Okay so I haven't blogged in ages. Pieka said today he reckons it's time, and I schemed, hmm, I think I'm in the mood. So I'm not going to tell you everything that's happened all this time, but I'll tell you what I'm milling over at the moment.

One kiff thing is that, while we were in Europe, I started noticing the coolest thing. Actually two cool things. I'll start with the simpler one. I wasn't reading my Bible 24/7 (at all) but I was aware of God all the time while we were touring, praying for the family and doing quite a bit of repentance too, and thinking about all these thousands of white people around me... and, well, I realized that my thinking is kind of... getting renewed. I think.

The bits of sermons and ideas and Bible verses that stuck are sort of... coming together. Pieka has spoken of the same thing. It's like suddenly standing on a hill and seeing all the parts of a town in relation to one another... Anyways, it happens slowly, but it happens, and it's really blessed. Of course I was asking God to renew my mind, but, well... I still couldn't imagine what it would really be like. I'm developing... a Christian logic. A worldview.

And the other thing - I was chatting to Bernard Bravenboer this afternoon and telling him these have been the first holidays that I came back to my normal routine and I didn't have that horrible feeling of not really having been close to the Lord since last term. And the most amazing thing is - I didn't really read my Bible that much; I prayed, but not more than usual, and I attended church only twice, of which only once was meaningful at all. But I said to Bernard and I like the way it came out: I think the fact that has finally gotten into my little head - that God finally managed to convince me of in the last six months - is that He doesn't want a little Muslim. He wants a Christian. Opening herself up to His spirit. Loving Him, thinking about His heart.

And ja, on that point... Pieka and I were also chatting about that vicious circle where you feel guilty cause you haven't spent time with God for so long, and then you don't spend time with Him cause you feel so guilty, and then you feel guiltier and you don't spend time with Him... you get the picture. If you're a Christian reading this, chances are you know the feeling.
Gosh, what a clever little attack, don't you think? You realize you made a mistake, and the evil one holds it up in your face so you don't see the grace behind it anymore... Like, duh, as if the reason I can go to God right now is because I dutifully said my prayers this morning! Of course not! The reason I can go to God is because of Jesus! As much in the middle of a spiritual high as in the worst backsliding phase ever... The grace is there for EVER. We forget so easily, don't we?

So I figure it's of vital importance that we realize just to what extent Jesus is the way. There's a million little things every day that He died to redeem, and we need to take that forgiveness and trust it. (I'm also learning the importance of trust in a big way at the moment.) We CAN'T redeem ourselves - we never could because we simply aren't perfect. We know this but when we have to put it in practice, we forget, or we don't know how (and I'm also guilty of this). We can't redeem ourselves - in fact, trying to build a little ladder of good deeds up to God is... sad, and so so twisted if we realize the power of what happened on the Cross.

I guess that's the point of this blog: the way everything points back to Jesus.

Hey, that was satisfying to an unexpected extent. Leave comments.

I just read brett's blog at http://blog.myspace.com/index.cfm?fuseaction=blog.view&friendID=14637111&blogID=240130720&indicate=1 and wanted to reply but it turned into a whole blog! so here it is...

It links up to what I read this afternoon - Andrew Murray wrote this bit about the prodigal son and then he took an angle I had never realized. We as Christians, chasing God, sometimes need to be reminded of God's forgiving heart toward the prodigal son but quite often we're in the position of the obedient brother... disgruntled that, with all the years of serving God, we're not thriving. We're not seeing the kind of blessing that He seems to be lavishing on others all the time. And we tend to think, well, maybe He just wants to teach me to be humble/content/grateful/submissive to his sovereignty.

But that not what the father in the story says at all!! He says "My son, I am always with you, and everything I have is yours..." His heart is to bless us with absolutely everything He possesses, which is everything!! And through Jesus we have the oppurtunity to His blessed presence 24/7... So why aren't we getting it?

Cus we're either not asking, or not believing that God wants to give it! Andrew Murray says this brother had been serving his father in a spirit of bondage instead of the spirit of a child. It all links up when you think about it - like the promise in the "life in abundance" bit in John 10.

So God wants me to thrive! He is utterly utterly generous! In fact by living (and suffering and serving and "trying" and enduring) for ten, twenty years as His child and not accepting this gift, we are living in disbelief of His power or of His good will for us!

Child of God, if you could have absolutely anything you wanted, what would you ask for? As much of everything as you like - spiritual, emotional physical - what would you like? Because God says everything He has is yours...

Jissie ek's regtig nogal siekies.

Because I know I've got some Englishy friends and because I want them to read this too, I'll do about half in English. (The Stellenbosch influence!... a T-option blog!)

Ek sit en tyd mors in plaas van stuff doen wat ek eintlik moet doen.

Sommer net 'n paar brokkies goed wat vir my freaking cool is sedert ek laas geblog het...

- Ek en Pieka is saam! Het jy gesien my status is nou "in a relationship"... :) hy's wonderlik! As jy nuuskierig is, check hom uit by www.myspace.com/the_ninjaneer

- Die bome in Victoria staan ongemaklik soos jong tieners... Nie meer heeltemal groen en vars en nuut nie, maar nog nie pragtig beeldskoon goud nie. Net so half valerig groen. (My oupa het die weer elke liewe dag opgelet. Sy cara-kleinkind love weer bome.)

- Die cara het gesing, voor 3 000 mense! Hehe dit wads funny. By 'n Tree63 show terwyl een van die opening bands opstel het die MC gevra wie kan sing, kom sing op stage dan wen jy ietsie, toe sing ek teen 4 ander peoples! ... en kom darem 3e :) dit was baie pret. Maar die kep wat ek gewen het, is extra large en pas nie een vir Pieka nie!! Hehe...

- Dorette and I are kiff roomies! We haven't yet done the talking-through-the-night-thing... but that's because we both desperately need the sleep by the time we finally switch of the lights - see, we're on the same page again! We also have quiet time together... or, well, not together as much as in each other's company. It helps us to actually get round to it. Huge huge blessing. I can feel myself growing in it.

- Despite my plans to work less hard this year, I find myself continually working really crazy hard just before crunch time and having to recover for about a day after (sleepwise etc.). I've also developed a perfectionist trend which I'm going to avoid with all my might. My oupa het altyd gese "Die beste is die vyand van die goeie". And if I do one thing perfectly, really obsessing about it, I don't get around to anything else. Besides, there's an element of fear in perfectionism which is not welcome in my life.

- Chloe het gisteraand na 'n Huisfondsdans toe gegaan en dit terdee geniet. Ek hoop sy't fotos geneem. Sal nog vir Lindie vra. Ek moes natuurlik met my kussing in my arms tevrede wees vir 'n aand, wat suck.

- When I grow up, I want to change the world. No, really.

- Remember my blog "Commitment to output"? Well, guess what! I've written two complete songs and several more pages of lyrics since then! Really really exciting!

- Ek het nou ook 'n Facebook account. Soek my. Onthou om my van reg te spel, Afrikaanses.

- Soms gaan dit ook sleg met my, maar ek kan nie nou aan iets diep en ernstig of troubling om vir jou te vertel nie.

Okay dis genoeg vir nou!

dalk my nuwe gunsteling song...

the words suddenly gripped me the other day... something hints at destiny... something hints at togetherness...

 

Toto - Africa Lyrics

I hear the drums echoing tonight
But she hears only whispers of some quiet conversation
She's coming in twelve-thirty flight
Her moonlit wings reflect the stars that guide me towards salvation

I stopped an old man along the way
Hoping to find some old forgotten words or ancient melodies
He turned to me as if to say: "Hurry boy, it's waiting there for you"

[Chorus:]
It's gonna take a lot to drag me away from you
There's nothing that a hundred men or more could ever do
I bless the rains down in Africa
Gonna take some time to do the things we never had

The wild dogs cry out in the night
As they grow restless longing for some solitary company
I know that I must do what's right
Sure as Kilimanjaro rises like Olympus above the Serengeti
I seek to cure what's deep inside, frightened of this thing that I've become

[Repeat chorus]
Instrumental break]

Hurry boy, she's waiting there for you

[Repeat chorus]

Ek het in Maart 2006 laas 'n liedjie geskryf.

Ek dink dis 'n all-time laagtepunt in produktiwiteit, en ek voel hoe my kreatiwiteit nog daal!... Dis tyd dat die cara begin produce!

Want deesdae neem ek in en in en in - ek lees ander mense se blogs en ek lees storieboeke en ek luister musiek... maar ek raak al hoe banger om my uit te spreek daaroor!

And two nights ago my little sister was in a tough emotional spot - okay tough relationship spot - and I had so much I wanted to say... but I was so scared I wouldn't have maximum impact; so scared she's reject my advice or my opinion or even my encouragement as "that's just her assessment of the issue... how would she know?"... But afterwards I realized... hardly anybody has 100% turnaround impact on me. That doesn't mean that I don't mill their words over in my head... doesn't mean that I don't need their contributions! I need people to influence me... and with what little wisdom I have... I need to influence people.

En dieselfde met dit wat ek skryf, veral my liedjies. Want ek het begin dink alles wat ek skryf, moet 'n meesterstuk wees, en het opgehou sodra iets nie absoluut brilliant is nie. Maar hoe gaan ek leer vloei in enige van my talente as ek hulle nie gereeld beoefen nie? Ek moet my tong lospraat; ek moet my gedagtes losdink! Al daardie stuff wat ek daagliks dink en wat liedjies kan maak as ek net onthou om te dink "haai, dis 'n cool line; dalk moet ek dit neerskryf!"

En ek gaan hierdie blog post al is dit nie perfek gestel nie en al stem die hele wereld nie saam nie... wanneer het ek begin dink ek moet dinge so verduidelik, so voorle, dat die hele wereld verstaan en sommer saamstem ook? Dit is nie so nie. Ek's nie perfek nie, en niemand met wie ek gekonfronteer word - bv jy! - is nie. Maar dis okay... ons kan mekaar help groei as ons nie bang is om te bestaan nie! Elke dag laat ek 'n minder volwasse ek agter... en dis net so waar vir my soos vir almal anders.

... dis tyd.

dalk is hierdie 'n goeie tyd om te se hoe belangrik dit is om onsself te wees - dis wat kierkegaard se en dis onvermydelik waar. rou rou rou essence-ekke, heeldag. daarvoor het jy 'n taal nodig.

jy kan nie regtig jouself wees as jy nie die guts het om te kyk wie jy is nie. ek was die afgelope tyd... lui of bang of iets om selfondersoek in te stel. soms is ek verward... verward oor op watter manier ek myself wil analyze, en dan is dit amper onmoontlik om selfondersoek in te stel. dis frustrerend en byna verlammend om so baie tale te ken... nie regte tale soos frans en engels xhosa nie. ander soorte tale. tale waarin ek my realiteit in woorde omsit. dis hoekom verwarring so paralyzing is.

·        moraliteit - 'n reg-en-verkeerd beskouing van die wereld. dit het sekerlik sy plek.

·        oorsaak-en-gevolg-sielkunde - waar ek gaan kyk hoekom ek stuff doen, sonder om blame en judgment uit te deel ... soms is dit nodig.

·        emosie-taal (cara-dialek) - kort woordjies vol gevoel wat bevredigend is omdat dit expression bied, maar selde help om my vorentoe te dryf...

·        wit-en-swart-sondebril - soos moraliteit, maar geestelik... wonder hoe ek teen die here gesondig het, en hoe hy dink daaroor, en hoe ek te werk wil gaan om dit reg te stel (vergifnis en hoe om my lewe te verander)... ek's nie baie fluent in hierdie mentaliteit nie, eintlik is ek shockingly sleg hierin.

·        die onthou-wie-jy-was-mentaliteit... 'n poging om my hede te verwoord in terme van die (eenvoudige) patrone waarin ek tot dusver gedink het. dis so moeilik want niks waarmee jy in jou lewe gekonfronteer word, pas ooit heeltemal in die patroon wat jy jou voor die tyd verbeel het nie... tog is die patrone waardevol; tog is daar kerne wat jy nie wil laat gaan nie, nie glo jy behoort te laat gaan nie, en daarom probeer jy hierdie mentaliteit.

·        in-gesprek-met-god analise... waar ek die here stuff vertel, en sy stem hoor in die vorm van insigte en inspirasie. hierdie een klink die "reg"-ste, maar ek dink hy wil al die ander gebruik...

... en dis waar die verwarring inkom. hoekom ken ek so baie angles? en hoe inkorporeer ek hulle? het ek 'n natural een, waarin ek eintlik vloei? wat is my moedertaal, so to speak? of 'n edeltaal, 'n ultimate heilige manier van dink (laat God julle gedagtes vernuwe)? want soos dit is, verdwaal ek tussen die verskillende maniere van verwoord... ek begin in moraliteit en voor ek weet, het ek oorgeswitch sielkunde toe, en omdat ek die leemtes in my sielkunde-taal sien, wil ek nie die train of thought heelhartig klaarmaak nie, so ek switch oor na NOG 'n ander taal en op die ou end het ek 'n mengelmoes verduidelikings en verwoordings... ek verdwaal.

en dan is daar intellektualisme, wat in dit alles teenwoordig is. intellektualisme is nie soveel 'n taal nie... dis meer 'n aksent. dit flavour alles, en sommige mense dink dis 'n goeie ding en ander 'n slegte. intellektualisme kan ontaard in lang, puntlose, maar baie stimulerende besprekings... dit lei my altyd in die versoeking om te side-track, net omdat dit lekker is; nie noodwendig omdat dit opbouend is nie.

maak dit enigsins enigsins sin? hierdie is dalk my least coherent blog... al weet ek presies wat ek bedoel (en daaraan troos ek myself altyd!). ek weier om die een of ander rede om voorbeelde te gee. ek weet nie hoekom nie; ek wil net nie. waat maak jy van al hierdie rantings?

 

hmm, ek dink dis nodig dat ek bylas:

(nota: met 'n bietjie editing kan hierdie stuk dalk meer sin maak. die woord "taal" is bv sinoniem vir "denkswyse" en "manier van verwoord", maar ek gaan die teks nie eenvormig maak nie; ek's bang dit verloor natuurlikheid.)

so ek gaan deur 'n hiper sucky tyd op die oomblik. onthou jy daai twee soorte happy waarvan ek gepraat het? ... wel, die oppervlakkige happy is tans redelik afwesig. hy kom en gaan, veral as daar lekker baie mense rondom my is of as ek met iets cools besig is... maar ek's pretty down.

hananja is hierdie naby-soos-'n-suster vriendin van my, en ek het bietjie by haar gaan kuier gister... dit het gehelp. die see het gehelp; die weird kleurvolle huis waarin sy nou vir 'n paar dae bly, het gehelp... ag en sommer hoe sy is. hananja is volwasse en kind-eenvoudig gelyk, op 'n inspirerende manier, 'n manier wat my laat voel asof ek maar die mooiste of die lelikste weergawe van cara kan wees en dit sal... goed wees. dit sal verstaan word.

ek wens eintlik han kon in 'n wereld soos myne leef - deur die jaar lewe sy bietjie meer afgesonderd as ek en ek dink nie dis uit keuse nie. maar hierdie tyd van die jaar - vakansie; geen daaglikse program nie - is weer vir haar lekkerder as vir my. ek het 'n vriend ryan wat ook hierdie tyd meer kan geniet. ek voel uit ritme. ek mis my ritme. soos as mens leer rising trot doen in perdryklasse en jy kry dit nog nie lekker reg nie. nee, erger as dit. hierdie uit-ritme ding is relentless.

okay maar jy's nie gewoond dat ek so lank praat oor stuff waarmee jy regtig nie kan identifiseer nie. ek wil in my blogs sleuteltjies gee waarmee jy deure in die wereld kan oopsluit wat jy nie geweet het bestaan nie. lees my volgende blog as jy wil probeer om iets te verstaan wat 'n bietjie dieper is. ek waarsku net: dit mag dalk bietjie abstrak wees.

Haai!

 

Tx Roseblood (www.myspace.com/roseblood) vir die comment op my blog!

 

So… ek's terug by die huis. 'n Jong man genaamd die Ninjaneer (www.myspace.com/the_ninjaneer) maak meer en meer dikwels sy opwagting in my dae, gedagtes en gebede... Maar ons kyk maar. Die jaar-commitment sal enduit volgehou word (as jy nie weet waarvan ek praat nie, maak dit waarskynlik nie vir jou saak nie). Dis moeilik om dit ten volle te doen; suiwer te doen, maar ek het nie gevra vir 'n maklike jaar nie... net dat dit my 'n beter en wyser Cara sal maak.

 

As jy my oordeel en/of wêreldbeskouing hoog ag (ek weet daar's so 'n iemand! Out there somewhere! J) dan kan jy gerus die volgende invloede in jou lewe inlaat… hulle deel tans spasie met die Ninjaneer in my kop!

• Aktiwiteit Snorkel! Probeer dit… net een keer! Selfs as jy, soos Liesel, jou doodgril vir bamboese en jou snorkellewe (nuwe woord?) begin met 'n tien meter-swem deur bamboese… teen die elfde meter (of dalk die eerste bevreesde tentatiewe kykie na die seebodem deur daai duikbril wat jy so gesukkel het om aan te sit) sou die spreekwoordelike gogga al gebyt het. Dalk 'n paar letterlikes ook, saggies, verwelkomend… :P
• Boek A Short History of Nearly Everything deur Bill Bryson. Entoesiastiese vertelling van, wel, naastenby alles. As jy stories en staaltjies love en ook nie nee sê vir 'n bietjie kennis wat aantreklik aangebied word nie... lees!
• Musiek Jason Mraz. Hy's 'n sanger. En hy's cool. Dink... John Mayer meets... iemand meer passionate. Help me out here. Luister bietjie na die ou en sê wat jy dink ons moet in-mix by John Mayer om vir Jason te kry.
• Boek The Message. Die Engelse, geparafraseerde weergawe van die Bybel. Begin sommer by Jesaja 40.
• Persoon Brett Fish Anderson (www.myspace.com/brettfish), wat soos twee keer 'n dag blog, in varying degrees of light-heartedness and earnesty. Baie thought-provoking. Die soort stuff waarvoor ek myself maklik oopstel!
• Fliek 'n Italiaanse fliek genaamd "Tiger in the Snow" in Engels... Wel, "Tier in die sneeu" in Afrikaans sedert dit anyway vanuit Italiaans vertaal is! Kleurvol. Baie moeilik om te beskryf; weet maar net dis kleurvol. As jy van interessante mense hou, sal jy van hierdie fliek hou. Dit wys tans (vandag is 28 November 2006) by kunsfliek-plekke. Ja okay so dis 'n kunsfliek!! Kom oor dit! Dis beter as enige "mainstream" fliek wat ek in die afgelope JAAR gesien het! Behalwe miskien Garden State...

 

Hiermee ook 'n belofte om binnekort my gedagtes omtrent die afgelope jaar te post. Sal dalk 'n lywige enetjie wees.

Ter ere van 'n weetgierige jong man: Die definisie van 'n...

paradigma

Philosopher of science Thomas Kuhn gave this word its contemporary meaning when he adopted it to refer to the set of practices that define a scientific discipline during a particular period of time. Kuhn himself came to prefer the terms exemplar and normal science, which have more exact philosophical meanings. However, in his book The Structure of Scientific Revolutions Kuhn defines a scientific paradigm as:

• what is to be observed and scrutinized,
• the kind of questions that are supposed to be asked and probed for answers in relation to this subject,
• how these questions are to be structured,
• how the results of scientific investigations should be interpreted.

Alternatively, the Oxford English Dictionary defines paradigm as "A pattern or model, an exemplar". Thus an additional component of Kuhn's definition of paradigm is:

• how is an experiment to be conducted, and what equipment is available to conduct the experiment.

Handa, M.L. (1986) introduced the idea of "social paradigm" in the context of social scieces. He identified the basic components of a social paradigm. Like Khun, Handa addressed the issue of changing paradigm; the process popularly known as "paradigm shift". In this respect, he focused on social circumstances that precipitate such a shift and the effects of the shift on the social institutions, including the institution of education. This broad shift in the social arena, in turn, changes the way the individual perceives reality.

Another use of the word paradigm is in the sense of Weltanschauung. For example, in social science, the term is used to describe the set of experiences, beliefs and values that affect the way an individual perceives reality and responds to that perception. Social scientists have adopted the Kuhnian phrase "paradigm shift" to denote a change in how a given society goes about organizing and understanding reality. A "dominant paradigm" refers to the values, or system of thought, in a society that are most standard and widely held at a given time. Dominant paradigms are shaped both by the community's cultural background and by the context of the historical moment.

tx wikipedia.

 

NS. In my gebruik, tot dusver, was 'n "paradigma" meer 'n persoonlike sienswyse as die van 'n gemeenskap. Maar dit word altyd deur 'n mens se gemeenskap gevorm, veral jou nabye gemeenskap.

Net baie vinnig. Hierdie is gesteelde tyd.

 

Ek was die naweek in 'n huis wat baie baie anders as my eie werk. Dis eintlik verstommend want die credentials is so naby aan dieselfde – Mamma Pappa en klomp kiddies; lekker gesonde kiddies rondom my&my sussies se ouderdomme en bietjie jonger. Jissie as ek moet tel hoeveel van my pelle se ouers is nie meer saam nie en het halwe sussies en halwe ma's en tannies en goed op ander plekke dan het ek gedink hierdie huis sou baie soos myne wees.

 

En op baie levels is dit. Die woord "gesond" kom by my op want ek sien hulle baljaar en kerjakker en rondfoeter en ek sien Mamma en Pappa is relatief gelukkig saam.

 

Maar daar was 'n level wat my so... ontstel het; ek het nie geweet hoe om dit te handle nie. Ek het agtergekom hoe dikwels mense se gevoelens sommer net van die hand gewys word. HULLE KOM DIT NIE AGTER NIE. Dis die belangrikste deel; hulle het nie (meer) 'n cooking clue dat hulle dit doen nie. Maar sinne oor gevoelens word nie klaargemaak nie. As ek vra hoe iemand voel oor iets word daar 'n storie vertel, 'n storie met baie karakters en besluite – asof die gevoelens geïmpliseer is – maar hulle is nie altyd nie; of mense kan hulself nie sover kry om die gevoelens uit te spel nie. Daar's argumente op die geplak. En inligting.

 

Daar's iets fout in my met hierdie issue, want dit krap op 'n lelike manier aan my; 'n nie-in-liefde-nie manier. Ek raak vies vir hulle. Ek's gefrustreerd want vir my lyk dis of hulle kies om in hierdie paradigma te lewe. Maar natuurlik doen hulle dit nie aspris nie. Gevoelens, en oophartigheid (wat baie meer is as net hoe jy voel!) is nou vir hulle scary. As jy 'n pleister te lank oor 'n wond plak, raak die wond rou. En ook hoe hulle hulself beskerm – nuwe idees word sommer van die hand gewys met 'n onlogiese redenasie (nee regtig! en dis SLIM mense!). Want dis asof daar iets binne is om te beskerm. 'n Manier van cope. En dit MAG nie bedreig word nie. En dit maak my kwaad dat hulle nie daai leap of faith wil vat, en wil expose, en wil genees of groei of ten minste acknowledge nie.

 

Dis in so baie goed wat hulle doen. Alles wat toegelag word wanneer dit my ontstel... soms omdat hulle weet dit ontstel en dit wil toeplak. Dikwels sommer net omdat hulle genuine nie besef dis nie eintlik vir hulle snaaks nie. They're not in touch with that. Maybe they never learned to be. Maybe they got hurt when they did. Probably, the parents got hurt when they opened up, so they stopped, and now the kids are never learning to open up.

 

Maar toe dink ek nounet aan daai versie waar Jesus sê as 'n dorp jou nie wil ontvang nie, skud die stof van jou voete af... maar as hulle goed is vir jou, spreek vrede oor die huis uit. Jy't die keuse – die GESAG – om die Here se seën of sy vloek (ten minste sy neglect?) oor 'n plek uit te spreek. Jy dra blessing rond om te strooi soos jy wil. Dis deel van wat dit beteken om 'n kind van die Here te wees wanneer jy op 'n nuwe plek kom.

 

Toe besef ek hoe flippen selfgesentreerd ek was.

 

Ek kry myself jammer dat ek heeltyd moet shut up oor die goed wat my pla, omdat ek weet ek gaan dit verkeerd sê. Ek wonder heeltyd hoe ek dit kan reg sê, sodat hulle my sal hoor en daar vir hulle 'n wêreld sal kan oopgaan buite hulle klein omheinde enetjie. (Ag jissie dis ook nie so klein nie, hulle's nogsteeds openminded in vergelyking met hulle omgstandighede.) Ek sit en wonder hoe ek weer tyd met hulle gaan spandeer want dit voel of ek 'n battle fight. Ek raak stil en teruggetrokke, en glo my dis NIE tipies nie...

 

Maar dit gaan mos nie oor my nie! Oor hoe ék die situasie beleef en hoe gefrustreerd ék is en of ék hoegenaamd 'n verskil kan maak nie! Dit gaan mos oor hulle en dit wat hulle mis! Daar's gebede om te bid vir hulle! In liefde, en veral in vrede dat die Here vir hulle sal voorsien as ek net vra... dalk deur my, dalk deur iets of iemand heeltemal anders.

 

So ek kry myself toe heeltyd jammer terwyl ek kon bless – deur my gebede, deur my hart teenoor hulle... dalk was dit tog 'n in-liefde-gevoel, want ek gee baie om of hulle hulle harte kan begin oopmaak. Ek sien hoe seer hulle eintlik maar net kry, want as mens 'n muur om iets bou en die muur word afgebreek, is dit FLIPPEN seer. Of as jy vir eens in jou lewe probeer vertrou en jou moes 'n gat in jou muur breek net om jou hart vir iemand te wys, en dan maak hulle jou seer.

 

Commitment: om ophou te worry of dit vir my ontwrigtend is om rondom hulle te wees, want hoe meer ek sien hoe hulle dinge handle, hoe beter weet ek hoe om vir hulle te bid.

 

Of dalk verstaan ek hulle nog so sleg dat my opinie nogal heelwat gaan verander.

 

So much vir gesteelde tyd. Dankie vir joune.