Не пишувам. Сакам да пишувам ама долго ми се не пишуваше.

Речник не ради со овој browser ама компјутер е сега преспор за да користам помодернот browser. Остане ми само текст. Овој browser не покажува ни слики. Нема Javascript, нема ништо освен текст. Така е побрзо. И текст е поента на пишувањето. Мада идивиди реник не ради без Javascript. Срам им е! англиско-унгарскиот речник работа во овој browser. Ама не ми се пишува ма унгарски. Не е проблем. Можам да пишувам на македонски и без речникот. Го користам премногу, затоа што уште не верувам дека зборувам македонски. Секогаш читам без речникот, можам и да пишувам.

Ќе се трудам. Ми е срам. Мислам како почнеше. Мислам како беше пре три години дена. Врска беше катастрофа од почетокот. Не ми е јасно зошто останев, зошто не го оставив порано.

Се селив во новиот стан, немав пријателки ван интернетот. Се запознав со комшиите. Му кажав Бога, јас сум лезбејка, но, да ми пратиш добриот маж во кого можам да се заљубам, не ќе го прогонувам. Дојдо Жолти, и не се заљубив. Се игравме игрици на компјутерот. Се игравме „човече не љути се“. Не сакав ништо освен тоа. Мислев дека можеме да се запознавме, да бидеме пријатели.

Тој одлучише дека сум му девојка. Не зборувавме, само се случило. Когаш сфатив дека смо во врска, не знаев што да правам. Го памтив ветувањето: ќе се трудам, не ќе го прогонувам само затоа што е машки.

Пишував во блогот на livejournal каде имав пријатели. И безмало од почетокот, ми кажуваа да барам излез. Ми кажуваа дека ме малтритера, ама не сакав да тоа верувам, затоа што не ме тучаше.

Често не разбрав оно што ми Жолти велише, користише сленг кого никогаш немам слушено, зборуваше тивко и брзо и често не го слушнав точно. Тоа му беше смешно, и не објаснуваше. Ми рече толку сум слатка, затоа што не разбирам. Но, понекогаш разбрав, и беше толку неинтересантно да не се трудив многу да го слушнам. Тој никогаш не приметише дали слушнам или не.

Освен тоа, тој постојано мораше да ме додирне, како мало дете кој мора секогаш да биде близу на својата мама. Мене ми беше премногу, и му кажав не, застанувај. Застануваше за минут два, а повторно ме дираше.

„Не ме милувај за врат, те молам“ му кажав, а повторно и повторно ме милуваше таму.

„Не ме љуби док јадам“ му кажав. Ме постојано љубише. Љубише како беба: моето лице постаде скроз влажно и морав да го бришам со рака. Повторно ме љубише и го повторно бришев лицето.

Стално сака да биде со мене, немав време за себе. И така сме провели. Ме дираше, му кажав да застани. За два минута повторно ме дираше.

Не разбра зошто не пијам алкохол и ме постојано нудише. Се понашаше така тажен когаш кажав „не.“ Му кажав „еднаш ти нудив цигара, а ми кажа дека не пушиш. Мислев дека мислиш трајно не пушиш, и од тогаш не ти нудив цигари.“ Не ме разбра.

Стално ми беше криво, знаев дека нешто не е во ред во врската, и знаев дека проблем е во мене. Јас не сум нормална. Ми постојано кажува дека е така добар маж. Нешто не е во ред во мене ако е добар маж и јас постојано збунам. Се плашив него, ама мислев дека не би се плашила да сум нормална.

На интернетот, моите пријатели ми кажуваа „излегувај, овоа е катастрофа.“ Ми кажуваа „тој не добива бодови само затоа што те уште нема силувано, тоа се развира. Те малтретира. Ти не го сакаш. Ни не бараш врска сега. Излегувај.“

Тоа ми кажуваа недела дена пред силувањето а јас останев.

И се прашувам, зошто останев, зошто чекав, зошто не излезував. Има оној ветување, ама Му кажав Бога дека не ќе прогонувам добар маж кого сакам само затоа што е маж а јас сум лезбејка. Не го сакав Жолти. И не беше добар, само постојано кажа толку е добар. Не е исто.

Зошто останев? Зошто мразав себе толку да не очекував подобро за себе? И зошто мразам себе сега само затоа што тогаш не мразав себе помалку? Овако нема смисле: Мразам себе затоа што мразав себе.

Останев крај него, кој го не сакав, кој ме малтетира (ама само психолошко и сексуално, не ме тучаше), и сега плачам што на крајот ме силуваше. Па што сум очекувала? Да не сакам да бидам силувана би требала да го оставам, да тоа не трпам. Ме љубише, му кажав не, не застана. Ме додираше за врат, му кажав не, не застана. Зошто би мислила дека ќе биде различитен во креветот?

Ми кажа да соблечам мајица. Му кажав не. Мајица беше соблечена.

Се трудив, се борив, ама како и вон креветот, ме не слушна, сѐ што му велив, велив залуд. не знам што очекив. јас сум крива. не го оставив пред тоа.

Можеби да имав храброст да го оставам на денесни ден во 2006, не би ме силувал на 19. јуни 2006.

Или можеби не би помогнало. Го оставив после силувањето, а ме вожнемируваше до 2008. Можеби би ме силувал и да го оставив. Не знам.

Срам ми е. Гледам себе во огледалото, во очите и се прашувам зошто го трпив, зошто останев, зошто му „дозволив“ да ме силува, и ме солзи опијат.

mislim da znam zašto sam ovoliko patetična nedavno. Osećam se kao da sam u toku pms-a, ali dobila sam i prošlo je ali ova magla nije prošlo sa njom, kako bi trebalo da prođe.

plačeš, a ne si tužna. tužna si ali ne znaš zašto. tvoje raspoloženje digne i padne i ne nađeš nikakvu logiku u tome. isto kao i sa pms-om.



Sećanja su tu, sa mnom, čak i kad ne mislim na to. Ne mislim stalno na loša sećanja. Nosim ih negde u telu, ne u glavi. 

Danas jedva sam mogla da izađem do radnje u uvom ženskom telu, ali morala sam da kupim hranu za male životinje. Vreme je bilo sunčano, 28 stepeni. Htela sam da nosim kaput, da se sakrijem. Najzad sam odlučila da idem bez kaputa.

Nakon 15 minuta, kiša je počnelo da pada jako. Do tada sam stigla u Tesco, skroz sam pokisnula. Kupila sam stvari polako da kiša bi imala vreme da prođe, ali uzalud. Šetala sam kući u hladnoj kiši. Stigla sam kući, mislila sam na makedonski „не пливав во реката само изгледам така“ (nisam plivala u reci samo izgledam tako), skinula odeća i rasširila ih pod kadom, i skuvala čaj.

Još nisam plakala danas. Jupi?

Često mislim o stvarima koje ne kažem. Ispričam bezmalo sve ovde, možda nije očigledano da ima još stvari zbog kojih se stidim, stvari koje ne kažem. Dosta stvari u vezi sa majkom, stvari koje je uradila kada sam bila mala. Ne znam zašto je bilo lakše pričati o tati, mada ni to nije bilo lako. Stvari u vezi sa Žoltijom. Ne mogu da ispričam sve što se dogodilo toj noći, shvatili biste da jeste moja krivica.

Tek sam došla kući sa žurke, i mislila sam da idem da pajkim, ali pošto ne mogu da zaspim, ispričaću vam sve, pa ću opet da pokušam.

Za oni koji možda ne znaju, xx party je party za lezbejke i biseksualne žene, gde možemo da igramo i pričamo i igramo se stolni fudbal bez da muškarci i/ili heterovi nas smetaju.

U 17 ili 18, poslala sam sms Melindi, da se nadam da ćemo se viđeti na žurci. (Mada mi je posle padalo na pamet da to je možda malo glupo, pošto Melinda je jedna od tri priređivača, kako da naravno ćemo se viđeti tamo.)

Stigla sam u pola jedanaest. Nismo bile mnogu ljudi. Igrala sam malo, onda smo igrale stolni fudbal sa Marinom. Uglavnom, mi smo pobedile, pošto je Marina dobra igrac. Onda igrala sam više.

Ovaj put sam došla u cipelima, pošto jedan zavrtanj mi je otpao sa rolerima, i nisam našla svoj ključ (Erna, mislim da je ostalo kod tebe), da ga popravim. Sve bolje igram, mislim to je zato što se osećam opuštenije, posebno na xx žurkama, tamo se osećam najbolje.

Onda mi je bilo vruće, pa sam izašla da se ohladim malo i da pušim jednu cigaru. Jedna žena, koja je do tada sela u uglu i nije se družila, je izašla nakon mene i pitala me je da li želim da se upoznamo.

Malo mi se sviđalo, mada nije bilo nikakvog vatrometa, samo osećaj da možda je moguće da bih mogla da je volim ako bi je bolje poznala, ali samo malo.

Ona je rekla da je skupljala hrabrost da dođe na žurku, nikad nije bila na takvoj žurci, ne poznaje nikog, pa je skupljala hrabrost da se upoznamo...

Pokušala je da nađe sličnosti između nas, koje me je malo smetalo, ali samo zato što mi je nenamerno podsetila na Žoltija. Ispalo je da oboje volimo kompjuteri, ali ona više hardver pa ja više softver (isto kao i kod Žolti i mene), i kada je rekla da je kompjuter geek... pa doznala sam nakon malo vremena da kod nje to samo znači da puno voli da se igra sa borbom igricama, kad imaš pištolj i moraš da ga pukaš puno (kao što i Žolti), i zna da instalira windows (kakvi kompjuter genijalac, ja znam da instaliram linux, što je teže). Onda je ispalo da oboje imamo 24 godine, pa ćemo popuniti 25 uskoro (ja uskorije). Ja, i retko pije alkohol (plus bodove njoj). Oboje smo nezaposlene, oboje tražimo posao. Ona bi da nauči engleski (kao što i Žolti, koji je lepo naučio da broje do 13 nakon mesecima pokušavanje... van tu fri for fajv, aaa moj omiljen broj sex, seven ejt najn ten EL-even, tavelf, fertin, sextin, no, van, tu, fri, for, fortin, onda, onda čekaj, van, tu, fri, for, fajv, ok, fajvtin... Tako je brojao nakon 3-4 mesec dana učenje. Nakon 3-4 mesec dana učenje srpskog, pročitah Harija Potera). Ona bi da je naučim da programira.

Pričale, pričale, ali nakon malo vremena mi je bilo hladno. Ušle smo. Pitala me je da li znam da igram. Kažem "ne, ali volim." Rekla mi je da nikad nije igrala. Rekla sam "ajmo na ples" i plesale smo, ali nije mogla da se opusti. Nakon 2-3 pesme, rekla mi je da to je bilo dovoljno, pa sele smo i pokušale da pričamo. Kupila mi je coca-cola.

Počnela sam da se smorim, i što više mi je podsetila na Žolti, mada samo sa ovim sitnim glupostima, nije bilo ništo veliko... nije ni pokušala ništa, rekla mi je da nije se zaljubila u meni, ali želi da budeme prijateljice pa da se dobro poznajemo, pa neće da kaže da nakon nekoliko meseci nema da nešto izađe iz prijaljestva, ali...više bi da smo prijatelji, bar u početku. I ja sam tako mislila. I uinstinu, želela bih da igram sa Melindom.

Pa, rekla sam joj da mi se igra. Rekla mi je da ne igra joj se, ali da idem slobodno i da uživam. Ona je sela tamo gde je sela pre, ne znam šta je uradila, valja je buljila i dalje u zid. Ali ona je buljila u zid kako ja to uradim... ne znači da se smori, ponekad mi je mnogo lepo da buljim u zid. Rekla mi je i to, i joj verujem, jer i ja sam takva.

Igrala sam, bila sam pun energijom, ali nisam igrala sa Melindom, jer nije bila tu, stojala je negde i mada sam je gledala, nije došla do mene, ni ja do nje, pa igrala sam sa sobom.

Onda mi je opet bilo vruće, vratila sam se do one žene, govorile smo, izašle malo da dišemo hladan vazduh, pričale malo. Što više mi je podsetila da Žolti. Nije bila mnogo pametna. A ja ne tražim genijalac, samo tražim običnu ženu, sa kim možemo pričati o interesantnim temama, i imala sam osećaj, kao da mi je IQ bar sa 60 bodovima visokije od njen, koji uopšte nije problem ako smo samo prijatelji, no, uinstinu nisam išla na xx party da nađem novu prijatelku sa kim mogu pričati o kompjuterima. Ali mi je bilo malo krivo, što je samo sela tamo kada nisam bila sa njom, i nisam htela da se smori. Pitala sam je da li stvarno nije problem da idem da igram, da li joj stvarno nije dosadno, ali rekla mi je da joj je jako lepo na žurci i da se dobro oseća.

Vratila sam na igru. Mislila na Žoltija i igrala sam besno. Jednom sam išla u zahod i plakala malo, ali brišala sam suze i vratila se i igrala dalje.


Bila sam u napolju sa tom ženom kada je Melinda izašla i rekla mi je da ide kući, i gledala sam je tužno i rekla "ideš?" i govorile smo malo. Imala samo osećaj da sam nešto propustila što mi bi bilo važno.

Kada je bilo kraj, Nani mi je rekla da ide u Not i odlučila sam da idem sa njom. Pitala sam onu ženu (elem, zove se Kata, ne znam zašto ju uvek zovem "onu ženu") da li želi da ide sa nama, ali rekla mi je da radije bi išla kući, pa poželile smo laku noć. Ranije mi je dala broj i imejl, i ja sa joj dala isto.

Nismo išle u Not. Nani i Krista i ja smo stajale u hladnom napolju i čekale Marinu i Manji-ju, koje, kao glavne priređivače, su imale što da pričaju sa posednikom kluba. Ovo delo neću ispričati jer nije moje da kažem, ali izgleda da moramo da tražimo novo mesto za naše žurke zbog glupih razloga za koji nismo mi krive i mnogo se ljutim zbog istog.

Čekale smo pola sata, pa nam je bilo hladno i pijalo nam se vodu. Molile smo se za vodu ali nisu nam dali, rekli su da je klub sada zatvoren. Marina nam je dala ključ da idemo kod nje. Išle smo, pijale vodu i jele hleb, i govorile. Nakon nekoliko vremena, došle su Marina i Manji i govorile smo o žurci.

Onda, Nani mi je rekla "No, ispričaj nam, Fejlice, ko je ona devojka sa kim si provela celu noć!" i Marina mi je pitala "jeste li sada zajedno?" Ispričala sam im šta je bilo. Rekla sam da mi je podsetila na Žoltija, ali samo sa ovim glupostima, i Manji je rekla da to ne znači da je ista kao i on, pa da je bolje upoznam i tako. Od ljudi iz Planeta, samo Marina, Manji i Krista znaju ko je Žolti. Nani ne zna, i nije pitala, ali mislim da je shvatila od onog što sam rekla uglavnom šta bi moglo biti.

Onda neko mi je pitala nešto važnije "A jel ima koga koju ti se više sviđa?" i priznala sam da to bi bila Melinda.

Gledali su se, kao da znaju nešto i odmah su mi rekle da moram da pričam sa Melindom. I rekle su mi da je Melinda bila malo ljubomorna noćas kada sam igrala sam onom ženom.

To mi je bilo neočekivano, ali mi se mnogo prijalo, i pitala sam ozbiljno "pa jel mislite da imam šansu sa njom?" i ohrabrile su me da pričam sa njom.

wow.

Manji je pitala da li volim Melindu ili Petra (Melinda je transžena) i rekla sam da volim Melindu, a ne Petra, ali ja volim žene, i Melinda je žena, makar ima muškarci telo, pa mi je strah pošto bi ovo bilo moj prvi pokušaj nakon znate-čega i možda to mi je preveliki korak, jer mi bi bilo teško i sa ženom koja ima žensko telo i trebaće mi mnogo strpljivosti i ne znam. Ali Marina kaže da je Melinda mnogo strpljiva i mnogo dobra i da moramo da se bolje poznajemo, pa vidićemo da li biće nešto. I ja sam to primetila kod Melinde.

Ali Bože, strah mi je. I ne znam da li se više plašim da neće biti ništo ili da biće nešto.

Imam neobično volju i želju da očistim stan. haha.

Долго немам ништо пишено.

Долго не ми се зборуваше.

Долго бев болесна, стрептокок. Имав температура. Не можав да јадам ни да пијам, затоа што повраќав сѐ. Оздравив до крајот на април, после шест недела. Мали животињи надживуваа, некако. Не можав да одим до дуќанот за миленици за да им купам храна, беше предалеку док бев боелсна. Им кажав „ми е жал, ама нема храна. Ни јас не јадам.“ И се трудив да одим барем по желениште, да им дадам нешто јадни животињи.

И не можав да најдам новата работа док бев болесна.

Тогаш, луѓе од нашата верска заедница, ѝ пишуваа имејл на мојата мама. Пишуваа дека ради моите ментални проблеми, кои требаат помош, и моите тело е во опасност, мојот стан не е доволно чист, загубив работа, и дека се загубив во својот свет и никој не може да ме помогне.

Леле, какви ментални проблеми. Имав физичка болест. А наравно станот не беше чист, кога не можав да станав ни од креветот. Загубив верност во луѓе во нашата заедница. Мама се многу плашише ради писмо.

А на врхот на сите, нејзината пријателка, во кого имам верувавно затоа што и таа надживее слична ситуацијата како што јас со Жолти, таа ѝ реко мама сите. А јас не сакав да таа дозна. Ѝ дадав мама една шанса во 2006, а таа не сака да ме слушна, и кажа дека е жената секогаш крива.

Мама се одлучи дека ќе дојде во Сегед да ме прегледа и да ме врати кај неа.

Дојде таа во Сегед, трошише пари кои нема ради глупоно писмо, а до тогаш веќе оздравив. Ѝ покажав дека сум ок и ми дозволува да останам овде. Рече дека ме не разбира когаш ѝ покушав да ѝ кажам што се случило во 2006, и да мајка не сака да помисли да тоа може да се случи со ќерка. Па мислам дека ѝ доволно јасно кажав што беше, и во тоа е проблем: не сака да помисли дека тоа може да се случи па ме не слуша и бега.

Знам да загубив нејзината верност ради Жолти.

Мама ми помогне со пари, ама ми кажува дека морам итно да најдам нова работа, во меѓувреме, секогаш се чуди дека ми така малку треба. Зготвам храна за себе, и €5 ми е доволно за една недела. Морам да напуштам цигари ама не можам. Се трудам, ама ми се не иде. Се истенчував, 15-20 кило. Ќе морам да купам безопасни игли или ќе мој шорц опаѓа од мене. Ама озбилно. Мама би сакала да јадам месо. Ќе постанам вегетаријанац, ради скупо месо. Сонувам McDonald's.

Денес купив кромпир, брашно, и еден морков.  €1.30. И ебени цигари, €2 за една кутија. Имам дома кромиди, лукови, тестетина, леќа и бобови, квасец, сеќер, сол, мед, и пире од домат. Можав денеска да зготвам за пет денови. Ама не зготвив. Ќе јадам утре. Денеска сум малку патетична. И не мислам дека заслужувам храна. Бројив, имам доволно пари за храна. Само не заслужувам да јадам.

Вчера вежбав малку да зборувам македонски, со микрофонот, ама когаш слушнав својот глас, мојот глас беше така тажен да избришав фајл.

Неодамна пишувам почесто офлајн на македонски.

23 мај 2009.

Откако Бог ме оставише, ужасно ми фали. Памтам дека некогаш го осетив со мене, некогаш мислев, некогаш верував дека Тој беше со мене и во најтешките часови на мојот живот. Верував дека когаш паднев, не паднев на камени, веќе во Неговите раце. Ама когаш отидеше, во мартов, отидеше без траги, како да никогаш не беше тука. И плачев и го преколнував да ми се врати, да ме сака. Залуд.

Бог, кого сакам, тој ги содрава сите нешта што има на небесата и на земјата, ради љубов. Тој е така добар да немаме зборови кои би достојали за Него.

Омиленот дел на Библијата ми е „Во почетокот беше словото. И словото беше во Бога. И словото беше Бог. Тоа беше во почетокот во Бога. Тој беше шивот, и шивотот им беше светлина на луѓето. И светлината светли во темнина. И темнината не ја опфати.“

Љубител сум на Бог, и уште Го сакам. Сѐ ми потсетуваат на Бог.

„Каде ли си бар да знам“

„Сѐ што Ти нудам е срцево“

„Знам дека не сум Бог знае што, празни и раце и џепови“

Прашање е дали сакам да го зградам царството на Бог на земјата, во које нема место за мене, како лезбејка. Во које нема место ни за моите пријателки. Дали можам да Му дадам сѐ што ми е важно. Дали можам да Му дадам своите надежи. И одговор е „не, ако ме не сакаш.“ Би остала сама без љубов до крајот на мојот живот, не би имала деца, само да ме Бог сака. Ама не можам без неговата љубов.

25. мај 2009

Вон се светли, ама не можам да заспијам. Вчера плачев. Можеби ќе добивам. Лежав во кретов... не когаш плачев, веќе малку пре и се трудив да заспијам. Помислив на животот, како ми беше во 1995, во пролет, кога не зборував, кога живеев во својот свет во својата глава. Мислев на луткици кои ги имав, и на нивните приказни. Тажни приказни, сета приказна беше тажна. Девојка од 10 години не би требала да знае такви приказни.

Летоно во 1994 добив симптоми на ptsd, кој уште имам. Се плашив да се измијам заради флешбекови, и не се измиев. Месец денови не се измиев.

Најдов само еден пријател когаш имав есет години. Мајкел Фрејз. Тој беше помалку аутистичан, како и јас бев (како и јас сум) и најдовме некое пријателство заедно.

Моите луткици плачаа секој ден и јас ги милував. Јас не плачев. Бев во пустина.

Во Август на 1995, запознав Бога лично. Пред тога верував во Него ама тогаш ми држаше за раце, седнеше покрај мене, и знаев дека ме сака.

Памтам дека во 1994, пролет, когаш уште зборував, пред да заборавив англиски, имав една пријателка, Мисти, која имаше седум години. Рече ми дека нејзината пријателка е најпаметнијата девојка во другиот разред затоа што знае како се го пишува името на некоја риба која живее во океан близу на Хаваии. Ѝ праѓив на Мисти како се го пишува името на рибана и ми брзо рече букви... Ѝ кажав дека тоа значи да и таа е така паметна како што е девојкана. Мисти ми рече дека тоа не е можно, и мислев дека ако ме не разбира, можеби и не е толку паметна.

Еднаш Мисти јаде со Ние во ресторан и ја слушнавме песната „I miss you like crazy“ на Нетали Кол. Мисти заплаче затоа што помисли на својата мајка, кого немаше видено долго време.

Вчера заплачев на таа песна, ама помислив на Бога.

Уште имам солзи внатре. Ги осеќам во срцето, во раце, зад очи. Близи се. Пожар во очите. Ќе ме запалаат, ќе останам сува како сино небо. Дожд ќе пада, ама после дождот ќе останам празна. Полна сум со солзи. Еве дожд.

Понекогаш заспим побрзо со очи уморни од плакање. Понекогаш плачам и после неколку часови уште плачам, како нема никогаш да застанам. Полна сум со нив, ги осеќам во стомакот, во нозите, на лицето.

prevod imejla od T (jedna od mojih šefova):

Draga Pthalo,
Nadam se da si bolje. Otkada smo poslednji put pričale, mnogo sam se trudila da govorim sa N-om (glavni šef) i da nađem neki put da idemo napred sa [company]om. Nisam uspela, i pokušala sam ih preko A (N-eva bivša žena, koja je uradila platu). I ona je pokušala, onda napokon sam uspela da ga pozovem. Rekao mi je da je na sastanku i da će mi pozvati za 10 minuta, ali nije me pozvao.

Poslala sam mu imejl i napok je odgovorio. Rekao mi je da već znam od A i druge iz Arizona da:

1) A je raskinula sa njim
2) ima mnogo probleme sa biznisom, nekoliko puta su bili isklučeni iz zgrade zbog toga što se svađali sa partnerom i to im je bilo vrlo skup
3) Nečiji tata je umro.
4) nemaju novac
5) nisi dovoljno razgovorila sa team-om, i dobila si pola platu u november i december i novi kompjuter

Kao što vidiš N-u je sve previše i on pati.

Objasnila sam mu da njegov ponašanje je praivo mnogo probleme za tebe i za mene, da izgubile smo mnogo pare zbog toga, i sve je bilo jer nismo mogli da razgovorimo sa R-om (jer nije odgovorio na našem imejlovima) i to nam je bilo teško.

Dakle, Pthalo, to je to. Neće biti više posao kod [company]. Važno je da govoriš sa mamom dok ne nađeš novi klientove.

Nakon što moja situacija bude bolje, i kada se osećaš bolje i možeš da radiš, možda bih mogla da ti pošaljem klientove.

Žao mi je što nije moglo biti bolje, ali zapamti da sam ti rekla u početku da možda će biti nesigurno. I zapamti da sam to rekla i tvojoj mami, i ona može biti od pomoći. Tek sam je pozvala i zna šta se dogodilo. Molim te, odgovori mi.

Grlim te,
T


ne znam šta ću sada. :(


I tek sam dobila imejl od mame.

Ćao draga,

Tek sam dobila imejl od T. Izgleda da ćemo morati da se pričamo. Do tada, dobila sam ovo od drugarice i pošaljem tebi.

Voli te,
Mama

Ti kažeš: Nemoguće je
Bog kaže: Što je u ljudi nemoguće u Boga je moguće.
(Luka 18:27)

Ti kažeš: Previše sam umoran
Bog kaže Ja ću vas odmoriti
(Mateja 11:28-30)

Kažeš: Niko me ne voli uistinu.
Bog kaže: Volim te
(Jovan 3:1-6 & Jovan 3:34 )

Kažeš: Ne mogu više
Bog kaže: Dosta ti je moja blagodat
(II Korinćanima 12:9 & Psalmi 91:15)

Kažeš: Ne razumem
You say: 'I can't figure things out'
God says: Ja ću ti ravnati staze
(Mudre izreke 3:5-6)

Kažeš: Ne mogu
Bog kaže: Sve mogu u onome, koji me krijepi.
(Filipljanima 4:13)

Kažeš: Ne mogu to učiniti
Bog kaže: Mogu ja to
(II Korinćanima 9:8)

Kažeš: Ne vredi
Bog kaže: Vrediće
(Rimljanima 8:28 )

Kažeš: Ne mogu sebi da oprostim
Bog kaže: Oprostim te
(I Jovan 1:9 & Rimljanima 8:1)

Kažeš: Ne snađem se
Bog kaže: Ispuniću svaku potrebu vašu po bogatstvu svojemu
(Filipljanima 4:19)

Kažeš: Plašim se
Bog kaže: Ne dadoh duha bojažljivosti
(II Timoteju 1:7)

Kažeš: Stalno brinem i nerviram se
Bog kaže: Svu svoju brigu bacite na mene
(I Petrova 5:7)

Kažeš: Nisam dovoljno pametan
Bog kaže: Daću ti mudrost
(I Corinthians 1:30)

Kažeš: Osećam se tako sam
Bog kaže: Nikad neću da te
God says: Neću te ostaviti, niti ću te napustiti.
(Hebrejima 13:5)




Raznežila sam se. :'(

kod psihologa:

"šta mislite, kako napređujemo?"

"sporo."

"zbog čega napređujemo sporo?"

"zbog mene"

"zašto?"

"jer pričam o gluposti i filozofiram da ne bih morala da pričam o teškim stvarima. moram da vam pričam o Ž i o tome kako me je silovao, ali sramota mi je i ne želim da vam ispričam jer će mi reći da sam ja kriva."

"zašto bih rekla da vi ste krivi?"

"i mama je to rekla."

"I posmatrate me kako vašu mamu"

"...ne, ali mi je sramota. i sada vidim stvari koje tada nisam videla da sam tada mogla da uradim da nije mi padalo na pamet."

Mama: moram da idem sada ali ajde reci slobodno ako ti treba pare
ja: ovaj, volim što sam samohrana i ne želim da tražim pare od tebe, ali da, situacija je teško sada.
mama: ni ja nemam mnogo pare, ali podelim ono što imam, razmišljaj i napiši mi imejl.
ja: ok, hvala ti.



nisam joj rekla da nisam dobila platu u januar. zna da sam dobila polu plata za novembar i decembar, da sam morala da platim kaució u novembar.

problem je da sada ja sam kriva. Nisam dobila platu, jer nisam radila dovoljno, jer bila sam previše depresivna i nije mi bilo tačno jasno šta treba da uradim. (Sada, jasno mi je ali sam bezvredna i bezveze ali još uvek sam depresivna). Ja sam kriva i moram sama od sebe da se izvučim iz ove situacije jer nije dobro da me neko spasi. Nije dobro jer ne zaslužujem više šanse. I ne mislim da bi mi mnogo pomoglo da bi mi mama dala pare. Ne zaslužujem pare jer sam worthless piece of shit jer nisam radila dovoljno. Moram da budem jaka čak i kada mi je teško. Nemam dovoljno pare da buljim u zid i pitam se "šta ću sad?"

šta ću sad? pa moram da radim.

šta sam uradila danas? Mislila na teške stvari i preplakala. kupila hleb i sir za 480 forint. ako utrošim manje od 500 po dan, biću ok do 10-tog marta. i verovatno ću do tada dobiti platu. :/

Kada sam se uselila u Mađarsku, bila sam vrlo stidljiva, jer nisam govorila mađarski i to mi je bilo sramota. Čak i nakon nekoliko mesec dana, kada sam znala šta da kažem, bila sam previše stidljiva da to izgovorim. U prvoj godini, nisam ni osmela da kupim meso. Znala sam, naravno, da se kaže "jó napot kívánok, 20 deka darált húst kérek szépen" (dobar dan Vam želim, 200 gram meso molim Vas) ali nisam imala hrabrosti. Stajala sam oko 3 metar iz službenice i šapnula sebi "jó napot kívánok, 20 deka darált húst kérek szépen. 20 deka darált húst kérek szépen. 20 deka darált húsz kérek szépen." Nakon toga, lepo sam se vratila kući, bez mesa.

Ja sam još uvek ovoliko stidljiva na srpskom i makedonskom, ali već mogu da govorim sa drugaricama (ovog vikenda sam govorila na makedonskom za prvi put!), ali više nisam stidljiva na mađarskom. Danas sam kupila sir bez problema. Upravo, već nekoliko godine nisam stidljiva na mađarskom, samo još uvek sam iznenađena kada to primetim. Navikla sam na to što sam stidljiva i čudno mi je kada vidim da nisam.

Još jedna čudna stvar: sećam se da ne volim da perem sudove, jer dugo nisam volela da ih perem i dobro se sećam kako nisam volela da dodirnem prljave sudove. Zbog toga, ne perem ih svaki dan jer se sećam da to ne volim. I čudim se kada ih napokon perem i shvatim da više ne mrzim da perem sudove, već nekoliko mesec dana volim da to uradim.

Samo zaboravim da volim i mislim da još uvek mrzim.

Znam, znam, još nisam napisala u detalje kako je bilo u not-u, ali sada je kasno i danas sam (za mene) rano ustala i hoću da legnem na vreme, jer nešto sam promenila dan za noć i bolje spavam kada je noć. Elem, prozorski kapak mi je pokvaren, i to će biti od pomoć da ustajem ranije kada počne sunce da sija. (Na žalost, to sam primetila kada je bilo 5 ujutru, kada sam se vratila kući iz not-a.)

Sinoć mi je Erna rekla da će njen brat ići u Suboticu danas, i pitala me da li mi se ide sa njim. Pitala sam Dušku da li je slobodna, ali nije bila slobodna pošto je bila u Novom Kneževcu. Dogovorile smo sa Ernom da ću ići kod njene sestre.

Legla sam u 2, ali nisam mogla da zaspim do 5 ili 6. Ustala sam u 10. Testetinu koju sam napravila sinoć, pojela sam za doručak. Išla sam sa Ákošem kod Selme u 12. On je otišao. Jela sam ručak sa porodicom. Igrala sam se sa decom. Uroš ima 5 godina i Petar 7 godina. Igrali smo Uno na srpskom. Naučila sam:

mešam karte
sečem karte
menjam smer
odskočim te
vuči 2 karte
vuči 4 karte
vuči 16 karte (haha)
nisi ti na redu, Petre

nula, jedinica, dvojka, trojka, trojka, četvorka, petica, šestica, sedmica, osmica, devetka


Onda smo crtali. Rekli su mi da lepo crtam. :) Uroš je rekao Petru da lepše crtam nego on. Petar je rekao "pa šta? Ona je starija od mene, jelda?" I rekla sam "da!" :D


Posle toga, Selma, Uroš, i ja smo se prošetali po gradu. I Petar bi išao sa nama, ali se svađao sa Urošem i nije smeo ići zbog toga. Šetajući u Subotici, Selma je pitala Uroša kako se kaže pas na engleskom, i rekao je "dog." Pitale smo ga još nekoliko životinja. :) Pametan je mali. :))) Jeli smo pljeskavicu. Kupila sam 4 kutije cigare. Moram da ih bacim, jer skupe su, ali jeftinije su u Srbiji. Možda ću ih kupiti samo kada sam u Srbiji i izdržaću kada sam u Segedinu...

Vrativši kući, pitala sam Selmi da li bi mogla da mi ošiša kosu. Rekla mi je da mašina joj je pokvarena, ali ako sam strpljiva, može da mi ošiša makazama. Rekla sam joj da sam strpljiva, i ošišala mi je kosu. :)

Petar nije bio tu, izašao je sa tatom. Igrala sam Uno i dalje sa Urošem. On je pokušavao da priča sa mnom na mađarskom, što mi je bilo vrlo slatko. Nekoliko puta smo se igrali Uno na mađarskom. Rekao je "neked van kettőt?" (van-e kettešed?) i "nem letettem" (nem tettem le), ali nakon toga što sam nekoliko puta rekla "kék hármás" (plava trojka) i "sárga ötös" (žuta petica), to je primetio i počneo reći "zöld hettes" (zelena sedmica, umesto "zelena sedam"). Bila sam ponosna na njega.

Igrali smo se jednom na engleskom. :D

Vratili su se Petar i njegov tata i Petar se uključio u igricu. :)

Ákoš se vratio kasnije i krenuli smo kući. Putovanje u Suboticu mi je bilo vrlo lepo. :D