtileg. Vel leikin líka! En bókin er samt betri. Leiðinlegt að endinum hafi verið breytt ...
Síðast, og allra síst, er það myndin Satan’s Playground eftir hinn hæfileikalausa Dante Tomaselli. Það er ekki oft sem maður sér gjörsamlega ömurlegar myndir, en Satan’s Playground er án efa ein ömurlegasta mynd sem ég hef séð.
Hér er t.d. góð lína úr myndinni, þegar ein persónan lýsir skringilegu hljóði sem hún heyrði: "It’s like a helicopter or something ... or a giant bird."
Því þyrlur og fuglar hljóma svo svipað.
Svo er alveg yndisleg persóna í þessari mynd sem er heyrarlaus og mállaus, en getur samt heyrt í móður sinni kalla og öðrum persónum banka á glugga. Svo kann hún líka að raula barnavísur sem hún hefur aldrei getað heyrt, hvað þá endurtekið.
Ef þið getið komist í gegnum þennan síðasta trailer, þá þurfið þið ekki að horfa á alla myndina. Hann er næstum því jafn ömurlegur og myndin sjálf, nema bara fimm mínútur í staðinn fyrir níutíu (já, FIMM mínútur!).